Dames en heren,

Het afgelopen weekend stond in het teken van het echte Ghanese leven. Ik verbleef bij een traditionele familie en bezocht een moslim huwelijk. Veel mensen weer ontmoet, belangrijke mensen. Vooral erg gezellig gehad en weer veel geleerd. Het waren een paar hete, interessante, lange, relaxed, vermoedende maar boven al leuke dagen.

15 februari 2011 - Optimaal relaxen fase 1

Vandaag was het eindelijk zover, we gingen zwemmen. Omdat Salif vond dat hij wat moest goedmaken gingen we naar een luxe hotel met zwembad en waar we ook in de oceaan konden zwemmen. Eerst haalde we nog een vriend (filipe) op en vervolgens reden we naar het über luxe hotel (de goedkoopste kamer kost 220 dollar, de honeymoon suite 550 dollar). Het zwembad was goed genoeg en Salif waagde een angstige poging om te zwemmen. Hij was echter te bang en besloot al snel ermee te stoppen.

Nadat ik ook uit gebadderd was nam ik plaats op een heerlijke ligstoel, onder palmbomen met het zee geruis op de achtergrond. Lekker in de warmte van de schaduw met een mango sapje. Even later bestelden we allemaal wat te eten, veel te duur en veel te luxe maar ook veel te lekker: sandwich met friet! Heeeeerlijk! Tussen de bestelling en het eten waagde ik een zwempoging in zee. Puur genot dat zoute water. Nadat ik mijn buikje rond gegeten had genoot ik van de heerlijke overbodige luxe die op dat moment totaal niet overbodig was maar juist zeer gewenst.

Een andere vriend van Salif, Joe, had in de tussentijd de auto meegenomen, hij moest even wat regelen. Toen wij om zes uur 's avonds nog steeds bij het hotel waren en Joe niet te bereiken was omdat zijn telefoon uitstond besloten we een taxi te nemen. We moesten een stuk langs de drukke weg lopen, ik hield mijn hart vast. Daarna toen we eindelijk een taxi hadden richting huis schreeuwde Salif het uit, de huissleutel lag ook nog in de auto. Lekker weer. Ik voelde mij ondertussen steeds slechter, waarschijnlijk een beetje te veel hitte en te veel zon voor op één dag. Het enige wat ik mij wenste was naar huis en naar bed.

Zonder huissleutel en een onbereikbare ‘autodief' gingen we dus maar met filipe mee naar huis. Na anderhalve wedstrijd Totenham tegen Milan nam Salif de scooter van filipe en ik hopte achterop. Op naar huis in de hoop dat het hulp-meisje (een meisje die hier alles doet: koken, afwassen, schoenen poetsen en ze heeft zojuist ook mijn kleren allemaal gewassen) er was want die had ook nog een sleutel.

God zei dank was het hulp-meisje er en konden we naar binnen. Om tien uur kwam Joe eindelijk terug met de auto. Wat bleek, zijn broertje was overleden.

16 februari 2011 -Optimaal relaxen fase 2

Door de hoeveelheid zon van gister had ik ook vandaag weer behoefte aan een lange nachtrust. Ik werd echter toch betijd wakker maar besloot mijn boe er eens lekker bij te pakken. Rond de klok van elf nam ik een douche en was ik weer fris en fruitig voor de dag. Echter was het al iets te laat om iets fatsoenlijks te ondernemen dus besloten we te gaan flaneren in de mall. Daar waar alle blanke expats komen, de rijke Ghanezen en de mensen die graag gezien willen worden en dus boven hun stand leven. Voor mij was het optimaal genieten, eerst namen we een ijsje gevolgd door friet en kippenpootjes en als toetje namen we nog een pizza mee naar huis. Eindelijk fatsoenlijk eten. Mijn buikje is weer rond. Uiteraard ging de terugweg niet zonder stop. Onderweg kwam Salif een kennis tegen die even moest meerijden en ergens halverwege kwamen we een groep van Salif zijn vrienden tegen en hij ging even (zeker een uur) staan kletsen. Ik kletste eerst nog wat met een gast die graag mijn hulp wilde bij het krijgen van een witte vrouw. Zoveel zijn er die dat graag willen, dus dames, mochten jullie interesse hebben in een mooie zwarte man, meld je dan bij mij.

Na een tijdje nodigde een vrouw op straat mij aan om plaatst te nemen op één van haar tuinstoelen. Ik nam het aanbod graag aan, kletste wat met de vrouw en speelde wat met haar kinderen. Daarna, eindelijk, gingen we naar huis. Thuis keken we een film en daarna was ik al weer zo moe dat mijn bed een verleidelijke roeping was.

17 februari 2011 - Lekker potje volleybal

Vandaag zouden we naar een meer gaan zo'n twee uur rijden. Dit ging echter niet door omdat Salif de weg niet wist en degene die dat wel wist niet te bereiken was. Met als gevolg dat ik heerlijk kon uitslapen en vervolgens de hele ochtend volleybal gespeeld heb op de PS3. Echt leuk zo een ding! Ik zie mijzelf al zo een verslaafde game nerd worden. Maar het was ook een goede work out en ik was blij te zien dat mijn volleybal skills nog niet helemaal versleten zijn. Ik won de ene na de andere wedstrijd. Ik was een held op het veld. Ik was zelfs goed in blokken! En ik kon zo hoog springen. Wow, ik was goed!

's Middags gingen we nog wat zaken doen. Of Salif ging wat zaken doen en ik ging mee omdat ik toch liever niet zo een game nerd wilde worden. We bezochten nog een brother-vriend en het was een beetje saai want ze gingen over auto's praten. Niet echt mijn ding. Toen we daarna weer terug naar huis gingen, zat de echte game nerd vriend van Salif al te wachten. Een rasta gast die overigens erg aardig is maar met een onverstaanbaar accent Engels spreekt is verslaaft aan de PS3 van Salif. Hij kwam binnen, startte zijn favoriete spelletje: God of War gevolgd door FIFA en nog een spel waar ik de naam niet van ken. Geen volleybal dus ik was al snel uitgekeken en ging op bed mijn boekje lezen. Heerlijk! Even later had Salif het ook gehad en we hebben een tijd zitten kletsen. Totdat Philipe kwam en we weer een sociaal gingen doen. Ik had er echter geen zin meer in en ging weer terug naar mijn boek, niet veel later gevolgd door Salif. We kletste nog even en opeens viel ik in slaap. Om twee uur schrok ik wakker en maakte ik Salif wakker, we zouden namelijk om één uur 's nachts vertrekken naar een discotheek. De rasta-gamer zat nog steeds fanatiek te voetballen en Philipe lag te slapen op de bank.

Binnen twintig minuten zaten we allemaal in de auto. En om kwart voor drie kwamen we eindelijk aan bij de club. Ik had een lange broek aan en een topje, en viel totaal buiten de veel te sexy, soms echt hoerige jurkjes (of beter gezegd: lapjes stof) van de negerinnen. Eenmaal binnen was het echt een mooie club. Netjes, strak en ja, leuk. Ik durfde niet echt te dansen maar Philipe, het tegenovergestelde van de rustige Salif, trok mij met te veel enthousiasme de dansvloer op en zorgde ervoor dat ik niet meer weg kon. We danste tot kwart voor 5 's ochtends. Belachelijk maar waar. En om zes uur kroop ik mijn bed in. Moe, geestelijk en fysiek.

18 februari 2011 - De ticketstress

Rond tienen dwong ik mijzelf op te staan. Ik zou morgen naar Mali toe moeten maar ik had nog niets gehoord van degene die mijn ticket zou boeken, Claire. Ik zou haar ook nog ontmoeten maar tot nu toe was er niets van gekomen omdat zij in haar village was in plaats van in Accra. Dit was ook de reden dat toen ik haar 's ochtends belde, zij met het nieuws kwam dat het niet gelukt was het ticket te boeken. Stress bevloog mij maar gelukkig kon ik via cheaptickets nog een goedkoop ticket boeken. Totdat... ik mij realiseerde dat ik voor een online geldtransactie mijn TAN-codes nodig heb die ik via mijn telefoon ontvang. En mijn telefoon was ik kwijt geraakt. Wat nu? Salif belde een aantal instanties en uiteindelijk besloot hij het geld voor te schieten en zo een ticket te boeken. Maar als hij een transactie wil maken moest hij eerst naar de bank om persoonlijk toestemming te geven.

Ik was helemaal in de stress en besloot dat ik Salif alleen naar de bank liet gaan, beter want al dat slome gedoe overal zou bij mij voor te veel irritatie zorgen. Om vier uur kwam Salif weer terug. Het geld kon overgemaakt worden. Waarom weet ik niet maar op de een of andere manier besloten ik het nog niet te boeken. Raar want ik zat de hele dag in stress te wachten zodat ik het ticket kon boeken.

's Avonds kwam de rasta-gamer slepen en gingen Salif en ik naar de Accra Mall, het moderne winkelcentrum en aten een pizza. Alweer! Ik vraag mij af of Salif echt zoveel van pizza houd of dat hij elke keer een pizza eet omdat hij wil dat ik meer eet in plaats van die 10 hapjes afrikaans eten... Onderweg belde ik Moulaye, mijn baas, en hij zou een vriend van hem bellen in Lomé zodat ik met de bus naar Lomé (Togo) kon, de vriend zou mij daar oppikken en vanuit daar zou ik dan met een directe bus naar Bamako (Mali) kunnen. Volgens Moulaye een rit van 24 uur. Even later belde de vriend en we spraken af dat hij 's morgens zou bellen om door te geven of er een bus was die dag.

De rest van de avond kletste ik nog wat met Salif en ging daarna naar bed.

19 februari 2011 tot en met 21 februari 2011 - Helse busrit

Om half 8 ging de telefoon. De vriend van Moulaye vanuit Togo, er ging die dag om 15.00 uur een directe bus naar Mali, of te wel, ik moest per direct op de bus van Accra naar Lomé. Snel nam ik een douche en propte ik al mijn spullen in de grote koffer. Om tien uur waren we bij het busstation waar de mini busjes (tro tros) naar de grens (en Lomé ligt tegen de grens) tussen Ghana en Togo gingen. Salif was echter erg bezocht over mijn welbevinden aan de grens. Hij zij dat het daar te druk en chaotisch was en dat ik sowieso bestolen zou worden. Hij was tenslotte ook eens berooft van zijn mobile telefoon... Ik was ondertussen alweer in de stress want de busrit zou zeker 3 uur duren. Volgens Salif zou het maximaal drie uur duren maar ik ken ondertussen die tijden dus met een korte berekening moest ik echt om tien uur weg. Echter wilde Salif niet dat ik alleen ging dus hij had zijn broer, Muda, gebeld om mij te begeleiden. Het zou maar 10 minuten duren voordat Muda in het busstation zou zijn. Niet dus, na drie kwartier wachten was hij er eindelijk en om stipt 11 uur vertrok de trotro eindelijk. Eindelijk! Ik wist ondertussen: met geluk zouden we om 2 uur aankomen op de grens. Dan zou het zeker een half uur kosten om de grens over te steken, al niet meer en dan nog naar het busstation... Als die bus op tijd zou rijden zou ik hem missen. En die lange afstandsbussen zouden nog wel eens op tijd kunnen rijden omdat ze vast zitten aan grensopeningstijden.

Na drie uur rijden waren we er uiteraard nog niet. Ik wist het! Ik wist het gewoon ik zou mijn bus missen. Muda bleef echter vrolijk lachen. Grrrr. Om half 3 waren we er eindelijk: de grens. Inderdaad chaotisch en druk maar godver, ik zou mijn bus missen! Na een aantal korte telefoontjes ontmoetten we de vriend die mij vervolgens assisteerde door de douanes. Om kwart over drie kreeg ik eindelijk het Togo visum in mijn paspoort en niet veel later stapte we in de taxi. Samen met twee Duitse meisjes verkleed als non uit veiligheid. Jezus, je kan het ook overdrijven. Goed, de nonnen waren te bang om alleen een taxi te pakken dus geen probleem. We reden zo snel mogelijk naar het busstation. Toen we eindelijk aankwamen stond de bus er nog. Gelukkig, maar de bus was niets van wat ik verwacht had. Ik verwachte een ruime bus met airco en een misschien een tv. Het was echter een krappe kort bus, geen AC. Om half vier werd mijn koffer het dak op gehesen en ging ik samen met de vriend achter op een motortaxi opzoek naar een bank. Alle banken waren echter out of service en daar stond ik dan, met net genoeg geld (32.000 CFA om precies te zijn) voor twee visums (één voor Burkina Faso, en een voor Mali). Want de vriend wist te vertellen dat de visums voor Burkina en Mali beide 15.000 CFA waren.

De CFA (CommunautéFinanciereAfricaine, West Afirkaanse Frank) is de valuta in meerdere west Afrikaanse landen, voor de volledigheid: Benin, Burkina Faso, Ivoorkust, Guinea-Bissau, Mali, Niger, Senegal en Togo. De CFA is vast gekoppeld aan de euro. 1 euro is 655 CFA .

Om half 5, anderhalf uur na geplande vertrektijd vertrokken we daadwerkelijk. Niet veel later stopte we weer, we stonden een hele tijd stil eindelijk reden we weg. Ik zat naast een vervelende man die echt popijopi deed. Hij sprak slecht engels maar voelde zich de bom. Hij vertelde dat hij normaalgesproken veeeel liever vliegt en blablabla. Ook wist hij mij te vertellen dat de reis zeker 36 uur zou duren. WAT!!! Moulaye had mij 24 uur verkocht, wat nu!! Ik was helemaal niet uitgerust voor anderhalve dag in de bus. Ik had één fles water bij me en met net genoeg geld voor de visums bleef ook niets over voor eten of drinken. Maar goed, de man gaf mij een koekje, eigenlijk kreeg ik van alle kanten koekjes aangeboden. Mijn buurman bleef dom praten. Wat een sukkel. Daarna vertelde hij mij 'i likeyouverymush' en legde hij steeds zijn hand op mijn been. Ik veegde hem steeds weg en zij dat hij mij niet moest aanraken. Ondertussen begon de nacht te vallen en een angstig gevoel overviel mij.

Was ik eigenlijk wel goed bij mijn hoofd? Zit ik hier tussen zo'n 50 donkere negers. Allemaal franstalig en allemaal met grote ogen kijken ze naar mij. Obie had mij nog gezegd dat ik het openbaarvervoer beter kon mijden en nu zit ik in zo een stomme bus. En zeker nog wel voor 34 uur meer. Opeens voelde ik een blaasontsteking opkomen. Werd ik nou gek of wat is er aan de hand? Ik had wat tabletten daarvoor bij mij maar die zaten in mijn koffer, boven op de bus. Ik wilde omkeren. Ik wilde weer terug naar Lomé en daar een hotel pakken en dan hopla met het vliegtuig. Of in ieder geval wilde ik weg uit de bus. Toen we na 4 uur rijden stopte in een dorp vroeg ik of ze mijn koffer naar beneden konden halen voor mijn medicijnen. Dat wilde ze niet. Dus ik vroeg of er een hotel was in het dorpje, of een taxi die mij terug naar Lomé kon brengen. Het maakte mij niet uit hoeveel het kosten. Ik had pijn, was kapot en bang.

Er kon niets voor mij gedaan worden. Ik moest terug de bus in. Snel ruilde ik van plek met een andere man en zat nu naast een grote, vriendelijk uitziende neger die alleen Frans sprak. Ik was serieus ten einde raad. Ik trok het niet meer. Dus als laatste hoop besloot ik iets te doen wat iedereen hier doet maar ik nooit doe: ik ging bidden. Ik bad voor rust in mijn hoofd en lichaam zodat ik kon slapen en de tijd snel zou gaan. Wonder boven wonder viel ik binnen 10 minuten in slaap.

Om zes uur 's ochtends werd ik weer wakker. De bus stopte bij een benzine pomp en ik bedankte God, mijn blaasontsteking pijn was weg. Van mijn buurman kreeg ik een zakje water en ik waste mijn handen en gezicht. Ik deed een plasje achter een muurtje en stapte de bus weer in. Vijf minuten verderop waren we dan eindelijk aan de grens tussen Togo en Burkina Faso. Ik haalde mijn exit stempel voor Togo en liep de brug over naar Burkina Faso. Daar liep ik het immigratiekantoortje in en bleek dat de prijs voor een visum was verhoogt. Van 10.000CFA naar 94.000CFA! Dat geld had ik niet bij mij. O god, ik voel hem al zitten. Ik rende half de brug over, want aan de Togo kant was een bank. Visum card only, en ik heb maestro. Lekker. Of er nog een andere bank ergens was? Jazeker, 13 kilometer Burkina in, waar ik niet heen kon want dan moest ik door 3 controles. Ik ging naar de irritante slecht engels sprekende man van de dag ervoor en vroeg of hij het even kon uitleggen en dat mijn koffer van het dak af moest. Ik kon Burkina Faso niet in.

De chauffeur en zijn hulpjes werden erbij gehaald en door al het tumult kwam er ook een vrouwtje aangelopen. Zij bleek perfect Engels te spreken. Één van haar collega's kon mij het geld voorschieten. Hij gaf mij zonder probleem 100.000 CFA (ongeveer 150 euro) en ik kocht het belachelijk dure visum wat ook nog eens voor slechts 7 dagen geldig is. Belachelijk, vond zo ondertussen de gehele bus en mijn visum werd het gesprek van de bus en iedereen wilde een kijkje nemen in mijn paspoort. Maar ik kon mee. Nog nooit was ik zo dankbaar geweest. Deze man had mijn leven gered, indirect dan.

Iedereen stapte de bus weer in en de transit tocht door Burkina Faso kon beginnen. We moesten twee keer uitstappen voor een paspoort controle en één keer kwam er een agent naar binnen voor de paspoorten. Onnodig maar goed, het hoort erbij. Daarna reden we urenlang door savanne landschap, lemen huisjes, waterputten, vrouwen met bakken water op hun hoofd, kinderen die langs de weg liepen en mannen op karren die getrokken werden door ezels. Opeens was er weer een controle, ditmaal voor de bagage, iedereen moest uit de bus en een stukje lopen. Mijn aardige buurman kocht wat pinda's voor mij en ik kocht een fles water. Ik moest wel, ik verging van de dorst. Terug in de bus zette ik mijn MP3 aan en mijn buurman vroeg of hij mee mocht luisteren. Geen probleem natuurlijk. Hij ging helemaal los op de verschillende beats, grappig om te zien. Na een tijdje wilde hij slapen en even later viel ik zelf ook in een onrustige slaap.

Na een uurtje dommelen werd ik weer wakker, er was niets veranderd aan het dorren en droge landschap maar ik moest plassen. Ik vroeg aan mijn buurman: 'je voudrais fair unpipi' en hij zorgde dat de bus stopte. Ik, met mijn broek aan, gooide mijn billen bloot terwijl ook alle mannen wijdbeens stonden te plassen ging ik hurken. Ik had liever zo een grote kleurige rok gehad want iedereen zag nu mijn mooie witte billen.

Back on de road maakte we een korte stop in de hoofdstad van Burkina Faso: Ouagadougou. Een belachelijke plaatsnaam, maar goed. Daarna reden we door na 24 uur rijden kwamen we aan in Bobo-Dioulasso. Hier stapte mijn aardige buurman uit en kwam er een grote vrouw met kind naast mij zitten. Het kind bleef mij maar aanraken maar toen de nacht viel kon ze me niet meer goed zien en liet ze mij met rust. Niet veel later kwam er een vrouw langs die van iedereen 500 CFA wilde. Ik vroeg waarvoor dat was en ze vertelde mij dat het voor een politie escort was. Ik dacht, huh?! En besloot verder te vragen, waarom hebben we beveiliging nodig? De vrouw vertelde mij dat er tussen Bobo en de grens met Mali nogal veel gewapende overvallen gebeuren, de escort zou alleen voor onze veiligheid zijn.

Ik dacht, dan komt er één soldaat met een geweer in onze bus staan maar opeens zag ik een jeep met zeker 8 zwaar bewapende mannen die achter onze bus aanreed. In de bus werd het stil. Ik weet niet zeker of het was omdat iedereen gespannen was voor dit gevaarlijke stuk of dat het vermoeidheid was. Maar het was stil. En de chauffeur reed hard, zo hard. Ondertussen voelde ik me niet prettig. Mijn huid gloeide alsof het glow in the dark was en ik wist zeker dat al die donkere schimmen die ik achter elke boom en achter elk heuveltje zag staan, mij er zo uit zouden pikken en onze bus zouden beschieten. Bij elke afremming van de bus dacht ik: einde verhaal, we zijn er geweest. In de tussentijd kwamen allerlei spookverhalen in mijn gedachten en ik bond een sjaal om mijn lichte haar en voor mijn gezicht. Ik positioneerde mijn hoofd achter een raamframe want dat zou mij meer beschermen tegen kogels van de zijkant. Als ze echter van voren schuin naar achter zouden schieten, zou ik in deze positie op slag dood zijn, want de kogel zou dan recht mijn gezicht in knallen. Ok, genoeg Lisan. Ik leunde weer terug in mijn stoel en probeerde mij te ontspannen.

Zonder incidenten kwamen we ruim een uur later tot stilstand bij de grens. Ik kreeg een exit tempel voor Burkina Faso en in no time een visum voor Mali. Ik was er eindelijk: Mali! Het was tien uur 's nachts en pik donker. Overal waren mensen. Ik moest weer plassen dus besloot om ergens achter een huisje te gaan plassen. Net toen ik mijn broek dicht knopte kwam er een soldaat met een groot geweer het hoekje om. Hij kwam om te checken wat ik daar aan het doen was. Toen ik zei dat het alleen om een ‘pipi' ging maakte we een kort praatje en begeleide hij mij terug naar de bus. Aardig, dacht ik.

Toen we eindelijk weer wegreden viel ik in slaap. Onderweg werd ik zo nu en dan wakker van hobbels en opeens van de kou. Ik trok een trui aan en deed een sjaal om en bond mijn alles-doek om mijn benen. Het was koud!Om zes uur werd ik definitief wakker doordat de bus weer stopte. Na nog eens twee uur en een totale reistijd van 39 uur en 54 minuten, kwamen we eindelijk aan in Bamako, de hoofdstad van Mali en mijn nieuwe thuis.

Moulaye kwam kort na aankomst mij oppikken met het geld voor de man van wie ik het geleend voor mijn Burkina visum. Ik was kapot, vies en ik stonk zekerweten. Met de taxi reden we naar huis. Omdat een vriend van Moulaye momenteel in zijn huis verbleef was mijn kamer bezet. Maar hij had wel speciaal voor mijn komst een echt water closet en een douche erin gebouwd. Dankbaar stapte ik onder een heerlijk koude douche.

Eenmaal opgefrist maakte ik kennis met de indringer in mijn kamer en Hama, het broertje van Moulaye die ik al in Nederland had leren kennen. Omdat ik op het dak zou slapen (?) gingen we een tent kopen. We stapte in een taxi. Ik keek naar buiten, naar de stad maar zag niets. Ik was te moe om iets op te nemen. We kochten een tent wat meer een muskietennet-tent was en wat bananen. Daarna gingen we naar een hotel waar Moulaye zaken mee doet en maakte ik kennis met wat zakenpartners. Leuk!

Terug thuis was ik helemaal gesloopt. We keken wat tv maar ik zakte steeds meer weg. Gretig nam ik gebruik van het aanbod om op Hama zijn bed een siësta te nemen. Ik sliep ruim drie uur en om half zes stond ik op. Moulaye was ondertussen al vertrokken naar zijn dorp om zijn familie te bezoeken. Met Hama at ik een HEERLIJKE avondsalade. Echt heerlijk. Echt zo heerlijk. Lekker fris, ei, sla, komkommer en brood. En niet zomaar brood, die fransen hebben we iets meer dan alleen de taal hier achtergelaten 51 jaar geleden in de tijd van kolonisatie. Ze hebben hier BAGUETTE, Croissants en voor papa een reden om te komen: veel citroens. Versleten, oud en verroest maar desalniettemin Citroën (ik heb in één dag drie keer 2CV gespot, een C3 , wat saxo's en nog wat andere modellen waarvan ik toch echt de naam niet meer weer)..

Na het diner gingen we mijn tentje op het dak neerzetten, er ging nog een matras in en daarna, om negen uur ging ik naar bed. Er stonden nog twee vrouwen op het dak te kletsen dus ik besloot eerst even wat te lezen en daarna genoot ik van de grootste kamer ooit: het heelal. Een sterrenhemel en een prachtige maan. Wat voelde ik mij klein, eenzaam en ter gelijke tijd groots. Under African Skies!

Het begon ook af te koelen en al snel had ik de wollen deken nodig die ik nog bijna had laten liggen.

Zo, ik heb het gehaald. Ik ben in Mali en het volgende hoofdstuk uit mijn leven kan beginnen. Ik heb een baan een serieuze zaak. Ik kan het nog steeds niet helemaal bevatten. Ik ben in Afrika. Elke ochtend als ik wakker word moet ik mij weer even oriënteren. Soms wacht ik totdat iemand mij knijpt en ik ontwaak uit deze geweldig mooie droom. Gelukkig gaat dat niet gebeuren en leef ik het echte leven. Ik leef een droom. En tot zover is het een hele mooie droom. Ik kan niet wachten om weer wakker te worden en verder te dromen.

Tot het volgende verslag uit dromenland,

Lisan

* English summary*

I had a couple of daysrelaxing in Ghana before I had a bus journey of hell to Bamako, Mali. One day Salif and his friends took me to a luxury pool which was something I really needed. We just sat at the pool, went for a dive, walked to the ocean, went for a swim over there, back to the poolside and we ate some western food. Wow, it was good! The other day Salif took me to the modern Accra Mall for ice cream and pizza. Delicious!

But Saturday 19^th it was time to change place. I had to go to Mali, where I have a job at a travel agency. I took a bus from Accra to Lomé (Togo) where a friend of my boss was there to pick me up. He assisted me through customs and by the time they finally gave me a Togo visa, my direct bus to Bamako had already left, according to schedule. But luckily schedules here don't really matter so instead of the departure at 3 pm we finally left Lomé at 5:30 pm.

They told me the trip would take 24 hours, that's why I agreed on taking the bus. But eventually somebody told me it would at least take 34 hours. I was in shock. I wasn't well equipped for a journey that long. I only had one bottle of water with me and just enough money to pay for the two visas needed in Burkina Faso and Mali. Though I tried to go to a bank in Lomé, the all seemed to not work that day. Luckily everyone was happy with me on the bus so they offered me cookies.

At six am the next morning we arrived at the border between Togo and Burkina Faso. There was no problem with exiting Togo but when I wanted to enter Burkina de price of the visa was extremely high. They changed it from 10.000 CFA to 94.000 CFA, a ridiculous high price and an amount of money that I did not bring. Luckily one man in the bus offered me to lend his money. I'm so grateful to him, without that money I would have been stuck at the border.

We drove all the way through Burkina Faso, the last part with police escort for protection against armed robberies. Scary. I passed the Mali-border without further problems. And almost 40 hours after departure in Togo I finally arrived in Bamako, my new hometown.

My boss came to pick me up from the bus station and brought me to his house, my house. My room was unfortunately taken by a guest and I got to sleep in a mosquito-net tent on topof the house. Amazing, sleeping under African skies, stars and the moon.