Ladies and gentleman,

Deel twee van de reis in Nicaragua volgt hier. Als je ooit naar Centraal Amerika gaat en je hebt niet al et veel tijd, ga dan naar Nicaragua! Even een promotie praatje, maar Nicaragua heeft gewoon alles te bieden. Historie, cultuur, zeer vriendelijke mensen, goede wegen, stranden, kunst, meren, vulkanen, berglandschappen, plantages en ook erg belangrijk: niet veel toeristen. Naast de toeristische hightlights als de koloniale steden Granada en Leon, de vulkaaneilanden Isla de Ometepe en de badplaats San Juan del Sur zijn er genoeg plekken te bezoeken waar het rustig is. En ik zeg het nog eens: De mensen zijn zooo ontzettend vriendelijk. Arm, maar gelukkig!

Tijdens dit deel van de reis speelt zich voornamelijk af in Leon. Modesto moest nog zaken doen en we hebben gevulkaansleet. Daarnaast hebben we een prachtige tocht naar Honduras gehad en heb ik de voordelen van het reizen met een man ontdekt. Zo ook de nadelen met een reiziger die voor het eerst reis...

Woensdag 3 november: Stadstocht

Toch een enigszins fatsoenlijke tijd mochten we uitslapen. 09.00, redelijk toch? We wilde een tour gaan doen naar de vulkanen in de omgeving dus we gingen op excursie-jacht. Nog geen 100 meter verderop kwamen we een tandarts tegen en Modesto wilde wel eens weten hoeveel het zetten van neppen tanden kosten omdat zijn gebit helemaal aan het verschuiven was. Wat bleek dat het hier in Nicaragua een koopje was. Hij ging het serieus overwegen.

Uiteindelijk hadden we ons ingeschreven voor een dag tour voor de volgende dag. Ik hou nog even geheim wat de tour precies inhoud anders kunnen jullie het volgende hoofdstuk skippen... Ondertussen was het wel weer tijd geworden voor de lunch en we gingen even terug naar het hotel omdat Modesto zijn camera vergeten was. Hier raakte hij meteen aan de praat met een medewerker van het hostel en die raadde een andere tandarts aan. In plaats van een stadstour begonnen ik de middag met luieren. Ik had geen zin om mee naar de tandarts te gaan en daarnaast was de kans op het aanzicht van een blank meisje een verhoogde kan voor spontaan hogere prijzen voor Modesto.

Rond drie uur kwam Modesto terug met drie verschillende opties voor zijn tanden. Allemaal veel te technisch en te spaans. Zelfs met tekeningen snapte ik er de ballen van, maar het is ook niet echt mijn ding. Hopelijk kan Modesto ooit zijn droom verwezenlijken en zelf tandarts worden, misschien kan hij het dan nog eens uitleggen en begrijp ik het wel...

Kort daarna gingen we eindelijk op stadstour. Leon is een mooie koloniale stad. Mensen zijn arm maar zeer vriendelijk zoals eigenlijk overal in Nicaragua. Al snel liepen we tegen de grootste Kathedraal van Centraal Amerika op. Niet echt moeilijk te missen. Een beetje verloederd gebouw en ik met al een grote geschiedenis aan kerk- en kathedraal bezichtigingen was snel uitgekeken. Voor Modesto was dit echter nieuw en ik heb nog nooit iemand zo ontzettend veel foto's, van bijna elk altaar, zien maken. Na een tijdje rondlopen in de kerk was ik het zat en ging ik buiten lekker op een bankje zitten. Genieten van de sfeer, zon, warmte, mensen en de vakantie. Helaas was mijn moment van bezinning snel verstoort door een hitsige hele enge vent die mij wel zag zitten. Hele verhalen over het strand (niet boeiend), Nicaragua (wel boeiend maar wil ik niet horen van jou), zijn leven (niet boeiend). En natuurlijk de vragen als, waar kom je vandaan? (België) Hoe oud ben je? (24) Reis je alleen? (nee) Waarom zit je dan hier alleen? (omdat ik aan het wachten ben...) Saved by the bell kwam eindelijk Modesto naar buiten. Snel haakte ik mijn arm in de zijne en gaf ik hem een verliefde blik. Weg was de engerd. Een voordeel van het reizen met een man!

We liepen een rondje om het plein en liepen langs het museum van de revolutie. Modesto was nog nooit in een museum geweest en mij leek het wel leuk, dus al snel stonden we binnen. Het kostte toch geen geld en waarom ook niet? Echter, door een gemiddeld museum kan je gewoon zelfstandig lopen. Hier kregen we een gids die ons bij elke krantenknipsel op de muur een kwartier kon ratelen in het Spaans. De nacht begon te vallen en mijn hersenwerking ging achteruit. Al snel werd het mij te veel en zette ik mijn gehoor uit en mijn schattige glimlach aan.

Toen we eindelijk weg konden uit de veel te lange rondleiding was ik blij frisse lucht te ruiken. We gingen terug naar het hotel want nog meer kerken bezichtigen op dit tijdstip was het niet echt waard. In het hotel was het erg gezellig. Iedereen stond te kletsen, drinken en zich klaar te maken voor een feestje. Niet mijn ding, socializen tijdens reizen. Wel dat van Modesto dus we gingen socializen. Al snel raakte ik aan de praat met twee Zweedse meisjes die er nogal apart uit zagen (geen Zweedse schone). Modesto vond ze eruit zien als 'retardeds' (in een schattig accentje). De twee Zweedse studeerde Spaans in Leon en ze zouden na wat te drinken in het hostel nog naar een bar gaan. Modesto zag dat wel zitten, ondanks dat ze retarded waren, en gingen we mee. In de bar werd er life muziek gemaakt, traditionele vanuit de regio. Modesto vond het verschrikkelijk lelijk maar toen de toeristen aangeschoten genoeg waren waagde hij zichzelf toch op de dansvloer. Ik raakte ondertussen aan de praat met een Zwitserse die, ongelofelijk, over 2 weken op dezelfde vluchten van San José naar Miami en van Miami naar Zürich zou zitten. Grappig!

Donderdag 4 november: het bedwingen van de Cerro Negro

Vandaag was het zo ver, ze zouden op een tour gaan naar de Cerro Negro. Het plan was dat we om acht uur zouden vertrekken. Onze twee gidsen, een lokale jongen en een Duits meisje, waren echter chaotischer dan chaotisch. Daarnaast spraken ze allebei Engels en Spaans maar konden ze niet met elkaar communiceren. We waren nog niet weg of de spanningen tussen beide waren voelbaar voor de hele groep. Ik vond het wel grappig om de verhoudingen tussen die beide te observeren!

Met een hele groep (zo'n 10 mensen) stapte we achter in een pick-up met bankjes. Modesto en ik waren de hekkensluiters en zaten aan de rand. We konden eindelijk vertrekken en reden binnen no time de stad Leon uit en gingen een zand pad op. Of beter gezegd een lava pad. Het lava was droog met als gevolg dat ik binnen tien minuten net zo zwart als Modesto was. Eindelijk, ik was een neger! Na bijna een uur gehobbeld te hebben over een zanderig lava pad kwamen de eerste vulkanen in zicht. Onder tussen moesten we uitwijken voor koeien - wagens, spelende kinderen en langs de weg stonden overal hutjes. De pick up stopte en we mochten uitstappen. We waren bij de entree van het nationaal park, plas- en foto pauze. Want we hadden perfect uitzicht op de Cerro Negro. Een jonge vulkaan die om de acht jaar uitbarst tot 7 kilometer de lucht in (dit jaar is het weer zover). Pik zwart van lavasteentjes, geen begroeiing. Niets. En die vulkaan, die zwarte heuvel zouden wij gaan beklimmen en dan er vanaf sleeën.

Toen iedereen zover was reden we nog het laatste stukje naar de vulkaan en kregen we allemaal een fles water en een houten plank, onze slee. We kregen een korte uitleg en daarna kon de tocht beginnen. Zonder beschutting tegen de zon liepen we achter elkaar de berg op. Glij partijen waren kwamen regelmatig voor aangezien we eigenlijk een grote berg met lava knikkers op liepen. Modesto, fit en snel als hij was, rende samen met de grote mannen uit Australië en Groot Brittannië naar boven. Halverwege hadden we met elkaar afgesproken om te wachten. De hitte was onverdraaglijk. De mengeling van de transpiratie op mijn hoofd en de zwarte as zorgde voor een schilders palet gezicht.

Halverwege haalde we een groep bejaarden in, een hele groep Nederlanders. Heerlijk! Maar nog belangrijker, halverwege konden we de eerste krater inkijken. Spectaculair! Overal rookte het en het was opeens geen zwarte heuvel meer maar een echte vulkaan. Modesto verzocht mij vriendelijk mijn zware plak / slee aan hem te geven. Hij zou beide planken wel naar boven dragen, wat een heer. Maar ik kon mijzelf natuurlijk niet laten kennen tegenover al die westerse meiden. Je krijg al vaak van die blikken: ow zo een rijk sletje heeft een luie latino aan de haak geslagen. En, hallo! Ik laat toch niet mijn plank door hem naar boven dragen? Ik val nog liever van de vulkaan af! Dit tot grote irritatie van Modesto die niet begreep waarom ik nou zo nodig die plank naar boven wilde dragen.

Ik wilde het pad de krater in volgen maar dat mochten we (nog) niet. Dus we liepen over de rand van de vulkaan naar het punt waar we onze zware planken mochten neerleggen en waar we mochten uitrusten van de heftige klim. Daarboven waaide een heerlijk windje. Iedereen genoot van het fenomenale uitzicht, de frisse wind, koud (lauw) water en iedereen scheet in z'n broek van het aanzien van de slee piste. Recht, knijters stijl de vulkaan af. Zelfs Modesto gaf toe dat hij het eng vond.

Na een korte pauze liepen we naar het hoogste punt van de vulkaan waar tevens een tweede krater bevond. Een mooie krater, echt zo een ronde. Voor een foto shot liep ik even een stukje de krater in waar ik opeens de hitte van de aarde voelde. Het leek wel alsof ik in een oven stapte. We liepen terug naar de piste en Modesto wilde graag een foto shoot op de vulkaan. Daarna was het zo ver.

Iedereen kreeg een overal, een zaag bril en handschoenen tegen bescherming van opspattend lava. De gids ging eerst, langzaam naar beneden omdat hij alle bagage meenam. Daarna ging Modesto. Probleemloos en te snel. En toen was het mijn beurt. Ik bibberde een beetje maar toen ik eenmaal weg was, zat ik er lekker in. Ik gleed als een ervaren lava-sleeër naar beneden. Echt lachen dit! Beneden keken we toe hoe alle anderen naar beneden gleden en liepen we door een veld van lava terug naar de truck. Hier kregen we chips, koekjes en wat te drinken.

In de tour was er de mogelijkheid nog een keer naar boven te klimmen er eraf te sleeën. Ik ging graag nog eens mee onder de voorwaarde dat we het pad de krater in konden nemen. Dit was geen probleem. Echter uiteindelijk gingen er (van de 12 in totaal) nog maar drie mee voor de tweede ronden. Een Engelsman, Modesto en ik. De route door de krater was echt gaaf. Overal voelde je warmte, alsof het nog niet heet genoeg was. En overal was er rook. Op één stuk was de rook zo dik dat je het meteen merkte in je ademhaling. Maar het was meer dan de moeite waard. Totdat we aan het eind van de krater de steile binnenkant om hoog moesten lopen. Dit wat minder bezochte pad was nog zachter qua oppervlakte. Met als gevolg dat je bij elke stap die je zetten, een halve stap achteruit gleed. De hitte van beneden uit de krater en van boven uit de zon waren zo krachtig. De wind die ons boven verwelkomde was meer dan gewaardeerd. Ik heb nog nooit in mijn leven zo veel getranspireerd denk ik.

Om ste beurt gleden we naar beneden. Terug bij de truck stapte we in en werden we naar de ingang van het nationaal park gebracht. Hier waren de andere van de groep aan het chillen en werden we onthaald door een heerlijke lunch van burritos en ananas. Voor Modesto wat minder omdat hij door zijn problemen met zijn maag geen tomaten mag eten... Na het eten pakte we alle spullen en begonnen we aan de terug rit voer het zanderige lava pad. Het leek veel langer te duren dan op de heenweg. Om vier uur kwamen we terug in de stad.

In het hotel nam ik een grondige douche om weer wit te worden. Wow wat was ik vies! Heerlijk, ik voelde me net een kind dat terug komt van buitenspelen. Modesto had besloten om de tandingreep te doen en ging daarna naar de tandarts om afspraken te maken. Ik ging een post kantoor zoeken. Om zes uur herenigde we ons op het hoofdplein waar we besloten eens luxe uit eten te gaan om deze geweldige dag af te sluiten. En waarschijnlijk zou Modesto de komende dagen alleen soep kunnen eten, dus het was tijd voor een flink stuk vlees. We vonden een mooi restaurant waar zelfs het duurste op de kaart zo goedkoop was dat ‘uit eten' opeens tien stappen steeg in mijn lijst van hobby's. Ik had een heerlijke steak met bijlage en groente en drinken. Modesto had iets wat ik niet begreep wat het was en in totaal koste het ongeveer 20 euro voor twee personen (incl toetje niet te vergeten). Nou, doe mij maar een biertje!

Op het plein kochten we een illegaal dvdtje die we 's avonds voor het slapengaan gekeken hebben. The American of zo iets, was nogal saai als is George altijd een genot om naar te kijken.

Vrijdag 5 november: Souvenirjacht

Een rustig dagje vandaag. Modesto had besloten om naar de tandarts te gaan in de ochtend. Ik bleef lekker luieren in mijn bedje en rond de middag herenigde wij ons en gingen we op souvenir jacht. Ik heb nog nooit iemand zo nauwkeurig een souvenir zien uitkiezen als Modesto. We stonden zeker een half uur per sleutelhanger te kijken. Hij moest volgens Modesto namelijk wel perfect zijn. Uiteindelijk liepen we met tassen vol mooie souvenirs terug naar het hotel. Als afsluiter van de dag gingen we nog eens naar de bioscoop. Heerlijk rustig dagje.

Zaterdag 6 november:

Vandaag moesten we vroeg op. We namen een zeldzame directe bus naar het bergstadje Esteli. Bekend om zijn bergachtige omgeving en een waterval. We zaten erg krap en het was nog te donker om wakker te zijn. Ik sukkelde tot het ligt werd en genoot toen van het landschap. Het eerste stuk zagen we verschillende vulkanen en na een uurtje begon het toch al behoorlijk bergachtig te worden. Niet veel later waren we in Esteli. Het was rond achten en we hadden honger gekregen. In een restaurantje bij het busstation aten we snel ontbijt. Gelukkig hadden ze zachte dingen voor Modesto want hij kon niet bijten van de pijn aan zijn tanden. We hadden verwacht dat Esteli een gezellig dorpje zou zijn, niets daarvan was waar. Een drukke weg, lelijke huizen. We besloten de waterval te bezoeken en daarna door te gaan naar Ocotal om zo de lange reis naar Tegucigalpa (Honduras) te onderbreken. Echter, toen we bij het juiste busstation kwamen om naar de waterval te komen bleek dat er maar één bus per dag daar heen gaat. Om 6 uur 's ochtends. Die hadden we gemist!

We besloten te kijken wat de taxi ons voor prijs zou bieden. We vonden het overdreven duur om een waterval te bekijken dus besloten we maar in één klap door te gaan naar Honduras. Een onverwachte tegenvaller maar uiteindelijk werd dit één van de mooiste dagen van de reis. De route vanaf Esteli werd mooier en mooier. De bergen werden mooier, de valleien werden mooier, de kleuren, de huizen, de mensen. Alles viel op zijn plekje. De verkopers in de bus, geen toeristen, de geuren, de drukte en de adrenaline van het vooruitzicht: Honduras. Modesto genoot, ik genoot en het was een heerlijke rit. Tot aan Ocotal. Daar moesten we overstappen op de volgende bus naar de grens bij Los Manos. Een vloeiende aansluiting, zo vloeiend dat ik een hoognodige wc-pauze even moest uitstellen.

In los Manos ging de grensovergang vloeiend. Mijn grens-stress was weer eens nergens voor nodig geweest maar zorgde wel voor extra honger. Daarom gingen we maar aan de Honduras kant bij een trucker tent eten. Het eten was ok, maar al die stoere truckerventers vond ik maar niets. Zat ik daar als klein wit jong meisje. Met een dun donker jong jongetje. Tussen al die oude dikke stoere grote grijze boze chauffeurs. Nee, mijn eten zat binnen no time in mijn maag. Snel pakte we onze spullen en gingen buiten op een veranda zitten.

De wind waaide hard, het was fris en ik ging heerlijk in de zon liggen. Lekker zonnen op de grensovergang. Modesto raakte aan de praat met twee dames uit Nicaragua en vergeleek zijn land met Nicaragua, schattig. Ik genoot van de zon maar opeens kwam er een schaduw. Er hing een halve josti boven mij, en nog wel in mijn zon! Ik schrok mij kapot. De josti bood mij een krantje aan. Leuk dacht ik dus ik pakte het maar aan en bladerde het krantje door. Toen wilde de josti er ook nog over praten maar hij kon niet zo goed praten dus ik snapte er niets van. Si si si, no no no en een leuk lachje zorgde ervoor dat hij dacht dat we vrienden waren en hij liet me niet meer met rust. Eindelijk kwam het busje, een minibus die ons naar Tegucigalpa zou brengen!

De rit was onbeschrijfelijk mooi. Naaldbomen! Er waren naaldbomen!!! We reden door heuvels, zagen bergen, akkerlandschappen, valleien, boerderijen, kleine canyons. Het was een adembenemende rit. De zon begon te zakken en dat zorgde voor een hele warme gloed over het geweldige landschap. Ik schoof mijn raam open en gooide mijn haren door de lucht. Vrij! Ik was vrij. Ik kon vliegen!

Toen de avond viel reden we Tegucigalpa binnen. Een prachtige afsluiter op een prachtige dag. Tegucigalpa is een enorme stad in de heuvels. Overal in de heuvels staan huisjes gebouwd. Het is zo schattig om te zien. Maar als je er dicht langsheen rijd zie je de armoede. Eenmaal om een heuvel zagen we een glimps van de hele stad. Slechts een glimps want binnen no time werden we er midden in uit gegooid.

Een zeer sympathieke taxi chauffeur bracht ons naar een hotel. Tegucigalpa ligt hoog, in een winderig gebied en Modesto en ik hadden het zo koud. Het was zo koud! Iedereen liep met mutsen, sjaals, dikke truien en lange broeken. Wij huppelde daar vrolijk met onze T-shirtjes en shorts doorheen. Koudkoudkoud. Niet normaal. En met de nacht die ons besloop werd het alleen nog kouder. Eenmaal in het hotel duurde het te lang voordat we eindelijk een kamer kregen. Eindelijk, dekens! Ik dekte mij toe met twee lakens en een wollen deken.

Echter knorde onze magen en besloten we een restaurantje op te zoeken. We hadden zo een honger dat we het eerste beste restaurant namen. Geen goede keus. De kok stond te roken tijdens (en boven) het bereiden van onze maaltijd. Gadver! Maar ik had te veel honger om stennis te schoppen. Toen onze magen eenmaal gevuld waren en we uit het vieze restaurant liepen werden we getrokken door muziek. Op het hoofdplein, voor de kathedraal, was er een één of ander festival. De halve porno op het podium was ik snel zat. Gelukkig had Modesto het koud en keerde we terug naar het hotelletje.

Wat een heerlijke, prachtige dag! Honduras heeft geen valse start gemaakt.

Zo, de tijd in Nicaragua zit erop. Honduras ligt aan onze, of eigenlijk onder mijn voeten. Honduras, een nieuwe bestemming voor mij. Ondanks dat het koud is ben ik benieuwd naar wat het gaat brengen. Binnenkort zal het vervolg geplaatst worden.

Liefs,

Lisanne