Lieve familie en vrienden,

Met veel vertraging volgt hier mijn reis door Costa Rica, Nicaragua en Honduras, deel 1.

Reiskriebels is iets vervelends. Altijd zo een onderbuik gevoel van ‘ik moet weg' of ‘ik ben nu hier, ik wil meer zien'. Deze reiskriebels hebben het overwonnen van nog een maand op het eiland Bocas del Toro. Op zaterdag 30 in de ochtend pakte ik mijn spullen, bracht de sleutel terug, stapte ik in de water taxi en verliet ik Bocas del Toro. Met een beetje pijn in mijn hart en onzekerheid over weer een reis waar ik eigenlijk niet helemaal aan toe ben. Maar ik ben nu hier, toch?!

Echter, deze reis naar Nicaragua en Honduras en eventueel San Salvador zal ik niet alleen maken. Modesto (ja saai hè) heeft vakantie in november en hij was nog nooit in een ander land geweest, ik besloot als bedank voor alles wat hij voor mij gedaan heeft, en voor onze vriendschap, met hem op pad te gaan.

Zaterdag 30 oktober: Familie bezoek.

De eerste etappe van de reis stond vandaag op het programma: Changuinola! Mijn super zwaar belade back pack en nog alle andere bagage ging in het bootje en vervolgens werd het in het mini busje naar Changuinola gestouwd. We besloten eerst in te checken bij een hotel om vervolgens in de taxi naar finca 4 (plantage 4) te gaan waar zijn familie woont. Hier werden we meteen weer volgestopt met eten, zo hoe het nou eenmaal gaat in Panama. Eten, eten, eten en nog eens eten. En dat ze je even vragen of je wat wil eten, ho maar, voor je het weet heb je het ene goedje na de andere maaltijd in je handen. Je loopt weg als een bolletje uiteindelijk. Nou hou ik zeker wel van eten maar zijn moeder geeft er altijd een heel vies stuk kaas mee wat echt niet lekker is. Het kleine zusje Zujeidi wilde graag met mij Uno spelen, ze had namelijk van haar broers gehoord dat wij Uno gespeeld hadden toen zij daar waren. Al snel zat ik met alle broers en zussen te Uno'en met de meest lelijke en over gebruikte kaarten die ik in mijn leven ooit gezien heb. Erg gezellig, wat zijn die mensen ook zo lief. Toen Modesto mij na 2 potjes optrommelde om een vriendin van hem te bezoeken wees ik hem op het feit dat ik aan het spelen was met zijn gezusters, tot grote lol van iedereen. Broer lief moest wachten.

Na te veel potjes was ik de overduidelijke winnaar en ging ik braaf met Modesto mee naar die vriendin van hem. Daar liet ik mij afleiden door in gigantisch grote flat screen tv en ijs, koekjes en appelstukjes die in mijn handen gedrukt werden.

Terug bij de familie wilde de hele familie en vooral de bezorgde moeder toch graag het reisplan weten. In Panama is reizen als ‘vakantie' echt niet gebruikelijk. Zeker niet onder de ‘normale' mensen dus dat Modesto op zo'n trip ging was alsof er een marsman geland was. Vooral de moeder wilde van alles weten, het klimaat, wat we gingen doen, wat er überhaupt te doen was, waarom, wat, waar, wanneer. Schattig! Aan het eind van de avond met een veel te bolle buik werd het tijd om afscheid te nemen. Voor de moeder best wel moeilijk want volgens Modesto zou ze vooral de komende dagen geen oog dicht doen. Ik kreeg een warme knuffel van elke broer en zus en natuurlijk van Modesto zijn moeder een heftige omhelzing met daarbij het verzoek of ik toch wel erg goed op haar zoon kon opletten. Geniaal! Eindelijk mag ik, 20 jaar vrouwelijk, oppassen op een man van bijna 25 jaar!

Het afscheid viel me toch zwaarder als verwacht, wat een lieve mensen. En altijd maar geven en geven terwijl ze het alles behalve breed hebben. En ze kunnen ook zo lekker koken, liefde gaat niet alleen door de maag bij mannen, bij mij ook!

Zondag 31 oktober: File

Onze eerste land van bestemming is Nicaragua. Daarvoor moeten we dus eerst Costa Rica doorkruisen. Van de grens van Panama naar San José (centraal Costa Rica) is ongeveer 6 uur reizen. We vertrokken vroeg om rond 4 uur in San José te zijn en daar zou ik de helft van al mijn spullen (gewicht) dumpen om wat relaxter door te reizen.

We zaten lekker te toeren en de bus had flink de vaart erin. Tot opeens, geen beweging. Geen verkeer van de andere kant. We stonden vast. Zo'n 40 auto's voor ons was een vrachtauto op een burgpilaar geknald. Na een uur kwamen er een aantal ambulances en besloten Modesto en ik in de hitte naar het ongeluk te lopen. De ambulances stonden in de rij, er waren meer agenten dan bomen in het regenwoud en er waren geen gewonden en doden. Twee uur later had de takelwagen zijn werk gedaan en moesten Modesto en ik plotseling terug naar de bus rennen. Iedereen stapte vol blijdschap in en we vervolgde onze zeer vertraagde weg naar San José.

In San José had ik al een adresje van het voorgaande jaar en ook mijn oude vriendin en ex-collega Chantel is bevriend met de medewerkers van het hotel dus opgewekt checkte we in. Chantel was er echter nog niet en er was enige twijfel of ze überhaupt nog wel zou komen. Aangezien ze geen mobile telefoon had was ze ook heerlijk onbereikbaar.

Na een gigantisch vies, vet en ‘duur' diner bij een snackbar/frietboer/andere zaken, liepen we terug naar het hotel. Chantel was er nog steeds niet en aangezien we de volgende dat onze reis weer vroeg moesten voortzetten besloten we maar te gaan slapen.

Maandag 1 november: busbusbus

De wekker stond om kwart voor zeven. Te lui nog om op te staan (en niet alleen ik, ook Modesto), bleven we nog even liggen totdat om 7 uur opeens op de deur werd geklopt. Chantel stond voor de deur. Een heerlijke wake-up-call. In vijf minuten heel kort even elkaar geupdate en afgesproken dat we op de terugweg, voordat ik terug naar Nederland zou vliegen, we elkaar langer zouden zien.

Dankzei Chantel en haar wake up call waren wij vervolgens snel het bed uit, herpakte we onze spullen en stapte in een Taxi die voor mijn gevoel 10 rondjes door San josé reed voordat we eindelijk bij - het niet te geloven - verkeerde busstation aankwamen. Na kort rondvragen bleek dat we dus bij het verkeerde busstation gedropt waren en dat we ongeveer een kilometer verderop moesten zijn. Dus hopla weer in een taxi die ons ditmaal wel goed afzette. Echter, door alle vertragingen hadden we de bus direct naar Managua (Nicaragua) gemist en moesten we met een bus die ons naar de grens tussen Costa Rica en Nicaragua zou brengen: Peñas blancas.

De rit was lang en saai.

Bij de grensovergang, wat een drama is, ging alles wonderbaarlijk soepel. En na alle corrupte betalingen, stempels en bonnetjes gehaald te hebben stapte we in een ‘modern' mini busje wat ons ergens op een kruising zou afzetten waar we vervolgens de bus naar Granada zouden kunnen pakken. Toen het bushulpje ons eruit wilde zetten, bleek dat dit niet de goede plek was. De nacht begon te vallen en we besloten helemaal mee te reiden naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua. Wij, maar vooral Modesto die lange reizen niet echt gewend is, waren geradbraakt van de lange reis toen we eindelijk in Managua aankwamen. Het bushulpje liet ons weten dat Managua erg gevaarlijk is en dat we echt niet over straat moesten gaan lopen. Vriendelijk en behulpzaam als hij was belde hij een taxi-vriend van hem op. Zodra het busje stopte pakte hij onze tassen rende naar de taxi en hitste ons als een gek de taxi in. Hij was tien keer banger dat ik was, waardoor mijn angst opeens ook opwekte. Is Managua dan echt zo gevaarlijk? Ik was blij toen de taxi ons achter een dikke poort van een hotelletje afzetten en de dikke deuren dichtwaren. Hier kon ik veilig slapen.

Dinsdag 2 november: Alles is gesloten in Managua, Nicaragua

Om te kunnen eten, slapen en reizen had ik hoog nodig geld nodig. De pin automaat was volgens de dame van de receptie zo'n 500 meter lopen, maar we konden beter de taxi nemen. Echter reed er geen taxi dus wij dappere strijders (of naïeve toeristen) besloten toch te lopen. We konden de pinautomaat echter nergens vinden en moesten wachten tot een nabij gelegen winkel centrum open ging zodat ik daar kon pinnen. Met geld in de pocket, eten in de maag en ready to go stapte we een taxi in om ons naar de eerste toeristische plek te brengen. Maar...

De dag der doden, ja dat wisten wij dus niet. Elke attractie in Managua was gesloten. Na een halve dag de stad door geracet te zijn achter raampjes van verschillende taxi's besloten we de bus naar Leon te pakken. We hebben kort het centrale plein, een cathedraal en mooie huizen, lake Managua en een pleintje bezocht. Tijdens onze supersnelle cross door de stad stonden we opeens oog in oog met een ‘Calcutta sloppenwijk'. Mijn eerste in deze grootte, deze vorm. Heftig.

Na een uurtje reiden kwamen we aan in de oude koloniale stad Leon. Uit de boeken beloofde het een pareltje te worden maar onze eerste uren in Leon stonden vooral in het teken van stress. Paspoorten waren kwijt. Mijn verantwoordelijkheid, mijn schuld. Modesto flipte uit in de stress , die zag het helemaal niet meer zitten en ik bleef ook niet 100% kalm. Overal zoeken, alles overhoop maar ze waren nergens te vinden. Ik stuurde Modesto op pad om het hotel te bellen in Managua, en ik zette mijzelf even relax op bed om na te denken. En bingo, ik wist het weer, ik had ze ergens tussen mijn kleren gestopt. Eind goed al goed.

Nadat de gemoederen wat bedaard waren en we (vooral ik) om de situatie konden lachen gingen we op pad. De stad in. Het was echter al laat dus we ging lekker op straat bij een goedkoop standje eten. Echt lekker is anders, maar het was goed te doen. Terug in het hotel ging Modesto socializen en ik ging even chillen. Later besloten we naar de bioscoop te gaan. Een positief en leuk einde. Echter, toen wij de bioscoop uitliepen op weg naar ons bedje, kropen ook de straatkinderen onder hun dekentje. Ik kroop onder mijn eigen laken met een egoïstisch geluksgevoel. Die straatkinderen kon ik maar niet uit mijn hoofd zetten. Zo jong en niets hebben. Ik viel pas laat in slaap.

Er zullen nog 1 á 2 verhalen volgen over de vakantie. Zo snel mogelijk want een nieuw avontuur ligt alweer op de loer!

Liefs,

Lisan