Lieve mensen,

Met nog zes dagen in het vooruitzicht en voornamelijk busritten in de planning was het einde van de vakantie en het einde van mijn verblijf in Centraal Amerika op een einde aan het komen. Dit laatste verslag gaat over de laatste dagen van de reis die ik samen met Modesto gemaakt heb. Een interessante ervaring. Weer veel gezien, geleerd, genoten en gelachen. Al is het einde van het reis vooral relaxen, bijkomen en analyseren. Ook goed, zeer belangrijk zelfs.

Donderdag 18 november: vakantieanalyse en toekomstplannen

Ik was moe. Gesloopt van de vakantie en moe van de blik vooruit: Nederland. Uit ervaring wist ik dat de laatste dagen van een verblijf ergens (als je lang weg bent) erg vermoeiend zijn. Modesto zat er ook een beetje doorheen. Respect, hij heeft zoveel meegemaakt. Dingen die hij, volgens zichzelf, nooit gedacht had te doen. We hadden een korte vakantie evaluatie. Wat was het leuks, wat was het stoms. Voor mij de absolute topper zonder twijfel waren de ruïnes van Copan. Voor Modesto was het moeilijk kiezen, zijn top drie waren het vulkaan sleeën in Leon, de mall in Tegucigalpa incl. de 3D-film en de ruïnes van Copan. Ook analyseerde we de resterende dagen en kwamen op een plan: Granada en mijn Costa Rica thuis basis Playa del Coco. We pakte een terrasje, liepen wat rond in de stad, slenteren beter gezegd, pakte nog een terrasje, kochten nog eer souvenirs en genoten van de sfeer die Leon met zich meebrengt. Heerlijkheid!

Vrijdag 19 november: Terrasje?

Vroeg gingen we op pad. We namen een mini busje van Leon naar Managua waar we halverwege uit het busje werden getrapt voor de beste connectie naar Granada, aardig! Aangekomen in Granada kwamen we vriendelijke toeristen tegen die ons meenamen naar hun goedkopen hotel. Het was bloedje heet en we hadden te veel honger. Snel gingen we ergens wat eten. Vervolgens flaneerde we naar Lake Nicaragua en genoten we van het koele briesje. Vervolgens liepen we terug, zwetend. Het was te eet gewoon! Na al die koude dagen in Honduras was het gewoon te heet hier. Wel heerlijk, zo opwarmen voordat ik terug naar het koude Nederland zou keren. We pakte nog een terrasje, ik genoot van heerlijke Limonada en twee lelijke toeristen die zich lieten inpalmen door nog twee lelijkere mannen.

In ons hotel was zo een schattig jongetje van een jaar of één en hij was helemaal verliefd op mij. Zo schattig!

Zaterdag 20 november: een nadere kennismaking met Granada

We deden 's ochtends rustig aan. Lekker douchen, ontbijten en op naar het hoofdplein waar we de kathedraal van binnen bezochten. Ook gingen we nog naar de toren. Alles is zo veranderd na vorig jaar. Nog meer en nog beter opgeknapt. Daarna liepen we nog wat door de mooi straten met de mooie opgeknapte kleurige koloniale huisjes. Mooi mooi allemaal. Ik had de stad het voorgaande jaar al gezien en Modesto had er geen zin in dus al snel waren we weer ergens op een terrasje geland. Onder het genot van en puur vruchtensapje genoot ik heerlijk van de zon. Er kwam een schattig jongetje naar ons door wie ik overtuigt werd nog meer souvenirtjes te kopen. En nu was het dan echt genoeg!

's Avonds wilde we nog even naar een bar maar we konden niets vinden wat een gratis entree had. Gevolg: we gingen vroeg naar bed. Verstandig want de bus naar de grens met Costa Rica zou morgen om 4 uur 's ochtends vertrekken volgens de betrouwbare bronnen van het hotel.

Zondag 21 november: Back to where it all begun

Om stipt vier uur zaten wij in het busstation. Verschillende aardige mensen hadden ons op het hart gedrukt dat de eerste bus om vier uur naar Peñas Blancas (de grensovergang met Costa Rica) zou vertrekken. Niet dus! Twee uur lang moesten we wachten. Buiten de poorten van het busstation want die was nog niet open. De taxi chauffeur zette ons af onder het licht van een lantaarnpaal en vroeg ons om daar AUB te blijven zitten. Ik vond het eng. Overal zwervers, dronken mensen, armoede van de nacht. De realiteit van de nacht. We werden zo nu en dan lastig gevallen door een dronken man. En eindelijk om half zes gingen de poorten van het busstation open. We waren veilig!

Een paar uur later waren we in Peñas Blancas en lag Costa Rica binnen bereik. Een heel glibberig bereik wat door de regenval was de hele grensoverval een modderweg. Te ranzig voor woorden. Mijn hele slippers en voeten zaten onder de modder. Eenmaal in Costa Rica, met alle stempels in onze paspoorten, konden we de weg naar Liberia en vervolgens Playas del Coco vervolgen. Even om jullie geheugen op te frissen: mijn 2^dejaars stage bij de duikschool was in Playa del Coco. Ik zou wat oude bekenden gaan opzoeken.

In Playa del Coco was alles op een opzienbarende snelheid veranderd. De hoofdstraat nog toeristische en de hostels die ik wist te vinden beiden gesloten. Gelukkig kwamen we uiteindelijk bij een heel relax en net hotelletje terecht. Ik belde Chantel en ging samen met haar, Modesto en Jaime lunchen. Het was gezellig om hen weer terug te zien. Raar ook. Na de lunch hebben we nog een hele tijd gekletst en toen moest Chantel terug naar San José. Modesto en ik liepen de hoofdstraat uit naar het busstation om daar alvast onze kaartjes voor onze terugrit naar San José te kopen. Daarna gingen we terug naar het hotel. Relaxen op die lekkere banken. Slapen, tv kijken en internetten met de zee op de achtergrond. We gingen vroeg slapen.

Maandag 22 november: oude herinneringen

Vandaag een lekker rustig dagje in mijn oude dorpje. We maakte een strandwandeling. Herinneringen, goede en kwade, kwamen weer te boven over mijn weken in Playa del Coco. Die rot duikschool en de mooie groep mensen om mij heen. We liepen langs mijn oude huisje wat nu te koop staat! Bijna had ik een bod gedaan. Mijn hangmat was al wel weggehaald.

Terug in het dorp ging ik bij Tanya langs, zij was niet thuis. De hele avond ook niet, aan het werk. We zijn maar terug gegaan naar het hotel en hebben de rest van de dag uitgechilled.

Dinsdag 23 november: een ware aflsuiter

De laatste gezamenlijke busrit van Modesto en mij. Lekker samen naast elkaar op een bankje toerden we terug naar San José. Een saaie rit door de regen, de ultieme afsluiter.

In San José checkte we in bij ons bekende hotel en ging ik ompakken. Passen en metten, wegen en weer ompakken. Ik mocht tenslotte maar één stuk van 20 kilo hebben. Een uitdaging! Voor het diner gingen we samen met Chantel een pizzaatje halen. Daarna nog even lekker alleen met Chantel vrouwenpraat gehad.

En daarna voor de laatste keer mijn ogen dicht gedaan in Latijns Amerika.

Woensdag 24 november: het chocolaatje

We moesten vroeg opstaan. Ik zette Modesto af bij zijn bus. En nu natuurlijk de hamvraag: wat is mijn relatie met Modesto. Ik weet dat jullie allemaal naar dat antwoord smachten. Wat is dat toch tussen ons... Nou, ik hou jullie lekker in spanning want sommige dingen zijn leuker als je ze niet weet. Een afscheid gepaard met een traan, want een vriendschap als deze is heel bijzonder.

De terug vlucht vanuit San José naar Miami. Daar een dikke, toepasselijke, hamburger gegeten en toen weer hupla in de volgende vlucht naar Zürich. Kort voor Zürich kregen we van Swiss een zooo lekker Zwitsers chocolaatje aangeboden. Zo lekker, smaaksensatie op mijn tong. Optimaal genieten. Ik ging met mijzelf in discussie of ik er nog één zou vragen aan de steward maar besloot dat ik dat een beetje aso vond.

In Zürich smooth overgestapt op de laatste etappe: naar Amsterdam! Kort voordat we de landing inzette kwam het weer: het dienblad met de chocolaatjes. Water vulde mijn mond binnen no time. Ik ging weeeer met mijzelf in discussie: twee vragen of gewoon twee pakken. Ik besloot gewoon normaal te doen en netjes één te pakken. Toen ik beheerst een chocolaatje pakte en mijn hand terug trok bleek tot mijn grote schrik dat ik twee chocolaatjes had gepakt! Ik schaamde me dood maar was blij van die twee heerlijke engeltjes op m'n tong.

Eind goed al goed. Ik ben thuis!

Nog even voor de genen die het niet weten: in december heb ik mijn afstudeerscriptie ingeleverd en met de verdediging een mooie 7,8 in de pocket gehaald. Hiermee ben ik afgestudeerd en kan het echte leven beginnen.

Adios amigos,

Lisan.