Lieve mensen,

Ik weet dat jullie allemaal met spanning zitten te wachten op het eerste nieuws uit Afrika, maar ondanks dat het veel te laat en achterhaald is, wil ik jullie het één na laatste deel van mijn reis in Centraal Amerika, onder tussen alweer ruim 2 maanden geleden, niet van weerhouden. Er komt na deze (hopelijk morgen of zelfs vanavond nog) het laatste Centraal Amerikaanse verhaal. Daarna is de beurt aan Afrika!

Zondag 7 november: de beste dingen ooit

Stadsverkenning van Tegucigalpa stond vandaag op de planning! Een aantal kerken en Kathedralen en natuurlijk het stadscentrum. Lekker shoppen! Op de kaart en in de gids leek alles echter veel groter dan verwacht. Dus binnen no time hadden we het hele stadscentrum gezien. De kathedraal erg mooi! Andere kerken ook interessant maar vooral de uitzichten over de met huizen bedekte heuvels waren voor mij het leuks.

Ondanks dat de zon aan de hemel stond hadden we het koud. Wat een verschil! En wat een enorm harde wind... We besloten ergens te gaan lunchen (Modesto weer soep) en daarna gingen we winkelen. Al snel merkte we iets raars aan de winkels in het centrum .Alle kledingwinkels waren gevuld met rijen en rijen aan tweedehands kleren. Zowel Modesto als ik hadden daar geen zin in. We besloten naar het moderne Multiplaza te gaan om daar de shoppen en ook nog naar de bioscoop te gaan.

Multiplaza is een groot westers winkelcentrum met voornamelijk merkkledingwinkels. Voor mij een soort van thuisgevoel, voor Modesto de grootste cultuurschok van de vakantie. Hij keek zijn ogen uit. Zelfs naar het toilet gaan was voor hem een geweldige ervaring, het water kwam namelijk alleen met handsensoren. We shopte wat dingen en gingen daarna bij de bioscoop kijken welke films er draaide. Eigenlijk was er niet echt iets dus besloot ik tegen Modesto zijn wil in dat we naar de 3D film gingen. Hij wilde niet omdat die brillen zo lelijk zijn. Voordat de film begon haalde we snel nog een hapje eten op het foodcourt en toen kon het lelijke-brillen-festijn beginnen. Tijdens de stomme film probeerde ik bij Modesto te pijlen of hij de bril nou echt zo verschrikkelijk vond of dat de effecten toch het lelijkheidseffect overwonnen. Hij was niet aanspreekbaar. Toen de film afgelopen was kreeg ik een uitgebreide evaluatie aan effecten en verzuchte Modesto dat 3D-films één van de geweldigste dingen ooit is.

Maandag 8 november: Survival of the Utila Princess part l

Vroeg, heel vroeg moesten we op. We hopte in een taxi en reden naar het busstation. De bus tijden in het boek waren verkeerd dus we moesten een uur wachten. Modesto raakte lichtelijk geïrriteerd. De busrit zou een lange worden, zeker zes uur volgens de reisgids. Echter staat er in de reisgids niet waar er bouwstelle zijn. En er was een bouwstelle tussen Teguciglapa en La Ceiba. Met als gevolg dat we, tot grote ergernis van Modesto er nog langer over deden. Ik vond het aan het begin wel lekker, verstand op nul en naar buiten kijken. Echter na een tijd werd het wel een beetje eentonig en mijn beenruimte wat krapjes. Maar goed, niet gezeurd. Want ik wist niet dat onze toch naar het wereldbekende duikerswalhalla Utila nog erger zou worden. Voor mij tenminste, deel twee was optimaal genieten voor Modesto.

In La Ceiba gingen we met een taxi naar de haven. Hier moesten we weer een uur wachten op de Utila Princes, een veel belovende naam voor de boot die ons naar het eiland Utila zou brengen. Bij Utila en ver daaromheen ligt het twee na grootste koraalrif van de wereld. Dus daar moesten wij als duikers natuurlijk wel heen. Opeens kwam er een blikken box aangevaren, grauw en grijs, net als het weer. De Utila Princes. Niet te geloven, dit was gewoon een sardientjesblik en dat noemen ze een princess? Het begon nog harder te regenen en we kregen het koud. Helaas moesten we buiten wachten voordat iedereen was uitgestapt. Bagage inladen en eindelijk, eindelijk mochten we instappen en kreeg ik de schrik van mijn leven: het was een sardientjes koelkast van binnen. Ik dacht: als dit ding zinkt zitten we sowieso vast. Het was steen koud. Airco's draaide op volle toeren terwijl het al zo koud was. We snapte er allebei helemaal niets van...

Na lang wachten was het dan eindelijk zo ver, ze vertrokken. Één uur varen en de toch begon rustig en comfortabel. Maar toen we uit het haven gebied waren had de wind vrij spel en waren de golven gigantisch. Gevolg: ik werd kotsmisselijk. Krampachtig hield ik mij vast aan het raam en keek ik naar de heftige golven. Ik was witter dan wit. Dit was de ultieme maag beheersing oefening. Modesto leek nergens last van te hebben en vond mijn vertrokken witte gezicht een fotoshoot waard. Op één moment was het weer zo heftig, overal water. Ik dacht: ik ga dood. Achter mij kotste een vent en bij mij stond het hoger dan ooit. Modesto begon eindelijk serieus te worden en hield een zakje voor mijn gezicht. Whaa, om gek van te worden. Mannen!

Compleet geradbraakt kwam ik van de Utila princes om vervolgens overspoeld te worden met zeer irritante westerse mensen die jou naar hen duikschool proberen te lokken. Ik denk dat mensen mij echt gehaat moeten hebben. Ik was niet aardig. Modesto wel, hij had al onze tassen opgehaald en eindelijk nam hij het voortouw en zorgde dat we bij het Utila Dive Centre terecht kwamen waar Anthony was. Anthony is een ex- Bocas del Toro man uit Canada waar ik een hekel aan heb maar die verliefd is op Modesto. Hij kan mij niet uitstaan omdat hij, net als de rest van de wereld, denkt dat Modesto en ik iets hebben en ik denk stiekem dat hij homo is. Maar goed. Niet mijn vriend dus, zeker niet als ik nog half aan het herstellen ben van de ergste rit van mijn leven. Iedereen in de duikschool was erg vriendelijk. Te vriendelijk, al die tips over wat te doen bij zeeziekte, flikker toch op! Modesto was helemaal in z'n element. Één vrouwtje was heel enthousiast over zijn komst en bood ons meteen korting omdat Modesto bij Bocas Water Sports werkt. (beide duikscholen zitten samen in een vereniging). Ik wilde alleen maar even liggen, eten en dan naar bed. Maar ja, ik reis niet alleen dus ik trok mijn beste grimas op mijn gezicht en raakte aan de praat met een irritante Engelsman. Al was elk persoon op dat moment irritant geweest.

Eindelijk konden we gaan. Anthony bracht ons naar he goedkoopste hotel in town met hete douche. Heerlijk! Daarna gingen we met z'n drieën pizza eten. Gezellig is anders met die gast maar goed, ik had nog voorgesteld dat ik niet mee hoefde maar dat vond Modesto belachelijk. Na de pizza was het eindelijk zover: een warme douche en bed!

Dinsdag 9 november: duiken.

Moe van alle voorgaande dagen besloten we vandaag even uit te slapen. Heerlijk was het maar door het vroege ochtend ligt werd ik toch al enige mate vroeg (lees half 10) wakker. Het ochtendje heerlijk rustig aangedaan. Echt op z'n caribisch. Tegen de middag besloten Modesto en ik naar de duikschool te gaan waar we met Anthony de dag eerder gesproken hadden. Daar aangekomen besloten we maar met de middag duik (die een half uur later zou vertrekken) mee te gaan.

Een super besluit. Tijdens onze eerste duik tussen intense kleuren van koraal en vissen kwamen we ook nog een schildpad tegen, geweldig, geweldig, geweldig! Schildpadden behoren toch tot een van mijn favoriete dieren. De tweede duik was bij een wrak van een veerpont. Was wel grappig om zo die laadruimte van de auto's op te zwemmen. We zagen verschillende kwallen, waaronder ook gevaarlijke soorten en te veel vissen en prachtige koraal. Echt twee memorabele duiken.

's Avonds gingen we op zoek naar Anthony. We konden hem nergens vinden dus besloten we maar gewoon te eten en daarna naar bed te gaan. Ik was weer moe. Duiken is echt een vermoeiende bezigheid.

Woensdag 10 november Donderdag 11 november: Survival of the Utila Princess part ll

Nog twee dagen die in het teken van duiken stonden. Op woensdag namen we twee ochtend duiken waarbij we ook aan de andere kant van het eiland kwamen, een beetje een tour langs het eiland. Niet erg interessant. De twee duiken daarentegen weer fenomenaal. Tussen alle vissen (helaas ook een dood, opgepoft puffervisje) en de grote diversiteit aan koraal kwamen we ook nog een mega grote haai tegen. Verschillende roggen, eigenlijk te veel om op te noemen. En daarmee wil ik jullie non-duikers niet mee vermoeien.

Donderdag ochtend namen we nog een laatste afscheidsduik en ging ik betalen. Op alle korting die we dankzij Modesto gekregen hadden kregen we nog een 20% korting. Waarschijnlijk een communicatie fout maar met een positief gevolg voor mijn portemonnee. Gemiddeld heb ik $ 12,50 per duik betaald. Een lachertje in de duikwereld.

Terug in het hotel namen we een opfris douche en gingen we ergens lunchen. Het water kwam ondertussen met bakken uit de lucht en ik zag het niet zitten om terug te gaan met de Utila Princess naar het vaste land. Echter, ooit moest ik er aan geloven. Gelukkig kon ik bij het kopen van de kaartjes een gratis anti-zeeziek pilletje krijgen. Van de rit kan ik mij niets eer herinneren. Ik heb geslapen!

Terug op het vaste land stapte we in een taxi. Ik dwong Modesto naar een tandarts omdat ik zijn slechte humeur en niet kunnen praten van de pijn een beetje zat was. Zijn humeur was namelijk onder nul door de pijn in zijn tanden. Snel werden we afgezet (letterlijk en figuurlijk geloof ik) bij een goede tandarts. Ik weet niet wat die goede man gedaan heeft maar Modesto had geen pijn meer en zijn humeur ging met stappen terug naar vrolijk en positief.

We wilde diezelfde middag nog naar de Jungle River Lodge. Een Lodge midden in het regenwoud. We regelde een taxi die goedkoper was dan een nacht in het hotel in de stad La Ceiba en 45 minuten later waren we op een andere wereld. Waren we 's ochtends nog aan het duiken in tropische wateren met massa's toeristen, zaten we nu ergens in de middle of nowhere en waren wij de enige gasten in het hotel. Echter kwam het met bakken uit de hemel en kregen Modesto en ik om de een of andere manier ruzie (vraag me niet meer waarom) dus we gingen vroeg naar bed zonder één woord.

Vrijdag 12 november: Kopje onder

Ik werd wakker, het was koud maar het regende niet meer. Vandaag gingen we raften, ik had er erg veel zin in! Wat Modesto dacht wist ik niet want we spraken geen woord met elkaar. Beide nog steeds boos om waarom we ook boos waren. Achteraf lachwekkend maar goed, de mensen van het hotel moeten wel gedacht hebben...

We stapte in een oude bak en werden met twee andere toeristen en twee kleine rafts naar het startpunt gereden. We kregen een gids toegewezen en na wat instructies gingen we de raft in. Daar zaten we dan met z'n drieën. Modesto en ik zeiden nog steeds geen woord tegen elkaar. Na de mondelinge instructies gingen we wat oefenen met peddelen. Vervolgens moesten we in het water om elkaar weer in de raft te trekken. Met tegenzin sprong ik het ijskoude bergwater in. Modesto trok mij gelukkig, ondanks zijn woede, nog wel de boot in. Maar hij ging zelf het water niet in! Hij vond het te koud. Lekker is dat.

Daarna gingen we van start. Het was echt lachen, heftig en een aantal goede waterspeedies of hoe je dat ook maar noemt. Spannend! Halverwege kwamen we langs het berghotel waar we stopte en waar we van een super hoge rots konden afspringen, eng maar wel een kick! We kregen vers fruit, heerlijk en zo gezellig als Modesto en ik waren maakte we ijzige stilte ons nog kouder. Na een korte pauze gingen we nog de tweede helft van de rivier af. Dit stuk was een stuk minder spectaculair. Of, het ging minder snel. Onze gids vond het wel leuk om bij een stok op de golf te gaan surfen. Dat leek ons wel leuk, maar door het kleine oppervlakte van het vlot werd Modesto er als eerste uit de raft gelanceerd en volgende ik en de gids en de hele raft al snel. Even wist ik niet waar boven was, maar al snel voelde ik een hand die mij naar het water oppervlakte trok en werd ik de boot ingetrokken. Ondanks dat ik dacht dat Modesto mijn leven zojuist gered had, bleven we boos.

Terug in het hotel waren we zo verzopen als straatkatjes en zo koud, zo ontzettend koud. Na een koude douche die warm aanvoelde en zes lage aan drogen kleren dook ik mijn bedje in met een boek. Modesto ging praten met de mannen van het hotel, gelukkig maar. Aan het eind van de middag waren onze gemoederen wat bedaard en konden we na een kort gesprek eindelijk weer normaal doen. Er kwam ook nog een groep mensen, voornamelijk meiden, naar het berghotel. Ik genoot van het uitzicht, de sfeer in het hotel, de afgelegenheid, de bergen, de stromende rivier, de heerlijke muziek. 's Avonds trok iedereen samen en speelde we verschillende kaartspelletjes, UNO en ontpopte Modesto tot de salsa leraar die hij is. We sloten de dag heerlijk af met een stel 'retardes'.

Zaterdag 13 november: het bordeel

Overal in centraal Amerika wordt het aangeboden: Canopy tours. Dus met een katrol door de bossen heen suizen. Ik had het nog nooit gedaan, Modesto ook niet, dus deze morgen stonden we vroeg op. We kregen wat training en gingen van start. De eerste baan scheet ik duizend kleuren in mijn broek. Maar al snel was het meer leuk dan spannend. We kregen nog een aantal oerwoud-weetjes en bezochten een boerderij als extraatje bij de toer. Toen kwamen we bij een ‘snelle' kabel waar je echt moest afremmen. Nu was remmen niet mijn sterkste punt en de man die mij zou moeten afremmen aan het eind sliep half dus ik knalde recht met mijn voeten op de boom. De assistent gids schrok zich kapot en dacht dat ik drie benen had gebroken. Ik vond het wel grappig... Op het laatste plateau ging Modesto eerst. De gids sloeg zijn slag en vroeg of Modesto mijn vriend is. Mijn antwoord stemde hem positief en hij vreesde niet meteen mijn e-mail adres te vragen en hij vond mij mooi. Aah! J

Canopy was leuk, maar ik ga er nou niet van staan gillen. Leuk om eens gedaan te hebben, zou het zeker nog eens doen op kosten van de zaak.

Terug in het berghotel moesten we snel alle spullen pakken, we kregen nog wat fruit en daarna stapte we de auto in. De mensen van het hotel zette ons af bij het bus station in La Ceiba. Hier moesten we eventjes wachten en konden we onze reis vervolgen naar San Pedro Sula, een hub. Omdat we de volgende dag sowieso van plan waren vroeg te vertrekken, besloten we een hotelletje te nemen in het niet al te veilige busstation-omgeving. We vonden al snel een hotel. Achteraf durf ik niet te zeggen of het een hotel of bordeel was. Mijn bed was een kom. 's Nachts hoorde ik meer seksgeluiden als auto's die langs de drukke weg passeerde. Op de tv (yes tv!) waren zeker drie porno kanalen en in de hal stonden heel veel mooie vrouwen.

Modesto wilde per sé avond eten. Ik was al veel te bang om naar buiten te gaan, maar goed ging toch maar mee. Ik blijf tenslotte wel een blanke vrouw. Maar goed, ik ging wel mee. We gingen naar een erg achterstands restaurantje en aten lekker. En lekker snel, ik was bang. Ik kreeg te veel en veel te enge blikken. Als klapper op de vuurpijl wilde Modesto ook nog ergens water kopen. De winkels waren achter stalen spijlen waardoor je iets kon bestellen en waardoor je kon betalen. Ik wilde alleen maar terug naar het veilige bordeel.

Mijn nachtrust zal ik verder niet toelichten aangezien er niet veel spraken was van rust dankzij de buren links, de overburen, de buren van boven en de buren van beneden. En ook de buren van rechts men ik gehoord te hebben... Ik was jaloers op Modesto die nergens las van scheen te hebben en die sliep als een dode zee-egel.

Zondag 14 november

Om negen uur waren we op het busstation, weg uit het bordeel en (half) fris voor een rit van zes uur naar Copan. Om half 10 zou een bus vertrekken. Deze ging echter niet op zondag, interessant. We moesten drie uur lang wachten op het busstation tot grote ergernis van Modesto.

Toen het eindelijk zover was reden we in een krappe bus door het mooie, bergachtige landschap. We kwamen met een uur vertraging aan in Copan. Hier gingen we snel inchecken in een hotel (5 euro per persoon per nacht...) en daarna op jacht naar iets te eten. Het was een rotdag.

Maandag 15 november

Copan staat bekent om zijn eeuwen ouden Maya tempel ruïnes. Historische plekken: daar houd ik nou echt van! We stonden betijd op en namen een tuktuk, jawel, een goede oude herinnering uit mijn Azië reis, we namen de tuk tuk naar de ruïnes. Niet ver. Kochten een entree kaartje voor zowel de historische ruïnes als het museum. Eerst de ruïnes dan maar.

We liepen een stuk door het bos en ik begon een beetje kriebels te voelen. Eerst kwamen we nog langs een groep van die mooie groene, blauwe en rode Ara papagaaien. Erg gaaf om te zien. Lang wilde ik niet blijven. Ik wilde naar de ruïnes! Eindelijk, in de verte zag je het aankomen en voordat we het wisten stonden we tussen de eeuwen ouden muren van het Maya rijk Copan. We bekeken verschillende stupas (totempalen) die fenomenaal tot in het detail uit steen waren geslepen. We liepen vervolgens langs van die grote trapgebouwen en over het toenmalige sportveld. We besloten via de achterkant eromheen te lopen. Verboden gebied, maar het was te warm om terug te lopen. Eenmaal om de hoek kwamen we in een paradijs. Overal muurtjes, je zag de kamers gewoon de grond uitkomen. Schaduw van de bomen en een zacht briesje zorgde voor enige afkoeling. En als je goed luisterde kon je kinderen horen spelen en Maya indianen overleggen. Als je goed keek zag je indianen in groepjes bijeen zitten, kinderen achter elkaar rennen en mannen zich klaar maken voor een gevecht. We klommen een tempel op en vanuit daar hadden we een geweldig uitzicht over de omgeving en het gehele complex. Hier was ook waar vroeger de Maya koning regeerde. Geweldig geweldig geweldig die historische plekken. Ik geloof dat zulke plekken ook een bepaald soort energie meedragen, je voelt dat het iets was. Zelfde geldt voor niet alle, maar een aantal ruïnes die ik in Azië gezien heb ook. De Copan ruïnes bestonden uit verschillende totempalen, een sportveld en de piramides waarin graftombes liggen.

Toen we het hele rondje gedaan hadden besloten we naar de uitgang te gaan en het museum nog te bezoeken. Ik had de hele dag daar bij die ruïnes in het gras kunnen liggen. Genieten van de geur, de historie, de zon en de sculpturen. De reden waarom Copan bekend is zijn voornamelijk de hoeveelheid aan gedetailleerd gegraveerd materiaal, verhalen over koningen en belangrijke gebeurtenissen in het Maya rijk. Zo is er een trap die het leven van alle koningen in het kort samenvat. Helaas was de trap helemaal vervallen en zijn jaren gelden de treden met de verhaaldelen kriskras door elkaar weer neergelegd. Nu, door de kennis die de huidige archeologen hebben kan het verhaal weer opnieuw ingelegd worden en kan zo de geschiedenis van het Copan Maya rijk gelezen worden. Geniaal!

In het museum stonden voornamelijk de echte sculpturen (die het buiten iv weer niet meer zouden overleven en dus vervangen zijn door... hoe heet dat toch... neppers..) en een op ware schaal nagemaakte graftombe die zich onder de piramides bevinden. Modesto en ik kochten vervolgens zelf ook nog een paar neppers als souvenir en met een volmaakt gevoel gingen we terug naar het dorpje (met de tuktuk). Het dorpje zelf is ondanks zijn grote toeristische trekkracht een schattig bergdorpje. We kochten nog meer souvenirs en brachten onze kleren naar de wasserette. Het heerlijke dagje zat er weer op.

Dinsdag 16 november, woensdag 17 november: Ons nieuwe huis, de bus.

Omdat we nu helemaal van noord Honduras naar midden Nicaragua moesten hebben we twee dagen van reizen ingepland. Dag 1: Copan Ruinas - San Pedro Sula - Tegucigalpa. We kwamen ‘'s avonds bij het hotel. Gingen bij een Pollo (kip)-to go kip halen en op onze hotel kamer voor de tv opeten. De hele avond hebben we tv gekeken. Luxe!

De tweede reisdag werd een regelrechte overstaphel. We hadden een lange route voor de boeg: Tegucigalpa naar Leon. We vertrokken vroeg en namen een bus van Tegucigalpa naar El Paraiso waar we moesten overstappen op een bus naar Los Manos, de grensovergang. Hier ging alles voorspoedig en hadden we perfecte aansluiting op de bus naar Ocotal. Voordat we in Ocotal waren werden we ergens op de weg gedropt om over te stappen op een bus naar Esteli. In Esteli moesten we overstappen op een bus naar El blablabla. Modesto en ik snapte al lang niet meer waar we waren en we hoopte maar dat we in een bus naar de goede richting zaten. Op de laatste etappe, bus nummer 7, kregen we eindelijk erkenning voor ons verschrikkelijke doorzettingsvermogen van de vele bussen. Twee vrouwen kwamen met ons kletsen en vervolgens luisterde iedereen in de buurt vol spanning mee over onze belevenissen in het ‘verre' Honduras.

Ondanks dat mijn energiepijl mij het idee gaf dat het al 8 uur 's avonds was, was het (helaas) pas vier uur. Modesto besloot nog naar de tandarts te gaan en ik maakte nog een rondje in Leon. Toen Modesto eindelijk terug kwam waren zijn tandprotheses (zal dat het dan zijn?) geplaatst. Het weer sloeg om en het begon te hozen. Ondanks dat we een beetje trek hadden besloten we maar gewoon te gaan slapen.

Zo dat was Honduras. Een heel veelzijdig land. Natuur, cultuur, historie. Eigenlijk alles wat een reiziger nodig heeft.

Liefs,

Lisan