Dames en heren,

Het afgelopen weekend stond in het teken van het echte Ghanese leven. Ik verbleef bij een traditionele familie en bezocht een moslim huwelijk. Veel mensen weer ontmoet, belangrijke mensen. Vooral erg gezellig gehad en weer veel geleerd. Het waren een paar hete, interessante en leuke dagen.

10 februari 2011 - Alle plannen verregent

Vandaag zou ik Salif gaan leren zwemmen! Een leuk plan maar voordat we eindelijk naar het zwembad gingen kwamen er een aantal dingen aan vooraf: een bezoek aan de zakenpartner, een bezoek aan het busstation en nog wat stops bij winkels en vrienden. Tegen de tijd dat alle to do dingen waren afgestreept kwam er een grote zwarte wolk over Accra heen gekropen. Toen we door het drukke verkeer heen waren en thuis aankwamen on onze badderspullen te pakken begon het te hozen.

Byebye zwem pret, welkom regendans. Het was zooo verfrissend. Tot grote lol van de buurtbewoners ging ik buiten in de regen staan. Heerlijk, optimaal genot. Volgens Salif de eerste regen sinds 3 maanden. Heerlijk. De stroom viel uit en het was donker. Het enige wat te doen was, was dansen in de regen of slapen.

Tegen de avond hield de regen op en kwamen twee vrienden op bezoek. Een gezellig avond achter de playstation. Ik miste wat vrouwelijk gezelschap, chips en een wijntje.

11 februari 2011 - Een lange rit

Om acht uur zouden we met de bus naar Kumasi vertrekken om vanuit daar een minibusje (tro-tro) naar Offinso te pakken. Kumasi is de tweede stad van Ghana en ligt 270 kilometer ten noorden van Accra. Ik had stiekem al gerekend dat we pas om 10 uur zouden vertrekken, en nog zat ik ernaast. Na een bezoek aan de zakenpartner vertrokken we om 11 uur richting Kumasi. Een rit die tussen de 4 en 6 uur kan duren.

De bus was uiterst luxe. Heerlijk veel beenruimte en je kon hem te veer naar achterklappen. Echter was ik niet toe aan slapen en wilde ik naar buiten kijken. Naar Ghana kijken. Het duurde lang voordat we Accra achter ons lieten en de omgeving in een heuvelachtig landschap veranderde. Dorpjes trokken voorbij en de hectiek van de stad veranderde in lemen huisjes, waterputten en bomen, planten, bloemen. Prachtig. Ik genoot.

Na ruim 3 uur over een hobbelige - niet geasfalteerde - weg stopte we voor een plas pauze. Hier kochten we wat worst, fruit en wat te drinken. We waren de laatste die de bus weer instappen en toen gingen we de laatste helft van de reis beginnen. Precies zes uur na vertrek kwamen we aan in Kumasi. Hier liepen we door een wirwar van mensen die van alles en nog meer verkochten: schoenen, tandpasta, poetsdoeken, autowasmiddel, Valentijn cadeaus, tassen, brood, illegale kopieën van DVD's, eten en drinken, parfum, noem het maar op en je kon het er kopen. Uiteindelijk kwamen we aan bij de tro-tro's (mini busjes). Ik moest echter ondertussen zo nodig plassen dat we eerst even - door de wirwar van mensen, verkopers en tro-tros - naar het WC complex liepen. De dames WC bestond uit een lange gleuf waar de dames eenvoudig hun rok optilde, een beetje door de knieën gingen en hun behoefte deden. Daar stond ik dan met mijn lange broek en witte billen. Alle donkere ogen waren op mij gericht en ik besloot mijn behoefte toch nog maar een uurtje uit te stellen. Dit kan ik niet hoor!

Niet veel later zat ik tussen Salif en een andere man ingepropt op een bankje. Heet. Bloedje heet maar toen we eindelijk gingen rijden waaide de wind heerlijk door mijn haren. We reden verder land inwaarts en uiteindelijk kwamen we aan in het grootste dorp van Ghana: Offinso. Hier stapten we een taxi in en niet veel later weer uit onder luid gejuich van ontzettend veel kinderen. Overal waren kinderen, mensen die blij waren met mijn komst. Ik was aangekomen bij het ouderlijk huis van Salif.

Salif komt uit een grote familie. Zijn vader heeft 3 vrouwen (is er van één weer gescheiden) en heeft naast zijn 10 kinderen uit de huwelijken ook nog eens 5 buiten echtelijke kinderen. Die man had er flink zin in... Echter, volgens Salif houden ze allemaal evenveel van elkaar en is het allemaal goed. De vader heeft echter wel spijt want die 15 kinderen hebben hem een fortuin gekost.

Toen ik de taxi uitstapte kwam er een vloedgolf aan schreeuwende kinderen naar mij toe. Een man, die even later de broer (een van de buitenechtelijke) van Salif te zijn, nam mij mee het huis binnen. Een groot huis met een binnenplaats waaraan er allemaal kamers waren. Ik werd naar mijn privé kamer geleid gevolgd door een hele horde kinderen die elke beweging die ik maakte met grote ogen volgde. Vervolgens moest ik toch echt echt echt gaan plassen. Mohammed, de broer van Salif bracht mij naar ‘het toilet' en de doucheruimte achter een muurtje. Daar stond een blok en daar moest ik maar gaan hurken en plassen. Ok, heerlijk. Na het plassen maakte ik kennis met alle kinderen die op de een of andere manier familie van Salif waren. Één van de echtgenoten en de vader. Een mannetje, zeker een kop kleiner dan ik.

Na het begroeten van iedereen kregen we te eten. Alleen Mohammed, Salif en ik kregen een schaal met eten. Wat erg lekker was en de derde vrouw had rekening met mij gehouden want het was niet zo pittig. Toen wij klaar waren ging de schaal naar buiten en mochten de twee andere, oudere broers ervan eten. Terwijl wij aan het eten waren mocht niemand naar binnen. Het was een beetje apart, maar goed. Na het diner ging ik douchten. Daar waar ik ook geplast had was de douche. Ik kleedde mij uit en ging met een emmer lauwwarm water en een kopje staan douchen. Het was heerlijk! Het dat kan het ‘douche' gebouw was kapot dus daar stond ik dan in mijn blootje lekker warm water over mij hen te gieten onder een sterrenhemel.

Eenmaal fris en fruitig ging ik nog even kletsen met de kinderen, die mijn Engels totaal niet verstonden. Dus het zorgde voor enige conversaties. Achterop een kindje van 7 jaar zat een baby gebonden die zich helemaal kapot lachte om mij. Geen idee waarom maar dat kind lag helemaal in een scheur elke keer als ik mijn mond open deed. Een ander kind was zo verbaast en bang dat zij helemaal niets zei en alleen maar naar mij kon staren. Intens. Wat ik echter niet wist is dat ik die avond een nog intensere situatie mee zou gaan maken: een potje pool. Mohammed was eigenaar van verschillende pooltafels in het dorp en we zouden een potje pool spelen. Toen ik bij een van de (oude, scheven en lelijke) pooltafels aankwam stonden er al een aantal mannen / jongens te spelen. Er was een fel licht waardoor ik het gevoel had dat ik glow in the dark was. Alle ogen waren op mij gericht en toen het mijn beurt was om te spelen brak de hel los. Iedereen wilde tegen mij spelen. Uiteindelijk was gelukkig Mohammed mijn tegenstander. De paar mannen die er eerst waren, waren que aantal dik verdubbeld en er stond zo'n 60 man in mijn nek te hijgen. Het was eng. Zodra ik langs liep ging er een soort van poort van mensen voor mij open. Overal waren diepe donker bruine ogen die elke van mijn bewegingen in de gaten hielden. Zodra ik ergens een positie innam om te spelen, voelde ik de hitte van de lichamen achter mij. Zo intens! En ik hoorde dat ze het over mij hadden. Niet altijd maar soms dan vang je wat op. Opeens kreeg ik de vraag hoe ik mij was onder de douche... Met zeep en water, wat anders? Bleek dat twee jongens een discussie hadden dat witte mensen zich niet kunnen wassen met een spons omdat hun huid dan kapot gaat. Hahaha!

Na twee potjes gingen we terug naar huis. Toen ik eindelijk alleen was, lag ik nog te shaken. Na een tijdje viel ik in een welverdiende slaap.

12 februari 2011 - Instant bruidegom

Vandaag was het dag 2 van het huwelijk. Dag twee is de officiële bruiloft, oftewel, het JA woord wordt gezegd. Deze ceremonie vind plaats in het dorp van de vrouw. Zo'n uur met een Tro tro vanaf een bepaalde kruising. Voordat we naar het huwelijk konden moest ik eerst nog bij verschillend mensen langs om gedag te zeggen. Ik vond het niet leuk, maar goed, ik moest natuurlijk het spelletje genaamd CULTUUR meespelen. Rond tien uur vertrokken we (Mohammed, Salif en ik) met een taxi naar de kruising. Daar stapte we over op zo een tro tro. De rit was echt leuk. Langs dorpjes door de heuvels en de omgeving was prachtig. Toen we eenmaal bij het dorp van bestemming aankwamen werden we opgepikt door iemand. We liepen een stuk door het dorpje waar ik met grote ogen werd aangekeken. Hier komen normaal geen obroni's (wit persoon) dus overal kwamen mensen naar mij gluren. Ondertussen had ik het woord obibini (bruin persoon) geleerd dus elke keer als iemand OBRONI naar mij uitriep had ik een mooie reactie: obibini. De reacties waren heel grappig.

Eenmaal door het halve dorp heen gebanjerd gingen we alleen bij iemand op bezoek. Daarna moesten we de hele weg terug naar de hoofdweg om daar over te steken en de andere kant het dorp in te lopen. Eindelijk kwamen we aan bij een aantal partytenten (zon bescherming) en muziek. De vader van Salif kwam ons tegemoet gelopen en ik kreeg een grote knuffel. Ook vrouw 3 was aanwezig. De vader liep in zo een dik mooi gewaad, moslimman. We moesten eerst naar het huis van de bruid om wat te drinken. Hier zaten overal mannen. Coole jonge mannen met coole zonnebrillen en stoere broeken. Normale mannen in normale kleren en normale hoofden. Belangrijke mannen in gewaden en met brillen. Jongetjes dit er maar een beetje bijhingen. Again, all eyes on me. De vader van Salif blijkt een nogal belangrijk persoon te zijn. En met mij aan zijn schouder was hij natuurlijk nog iets belangrijker. (Op de een of andere manier is de oudste hiërarchie zo belangrijk dat als Mohammed er is ik eigenlijk naast hem moet lopen, en als de vader er is moet ik naast de vader lopen. Niemand zegt dat overigens, ik word daar als het ware heen geduwd).

De paar vrouwen die aanwezig waren gaven de vader en mij een stoel. We gingen zitten en vervolgens moest ik met de vader mee mensen gaan begroeten. Het was eng want het waren allemaal van die belangrijke moslimmannen en ik wilde niets verkeerds doen. Maar alles ging goed totdat één van de normale mannen vroeg of ik getrouwd was. Nou, de hel brak los want iedereen vond dat ik snel met een Ghanees moest trouwen. Eenmaal terug op mijn plek kreeg ik wat water en kwamen, tot mijn verbazing, mannen en vrouwen de vader groeten met een buiging. Ze gingen serieus op hun knieën voor die man. Ik maakte ook kennis met iedereen, en vergat ze meteen weer.

Toen het eten en drinken eindelijk klaar was gingen we naar de festiviteiten. Hier moesten we even de bruid gedag zeggen, ze leek mij nogal gespannen. En zagen we hoe de kinderen van een Arabische school een dansje deden. Daarna gingen alle mannen op de plastic stoeltjes zitten. Alle belangrijke mannen aan één kant, naast elkaar op rij één. Alle overige mannen op de overige stoeltjes. En ik zat daar lekker tussen, met een horde kinderen aan mijn linker kant. Een Imam begon te preken. Een uur lang zat hij te brabbelen in zijn taaltje. Toen hij eindelijk uitgesproken was nam de vader van de bruid het over en kwam de bruid en bruidegom plaatsnemen. Het rare was dat Salif had gezegd dat zijn oom (de bruidegom) niet aanwezig was. Maar ik zag daar toch echt iemand zitten die eerder aan mij was voorgesteld als zijnde zijn oom. Ik was verward. De vader, een belangrijke geestelijke leider, had ook een heel verhaal en daarna werden er wat gebeden over het huwelijk uitgesproken en waren beide getrouwd. Daarna waren er kleine, bescheiden festiviteiten. Iedereen ging (in groepjes) naar de moskee om te bidden voor het huwelijk. Je kon bij de Imam een gebed kopen voor 1 cedi die hij dan hardop uitsprak. Er werd geld aan het nieuwe koppel gegeven en het was eigenlijk een beetje saai. Gelukkig was ik niet de enige die dat vond en konden we naar huis. Ik had zo een onderbuik gevoel dat als ik op zou staan de man met de microfoon iets over mij zou zeggen. Er gebeurde niets.. het bleef stil. Totdat ik het ‘plein' overstak: White person, you want to play? Ze waren een spel aan het doen om geld in te zamelen voor het bruidspaar. Ik zetten een leuke lach op en rende snel weg.

De zon stond hoog en ik begon te verbranden. Slim als ik ben trok ik mijn bloesje aan en konden we gaan wachten op een tro tro die ons zou terug brengen naar het dorp.

Eenmaal terug werd ik weer onthaald door een kindergejuich. Ik praatte wat met de kinderen en nam weer een heerlijke openlucht douche. Het weer begon om te slaan. In de verte was er een onweer op komst, de hemel was een spektakel. Overal bliksemschichten, maar ngo geen regen. En bijna geen donders. Salif moest een grote boodschap doen en ik ging graag mee om te kijken waar er nou echte wc's waren. We moesten zo'n 5 minuten door het dorp lopen en toen kwamen we aan bij een wc-gebouw. Denk aan een Franse camping wc gebouw en dan wat afvalliger en dan heb je hem: het Ghana gemeenschappelijke wc gebouw. Terwijl Salif op het toilet zat viel te stroom uit. Het was pik donker. Op de weg terug stond er een heerlijke harde wind. We waren nog niet thuis of de wolk brak en water viel met bakken uit de hemel.

Er zat niets anders op dan, onder het licht van 3 kaarsjes, te luisteren naar het neerkletteren van de regen. Salif vond dat ik maar eens naar huis moest bellen. Dat deed ik dus braaf en daarna kwam het avondmaal. Weer mochten wij eerst eten en vervolgens mochten de andere kinderen de rest buiten oppeuzelen. Zo iets raars.

Ik besloot nog maar eens te vragen hoe het nou zat met die bruidegom. Ik zag daar toch echt de oom zitten en ze waren getrouwd. Wat bleek, die oom was inderdaad een oom maar niet de oom die zou gaan trouwen. De echte bruidegom zat thuis, hij was te verlegen om naar zijn eigen huwelijk te komen. Die oom die daar dus de hele dag gezeten had was gewoon een instant bruidegom. WAT?!?!

Ik besloot daarna maar naar bed te gaan. Er was toch niets anders te doen. Maar voordat ik naar bed ging vond vrouw 3 dat ik een andere kamer moest krijgen. Mijn kamer was erg heet en er was blijkbaar een andere kamer waar het een stuk frisser was. Dus hup daar ging mijn matras en mijn spullen naar een kamer schuin aan de overkant. En het was waar, deze kamer was een stuk frissen. Relaaaax!

13 februari 2011 - Vrouwendag

Om 7 uur zouden we vertrekken naar het dorp van de bruidegom (zo'n 2 uur volgens de heren). Ik dacht bij mijzelf: zal zeker wel negen uur worden dan. Maar schijn bedriegt. Om zes uur werd ik gewekt. Ik nam een hete douche en vervolgens kreeg ik ontbijt: spaghetti. Ik krijg bijna kot neigingen van alleen de geur al. Het was te veel eten. Dus tot grote verbazing van iedereen at ik niets. Ik probeerde beleefd uit te leggen dat ik echt geen spaghetti voor ontbijt kan en wil eten. Het wordt niet zo begrepen en vervolgens kreeg ik van vrouw 3 een doggiebag mee zodat ik het in de bus kon eten.

Bijna niet te geloven maar waar zaten we om kwart over 7 in een tro tro van Offsino naar Kumasi. Een rit van ongeveer een uur. Eenmaal in Kumasi moesten we in alle hectiek van de dag overstappen op een tro tro naar het dorpje van de oom. Het werd een helse rit die geen één maar precies twee uur duurde. Een slechte weg en ronduit verrotte zitplekken zorgde ervoor dat ik eenmaal op plaats van bestemming uit het busje kroop.

We liepen een stuk door het dorp, wederom een dorp waar nooit witte mensen komen, naar het familiehuis. Hier zou vrouw 2 (de gescheiden vrouw) en vrouw 1 (de biologische moeder van Salif) ook aanwezig zijn. We draaide een hoek om en opeens begonnen alle vrouwen en kinderen te juichen. Ik moest lachen en voordat ik het wist kreeg ik knuffels van alle kanten. Later bleek dat het knuffels waren van vrouw 1, vrouw 2 en tantes. Iedereen kwam gedag zeggen en kinderen zongen een liedje over obronies. Ik kreeg weer eens de beste stoel en maakte wat foto's van de kleurrijke omgeving.

Het is overigens opvallend, alle mannen hier praten redelijk een woordje Engels. Maar het overgrote deel van de vrouwen spreekt geen Engels. Met als gevolg dat het vooral een pijnlijke dag werd voor mijn lachspieren. Altijd maar leuk lachen naar die lieve vrouwtjes.

Na een tijdje op het pleintje gezeten te hebben gingen we naar het huis van de oom. Hier zou de bruid zijn en voor de verandering ook de ECHTE bruidegom. Ik ging het huis binnen en moest in de beste stoel plaatsnemen. De bruid zat daar met nog twee andere mannen. Ik zei gedag en ging maar tv kijken, CNN. Was ik ook weer een beetje geupdate over het wel en wee in de wereld.

Na een tijdje werd ik voorgeteld aan de echte bruidegom. Daarna was het een drukte van jewelste. Vrouwen kwamen langs, gedag zeggen en hun feestkleren aantrekken. Ik kreeg een speciaal voor mij bereide - niet pittige - maaltijd, lief! En er werden foto's gemaakt van bijna iedereen met de bruid. Alle foto's taan op mijn camera, wat moet ik ermee?! Daarna konden de festiviteiten beginnen. De bruiloft festiviteiten vandaag waren vooral gericht op vrouwen. Alle belangrijke mannen waren er niet bij en er hing een wat meer feestelijke sfeer dan de formele sfeer van gister.

De bruidegom moest gaan zitten op een bank en vervolgens werden er aardige dingen gezegd (vraag me niet wat) en werden er geld spelletjes gedaan:

• - De bruid staat en elke keer als er wat geld word neergelegd voor haar voeten mag ze een stapje doen in de richting van de bruidegom. Als er niet genoeg geld wordt neergelegd moet ze de hele dag blijven staan
• - Als je wat geld geeft mag je onder de sluier van de bruid kijken.
• - Bruid versus bruidegom: wie het eerst het meeste geld heeft.
• - Er werd gedanst voor geld.
• - Je mocht met geld het zweet van de bruidegom zijn hoofd afvegen.
• - Je mocht een ballon kapot prikken als je wat geld gegeven had.

Noem maar op, zoveel spelletjes waren er. Het werd een beetje saai op het gegeven moment, alleen het dansen was nog leuk. Vrouwen gingen helemaal uit hun dak. Rond een uur of vier moesten wij gaan. Salif en ik hadden nog een lange weg te gaan: 3 uur terug naar Offinso, en diezelfde nacht terug naar Accra. Weggaan kan echter niet zomaar. Ik moest per se tussen de bruid en bruidegom gaan zitten voor een foto, daarna ook Mohammed en Salif. Daarna ging salif nog even praten met zijn oom en ging ik een beetje weg uit het centrum. Hierdoor kwam ik in een horde van kinderen terecht die allemaal op de foto wilde. Een groot gejuich en te veel hyper actieve kinderen om mij heen haalde alle aandacht weg van het bruidspaar. Ik voelde mij schuldig. Zelfs moeders kwamen naar mij toe of ik niet een foto van hun kind wilde maken. Uiteraard, maar wat moet ik er vervolgens mee? Naja, een aantal plaatjes geschoten en toen werd ik gered door Salif, we moesten nu echt gaan.

We gingen naar vrouw 1 (de biologische moeder) om gedag te zeggen. Ze moest nog een paar keer met mij op de foto en vroeg of ik haar zoon wilde trouwen. Daarom moest ik meteen een trouwsluier op mijn hoofd doen zodat ze alvast kon zien hoe ik eruit zag als ik met haar zoon ging trouwen. Jaja...

Toen we eindelijk weg konden liepen we tegen een horde kinderen op. Één van de kinderen stak zijn hand naar mij uit en onschuldig pakte ik, en schudde ik deze. Met als gevolg dat de horde kinderen flipte en iedereen mij een hand wilde geven. Zoveel joelende kinderen. Het nichtje van Salif en Mohammed moesten de kinderen wegjagen.

We liepen het dorp uit, moesten even wachten op het tro trotje en toen de nacht begon te vallen reden we terug naar Kumasi. Hier stapte we redelijk snel over op het busje naar Offinso. Tussen Kumasi en Offinso was ik zo moe dat ik wonderbaarlijk maar waar in slaap gevallen was. Nogal slaperig stapte ik uit en liepen we naar huis. Hier nam ik nog een laatste heerlijke douche onder de sterren, pakte mijn spullen en werd door een horde van broers, vaders en moeders uitgezwaaid. Samen met één broertje stapte we in een taxi om om half 12 's nachts op een kruispunt afgezet te worden. Hier gingen we wachten op een tro tro die overdags ontelbaar vaak voorbij komen maar om half 12 's nachts toch niet. Op het gegeven moment raakte de broers aan de praat met de mensen die op het kruispunt wonen (zonder huis dus). Via hen kwamen ze in contact met een truckdriver. Uiteindelijk werd er aan mij gevraagd of ik goed vind dat de truck ons zou afzetten in Kumasi. Ik vroeg aan Salif hoe veilig het was en vroeg aan de chauffeur of hij mij niet zou vermoorden. Hij zij van niet dus we stapten met z'n drieën in. Door glimlach op het gezicht van de heren kon ik zien dat dit voor hen een klein jongensdroompje was. Ik hield mijn hart vast. Zal die man slecht zijn of zullen we door een ongeluk om het leven komen? En ik was ook nog eens zo moe dat het moeilijk was mijn zwakte (vermoeidheid) te camoufleren. Na nog geen 3 minuten rijden hoorden we een knal en werd de truck stil gezet. Mijn hart klopte in mijn keel en toen ik links uit het raam keek zag ik dat we precies tegenover ene lijkenkistenmaker gestopt waren. Er stonden twee prachtige kisten en één eenvoudige kist klaar om ons drieën in weg te voeren.

Niet veel later was het los geslagen stuk van de truck met een touw weer vastgebonden en konden we verder rijden. Halverwege stopten we weer om het broertje af te zetten (die bij zijn school woont). Een klein uurtje later kon ik weer opgelucht adem halen. De chauffeur had ons niet vermoord, berooft of verkracht en er waren ook geen ongelukken gebeurt. Ik leefde!

Een taxi bracht ons naar het busstion waar het een drukte van jewelste was. Iedereen wilde 's nachts om half 2 uur met de bus naar Accra. De derde bus die vertrok, na ongeveer 20 minuten wachten, nam ons mee. Ik viel kort na vertrek in slaap en werd halverwege wakker. Daar waar de hobbelige, niet geasfalteerde weg begon. Het laatste stuk sukkelde ik was en uiteindelijk, door Salif zijn alertheid, werden we voor de deur afgezet. Ik kon mijn kleren niet eens meer uittrekken en viel binnen 2 minuten in slaap. Op bed!

14 februari 2011 - De dag van de liefde

Tot een uur of tien had ik geslapen. Heerlijk maar net niet lang genoeg. Salif besloot wat zaken te doen en daarna konden we gaan zwemmen. Goed idee leek mij dus ik ging als een trouwe hond met hem mee. Ik werd zelfs verwacht mee te gaan want een aantal mensen wilde mij zien. Nou vol verwachting stapte ik in de auto. We gingen eerst de zakenpartner oppikken en een rastaman. Toen iedereen compleet was moesten we door een verkeer van hier tot Tokio naar een FedEx kantoor om daar een formulier op te halen. Het ging allemaal zo langzaam. Daarna gingen we naar het vliegveld waar we een pakketje moesten ophalen. Iedereen was blij om mij te zien en vroegen uiteraard of ik al getrouwd was en of ik hen niet kon meenemen naar Nederland. Het duurde allemaal zo lang, maar het cargo gedeelte was op zich wel grappig om eens gezien te hebben. Ik werd ondertussen moe van dat langzame gedoe. Geen wonder dat landen heir geen steek vooruit komen, alles gaat zo sloom. Toen we het pakketje hadden moesten we ergens gaan lunchen. Het was al half 5 en daarna wilde Salif nog gaan zwemmen. Ik had er al lang geen trek meer in maar goed. Door het veel te drukke verkeer gingen we naar een zwembad. Het water was zo ranzig dat we besloten ergens anders heen te gaan. Het duurde uiteraard allemaal veel te lang dus uiteindelijk besloten we naar huis te gaan. Ik was niet meer gezellig. Had 3 uur in de auto gezeten om één pakketje op te halen. Ik had het even helemaal gehad. Salif dacht echter dat ik boos was omdat we niet waren gaan zwemmen dus hij nam mij als avond eten mee naar de Holiday Inn voor een overheerlijke pizza. Daar zaten we dan, tussen allemaal verliefde koppels. Want ja, vandaag is het Valentijnsdag.

Zozo, veel liefde in dit verhaal. Al hoe wel, weet ik niet voor 100% zeker of het een huwelijk uit liefde was. De bruid keek soms erg vermoeid. Maar het lijkt me dan ook een vermoeiende taak. Het was een heerlijk weekend. Ik denk er nog steeds met wow op terug, dat ik dat heb mogen meemaken. Douchen onder de sterren, eten van een vuurtje en zoveel lieve mensen. Ok, ook heel veel intensiteit om dat iedereen mij wilde aanraken, ontmoeten. Veel donkere ogen op mij gericht. De druk om niets fout te doen, maar uiteindelijk was het geweldig.

Ik ga nu mijn laatste dagen in Ghana in. Mali ligt op komst, spannend!

Tot de volgende keer maar weer!

Liefs, Lisan

*English summary *

The pas weekend I spend about 300 kilometers north for Accra. Me and my host Salif took the bus from Accra to Kumasi, a long and bumpy ride of 6 hours. After that we changed the luxury bus for a tro tro (a mini van) and drove to the home town of Salif named Offsino. It's the biggest village in Ghana and it's like a little city, though very calm and quite. Salif his dad has 3 wife's and a lot of children. When we arrived at the house and I got out of the cab, a group of children surrounded me. Everybody was happy to welcome me. I was more happy with a nice hot shower under the night sky.

The next day we went to the second day of the wedding of an uncle from Salif. We met his father there and I came to realize that his father is a very important and respected person. People bow for him and everybody came to greet him. Me as a non-Muslim and a white young girl didn't really know how to behave. I just smiled a lot and I guess that was enough. After a long and boring ceremony the men went to pray and we went home. It was a fun day, hot and interesting.

The next morning we woke up early. Day three and the last day of the wedding was held in the village of the husband. A three hour drive from Offinso. We left at 7 am and when we arrive at the party all the women and children cheered when they saw me. I got hugs from every corner and everyone wanted to be in the picture frame. After that I met the bride and groom and the ceremony started. There was music and all sorts of games to get money from the people. After a while people started dancing and we had to get ready to go home. It's difficult though, to leave a place in Ghana because everyone wants to say goodbye to everyone. And goodbye is not just 'bye' it's a whole lot over conversations more.

When we finally got home we took a shower and Salif and I went on the nightbus back to Accra. To get from Offinso to Kumasi, we got a ride with a big truck. I was scared to death but in the end it the whole weekend was a great adventure.