Damas y caballeras ,

Moeder is weer veilig thuis gekomen, als verrassing opgehaald door Jaap en Bernadette en heeft er weer een mooie herinnering (hoop ik) bij. Ik ook! Maar er zijn nog een aantal (7) weken te gaan. Ondanks dat de komst van mama mij een power shoot gegeven heeft wil ik nu zij weg is niet weer terug vallen en er bij de pakken gaan neerzitten. Nee, ik moet even extra hard werken om sociaal, professioneel en mentaal bezig te blijven. Het ideale middel om gepieker en gedenk te voorkomen. Daarom heb ik een aantal dingen gedaan: mijn rescue diver cursus, aan mijn scriptie doorgewerkt zo hoe ik denk dat het wel eens goed zou kunnen zijn en zo nu en dan een beetje gefeest.

Rescue diver

Op maandag begon ik met de drie daagse cursus. Een uitstekende student als ik ben had ik al het hele saaie theorie gedeelte uitgelezen en de nog saaiere DVD bekeken. Mijn instructeur: Sam, was meteen al trots op mij. Vervolgens gingen we langs alle opgaven die ik ook nog eens goed gemaakt had. Daarna kon het ‘leuke' beginnen. Aan het begin van het dok gingen we het water in. Onder water deden we een aantal self-rescue oefeningen als het mondstuk vervangen en we simuleerde een duizeligheid door koprollen, duikels en draaien te maken in het water en vervolgens weer naar stabiliteit te zoeken. De tweede dag moest ik het EXAMEN maken waar ik ruim (met 90% correct) voor geslaagd was. Ik ben toch ook zo geniaal. Vervolgens gingen we weer het water in en deden we verschillende oefeningen met voornamelijk duikers in paniek op het oppervlakte en duikers die niet regeren op het oppervlakte. En vervolgens non-respons duikers onderwater. Er leuk en leerzaam. 's Middags gingen we met de boot de zee op en zorgde Sam en ‘slachtoffer' Anthony tijdens een duik voor onverwachte onderwater scenario's. Erg leuk ook, nog leuker zelfs want je wist niet wat er ging gebeuren en moest op een bepaald scenario inspelen.

Dag drie, de laatste dag van de cursus, moest ik viertal scenario's vanaf de boot naspelen. Voorbeeld: een vermoeide duiker en een duiker in paniek aan het oppervlakte. Ik was nog op de boot en moest beide zien te redden. Hoe doe je dat, dat is aan jou. Want volgens de cursus is elke poging tot redden goed zolang je jezelf niet in gevaar brengt.

De drie dagen van cursus waren erg leuk en leerzaam. Ook een beetje eng soms maar uiteindelijk voel ik mij persoonlijk toch veiliger in het water. Na een foto voor op mijn rescue diver kaartje was ik er officieel een! Leuk!!

Officieel bezoek

Modesto zijn broertjes kwamen langs in Bocas eiland om te helpen aan zijn huis. Elke avond moest ik dus koken voor vier mannen. Erg grappig. Één dag besloot ik heerlijke taco's te koken. Op zich was het lekker maar ik had er een goedje in gedaan dat zo heet was dat we uiteindelijk toch maar kip gingen halen. Lekker ge-uno-d met de heren. Was gezellig maar wel vermoeiend want Modesto zijn broertjes waren een beetje verlegen. Maar toen ik een week later bij zijn familie op bezoek gingen hadden ze opeens wel praatjes als de malle. Lieve familie!

Spaanse schone of lantijnse?

Opeens mijn hoeveelheid aan party-gang verdubbeld. Al ben ik nog steeds geen groot fan, maar het is goed om sociaal te doen. En daarnaast had ik de jongens van de duikschool beloofd om een biertje te betalen omdat ik zo gemeen ben en nooit een tip geef. Sta ik lekker m'n kont te shaken aan de kant van de dansvloer, komt er een jongen naar mij toe. Of ik Spaanse ben, nee?! Uiteindelijk even met hem gepraat, een nerdje uit USA (heb ik sowieso al een hekel aan) die bij zijn vader op het eiland werkte in makelarij (meteen nog een grotere hekel aan hem). Vervolgens vraag hij of Modesto mijn vriend is, is hij niet maar gretig zei ik ja. Waarop hij zegt: OW ik praat niet met meisjes met een lokale vriend. En voordat ik kon reageren verdween hij. Sukkel! Even later komt er weer een jongen, goh wat ben ik populair... Of ik wilde dansen. Deze jongen kwam uit Panama en vroeg: 'kom jij uit Panama?' Nee. 'Waarvandaan kom je?' Nederland. 'Ow, ik dacht dat je uit Latijns Amerika kwam'. Jezus.

Het regionale ziekenhuis

Modesto heeft problemen met zijn maag, hij is al vaak naar de dokter gegaan maar deze ontkent altijd dat er iets mis was met zijn maag. Maar nu heeft hij er alweer een ruime tijd last van en besloot naar de doktor in het ziekenhuis te gaan om te hopen op een dokter die hem serieus neemt en doorverwijst naar een specialist. Maar, om een dokter te ontmoeten is een heel avontuur, een avontuur dat ik niet wilde missen. Met gevolg dat we dus als derde in de rij voor een afspraak met de dokter stonden, om VIER uur 's ochtends. Om vijf uur was de rij al zeker 15 meter lang, buiten op de stoep. Moeder met kinderen maar voornamelijk mannen. Om zes uur ging de poort eindelijk open en ging iedereen weer duwen waardoor er achter in de rij vast mensen hun plekje verloren hadden. Gelukkig waren Modesto en ik snel en stonden we binnen, ik als eerste in de rij voor de minderjarige (zijn zusje moest ook een dokter hebben) en Modesto als derde in de rij bij de volwassenen. Toen iedereen binnen weer netjes een rij gevormd had, werden de mensen weer rustig en ging iedereen zitten. Plek in de rij verloren. Voor mij een compleet raadsel waarom al dat gehaast was.

Eindelijk, kwart voor zes, de onrust kwam weer terug, mensen begonnen te schuifelen en opeens vloog iedereen weer in de rij. Ik als blanke viel erg op en werd door de aardige latino's weer vooraan in de rij geduwd. Modesto was slim en snel dus hij redden het mijn zijn kwaliteiten terug naar de derde plek. Dan ben ik toch liever een blanke vrouw, gaat er een stuk rustiger aan toe. Om, wonderbaarlijk genoeg, stipt zes uur ging het loket voor de volwassenen open. Modesto op nummer drie was echter nog lang niet aan de beurt omdat van de linker kant alle bejaarden voorrang kregen. Uiteindelijk veroverde Modesto ticket nummer vier bij zijn gewenste dokter.

Het loket voor de minderjarige was echter nog steeds niet open. En ik was nog zo trots met mijn eerste plek... Na twintig minuten kwam er ook bij mijn loket beweging maar mochten eerst alle zwangere vrouwen van rechts voordringen. Omdat de dokter die Ingrid, de zus van Modesto, nodig had geen baby dokter was had ik wel plek nummer één veroverd. Geweldig!

Half zeven stonden we buiten en liepen we terug naar het hotel om tegen acht uur Ingrid te ontmoeten in het ziekenhuis. De kleine wachtruimte was ondertussen vol gelopen. Mensen, overal mensen. Moeders met kinderen, oude mensen, gebroken botten en overduidelijk zieke mensen. Verschrikkelijk was het. Modesto moest weer opnieuw in de rij om zijn medische geschiedenis op te halen. Al snel was hij klaar bij de dokter, uiteraard werd hij niet doorgestuurd naar een specialist en werd zijn aandoening wederom teniet gedaan. Om gewoon kwaad van te worden!

Ingrid, met ticket nummer 1, zou rond acht uur, half negen naar binnen mogen. Echter was de dokter er nog niet en moesten we wachten en wachten. Maar een kinderdokter, ja die ziet dus ook kleine baby's, jonge kinderen. Dus om acht uur zat de hooguit twee meter brede gang vol met moeders met één, twee of soms wel drie kinderen op de knieën. En ja, wachten met kleine kinderen is al niet leuk en dan zo een volle ruimte waar de hitte oploopt, er geen ruimte is om te bewegen en waar wachten het enige is wat je kan doen is allemaal niet bevorderlijk. Al snel ware enige kinderen aan het jammeren, huilen en het was verschrikkelijk.

Eindelijk, om tien over negen kwam er een arrogante zak binnen lopen met zijn zonnebril nog op zijn neus. De dokter! En ging een verlichting door de gang en Ingrid stond klaar voor plek nummer één. Toen de assistent de eerste naar binnen riep was dat niet Ingrid, maar vrienden eerst. Ik was verbluft.

Na de bezoeken van Modesto en Ingrid aan de dokter verlieten wij om half tien het wacht gedeelte. Ik was opgelucht want al die mensen begonnen mij toch wel een beetje een drukkend gevoel te nemen. En dan nam ik als ‘ziekenhuis toerist' ook nog een zit plek in, nee fijn voelde ik mij er niet. Maar we moesten even naar de andere kant van het ziekenhuis lopen om daar bij een apotheek de medicijnen op te halen en nogmaals 10 minuten te wachten. Om tien uur stonden we buiten. Modesto en Ingrid lieten vol trots de maquette van het nieuwe ziekenhuis zien, maar stil dacht ik bij mijzelf, ze hadden beter kunnen investeren in computers en een netwerk en betere en professionelere dokters dan een mooie verpakking.

Leuke weetjes en kleine anekdotes over het leven van Lisan, neem het er dus maar van:

• Eieren
  Trok ik de koelkast open en viel het gehele bovenste plankje eraf, het plankje met zo'n 10 eieren. Kon ik lekker gaan schoonmaken. FIJN!
• Nudeli
  Mama had nog wat nudeli uit Zwitserland meegenomen. Die ging ik eens lekker koken

Voortgang van het onderzoek

Lekker doorgewerkt zeg ik maar!

Adios amigos,

Lisan.