Goedemorgen mijn geliefden,

Het vorige verhaal was een beetje te laat maar deze zal op tijd komen! Dinsdag 22 juni. Ik ben inmiddels al weer drie weken weg van mijn thuisoord Soest. Drie weken is bijna de helft want in totaal verblijf ik zeven weken in het buitenland. Zoals jullie de afgelopen keer hebben gelezen ben ik nu in Cambodja. Mijn eerste ontmoeting met Cambodja was overweldigend goed maar had een grote schaduw zijde. Maar als iets tegen valt, zeker als je op reis bent, moet je er niet te lang in blijven hangen. Opstaan en doorgaan, want wat gebeurt is kan je niet meer veranderen.

15 juni - Afterparty

Na een zeer goede nachtrust ging om zeven uur mijn wekker. Klaar om naar de hoofdstad te vertrekken: Phnom Phen. Toen ik een douche wilde nemen lag mijn toilettas die eerst aan de ‘kast' hing in de prullenbak voor het raam, hoe bizar. Ook mijn broek die eerst aan de kast hing lag nu op mijn backpack. Wat had ik gedaan 's nachts? Geslaapwandeld? Totdat mijn oog viel op een lege plek. Mijn kleine rugzakje waarin al mijn waardevolle spullen zaten was weg. Alles was weg. En met alles bedoel ik mijn geld (80$), bankpasjes, paspoort, horloge, zaklamp, zakmes, MP-speler, verrekijker, rijbewijs, ID-kaart en nog wat klein onbenullig spul.

In paniek sprong ik in mijn kleren en rende ik naar beneden waar ik aan de dames van het hotel probeerde uit te leggen wat er aan de hand was. Ze begrepen er natuurlijk niets van wat het enige Engels dat ze konden was de menu kaart van het hotel. Hopeloze situatie. Tot mijn grote geluk kwam de zoon van de vrouw die een aantal woorden Engels sprak. Hij bracht mij naar Mr. Lucky, de jongeheer die mij de dag ervoor had rondgereden en erg goed Engels sprak. De weg naar zijn huis leek eeuwig te duren en toen hij niet thuis was, was mijn einde nabij. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit want op het moment dat wij omkeerde om terug naar het guest house te gaan belde Mr. Lucky naar zijn zus. Blijkbaar was hij zojuist in het guest house om mij naar het bus station te brengen.

Terug in het guest house gingen we zo goed als meteen naar het politiebureau om aangifte te doen. Mr. Lucky ging mee voor vertaling. We moesten een eeuwigheid wachten op de juiste agent, en toen hij er eindelijk was kon het feest beginnen. Ik moest een aangifte formulier invullen maar ik had net het laatste exemplaar in het Engels, dus voordat ik kon beginnen moesten er nog kopieën gemaakt worden. Pffff. Na al mijn persoonlijke gegevens en mijn verhaal kwijt te zijn op papier stond er nog één kopje: Decicion and request of the victim. Ik vroeg wat ik daar moest invullen maar Meneer agent snapte mij niet, en ik hem niet dus uiteindelijk vulde ik met zijn toestemming in: I want the police to find my backpack including all my belongings. I will contact the Swiss ambassy. Ik vond het zelf wel hilarisch. Toen Mr. Agent mijn verhaal ging vertalen kwamen nog een aantal nieuwsgierigen erbij. Een dikkertje die geen Engels sprak en een jonge knaap die het allemaal erg grappig vond. Ik begon het ook wel een beetje grappig te vinden behalve dat ik zonder geld, bankpas en paspoort geen kant op kon.

Toen Mr. Agent eindelijk bij het onderste kopje ‘Decicion and request of the victim' kwam schoot iedereen in de lach. Bij gebrek aan beter lachte ik maar mee om mijn domme antwoord. Veel snapte ik er sowieso niet meer van want Mr. Agent had gezegd dat het antwoord goed was. Een aantal vingerafdrukken maakte het geheel compleet en ik kon het de volgende dag komen ophalen met alle stempels en het rapport op de computer (ja alles ging met de hand, heerlijk). Twee uur later zat ik weer achter op de scooter terug naar het guest house. Daar, tot mijn grote geluk, was mijn rugzakje gevonden. Blijkbaar hing die ergens in de boom naast het guest house. Mijn paspoort had ik weer, zo ook mijn bankpasjes en dat was het belangrijkste. Mijn 80$, MP3-speler, verrekijker, horloge en camera batterij en memory card waren gestolen, materiële waarde. Ook mijn zakmes was weg, dat is iets minder leuk, emotionele waarde en mijn beste vriend op reis. De dames van het guest house kwamen mij omhelzen en iedereen was blij

Net toen Mr. Lucky mij weer naar het politiebureau wilde brengen om het te melden kwam de agent naar het guest house. Hij wilde zien hoe mijn kamer eruitzag en kwam op de proppe met de mogelijkheid dat mijn rugzak via het raam met een stok gestolen was. Ik vond het klinkklare onzin. Mijn kamer was op de tweede verdieping en er was een soort van tralies met grote gaten voor mijn raam. Ik kon het niet geloven. Maar goed, ik had mijn deur 100% zeker op slot gedaan en de sleutel stak er de hele nacht in.

De agent ging weer weg en ik deed een dutje. Wat een stressvolle situatie. Toen ik zo'n twee uur later wakker werd ging ik naar beneden, at iets en kwam de eigenaar van het hotel speciaal naar mij toe om een praatje te maken. Hij vertelde dat hij nooit in het guest house kwam maar dat hij graag even met mij wilde praten. Wat een eer! Toen hij hoorde dat mijn volgende bestemming Phnom Phen was vertelde hij dat zijn zoon daar een guest house had. Hij gaf mij een visitekaartje en ik beloofde dat ik naar dat hotel zou gaan. Opeens stond er weer een hele coole agent in vol tenue voor de deur. Deze wilde graag de situatie naspelen en foto's maken. Mijn rugzak weer terug in de boom, mijn toilettas weer terug in de prullenbak. Met de telefoon werden erg professionele foto's gemaakt en ook hij geloofde in de raamtheorie en wist mij te vertellen dat het al eens eerder gebeurt was. Iemand steekt een stok ofzo in het raam en vist dan je spullen eruit. Kort nadat de agent weg was realiseerde ik mij dat mijn horloge ook gestolen was. Deze maak ik soms vast aan mijn rugzak zodat ik hem niet kwijtraak of vergeet. Ik liep dus weer terug naar het politiebureau.

De eerste agent die ik tegen kwam was de coole agent. Deze was niet blij met het nieuws dat ik nog iets wilde toevoegen aan mijn aangifte want het getypte stuk was al klaar en dat zou veel te veel tijd kosten. Ik wilde het echter wel aanpassen die hij ging al snel overstag dankzij mijn vrouwelijke charmes. Toen hij de aangifte zag werd hij er niet blij van. Er was namelijk met twee kleuren pen geschreven. Gelukkig vond hij het uiteindelijk niet zo een probleem en ik voegde mijn horloge toe bij de aangifte. Het Khmer schrift van mijn aangifte moest echter helemaal opnieuw dus daar zat ik dan weer. Ook de eerste, Mr. Agent, kwam er weer bij en ging ondertussen het stuk overtypen. Wat o zo lang en zo veel moeite koste was binnen no time gedaan. De coole agent beloofde dat hij 's avonds het hele pakket inclusief handtekeningen, stempels en vingerafdrukken, naar het guest house zou brengen.

En zo gezegd zo gedaan. Rond zeven uur bracht hij netjes het hele pakket naar mij toe. Alles in Khmer, behalve mijn verhaal dus Mr. Lucky hielp mij het nog even een beetje te vertalen zodat ik wist wat er stond. We aten samen diner en speelde nog een beetje kaart. Vervolgens ging ik naar bed, dit keer met mijn tas aan mijn lichaam geklemd.

Wat een dag.

Als ik er nu over nadenk is de theorie van het raam nog niet eens zo gek. Dat verklaard ook meer waarom mijn toilettas in de prullenbak voor het raam stond. Door de deur was het onmogelijk om naar binnen te komen. Ondanks het ik het nog steeds een beetje een vage theorie vind lijkt het er wel op dat het de enige mogelijkheid was.

16 juni - Surprise surprise

Wederom ging mijn wekker vandaag om zeven uur. Alles lag nog op zijn plek en gerust nam ik een douche. Ik pakte mijn spullen, betaalde de hotel dames. Ze gaven mij nog wat knuffels en de zoon van één van de dames gaf mij een knuffel en zei dat we nu vrienden waren, zo schattig allemaal. Mr. Lucky kwam mij ophalen en bracht mij naar het busstation. Met een gemengd gevoel begon ik aan wat mij verteld was een vijf uur durende trip naar Phnom Phen. Ik nam afscheid van Mr. Lucky, bedankte hem voor alles wat hij gedaan had en beloofde hem dat ik naar guest house Nr. 10 in Phnom Phen zou gaan, wat eigendom is van de eigenaar van het guest house daar.

De bus vertok en de lange zit van vijf uur werd uiteindelijk een billendodende rit van zeven uur. Een vervelende verassing. Het landschap was niet bijster interessant dus ik heb ook nog even een uurtje geslapen. Toen we de miljoenen stad naderde werd het drukker en drukker. Eenmaal in de stad was het een heerlijke chaos. De bus stopte en overal verschenen mannen die hun motor, tuk tuk of taxi aanboden om mij naar een guest house te brengen. Agenten kwamen eraan te pas om ons, zojuist aangekomen reizigers, te beschermen. Opeens kwam er een jongeheer op mij af die aan mij vroeg of ik het Zwitserse meisje was wiens paspoort gestolen was in Sunset guest house in Kratie. Hij was de manager van guest house Nr 10 en had een belletje gekregen van Mr. Lucky om mij te komen oppikken. Wat was dat een goede zet. Ik was zeer blij en opgelucht. Eindelijk een beetje makkelijk. Geen gedoe met afdingen en enge mannen. Iemand kwam mij ophalen. Ik voelde me een VIP gast.

Achterop het scootertje door de chaos bracht hij me naar het hotel. Mr. Reat (uitgesproken Mr. Ret) bracht mij naar mijn kamer en vervolgens moest ik inchecken. Het hotel was overigens fenomenaal. De hoofdruimte was heerlijk krotterig en het ligt aan een meertje. Ze hebben ook een dubbeldekker boot en overal zijn lounge plekken. Wat heerlijk! Mr. Reat nam mij naar de boot om mij het een en ander te vertellen over Phnom Phen en zo kon ik hem ook wat vragen stellen over onder andere een nieuwe camera. Hier ontstond al snel onze vriendschap.

Mr Reat nam mij mee uit eten naar een plek waar ik goedkoop Cambodjaans kon eten. Een niet toeristisch oord wat als resultaat had dat ik een bezichtiging was. Het eten was heerlijk, ik weet niet wat het was, maar dat het lekker was weet ik zeker. En goedkoop! Toen we terug kwamen in het guest house maakte we een weddenschap op de wedstrijd Zwitserland - Spanje die ik tot ieders verrassing won. Hopp Schwiiz! Tot laat in de nacht kletste ik met Mr. Reat.

17 juni - Ziekenhuis bezoek

Rond half negen ontwaakte ik uit een natuurlijke slaap. Mr. Reat had mij beloofd naar de camera winkel te brengen, maar hij moest ook zijn zus en schoonbroer ophalen omdat zijn zus een kankergezwel had in haar hals en ze deze week geopereerd moest worden. Met de auto reden we door de chaos naar het busstation. Mr. Reat moest een hele tijd zoeken in de gigantische drukte van mensen om zijn zus te vinden. We brachten zijn zus en schoonbroer naar hun guest house en toen nam Mr. Reat mij mee naar het winkel centrum. Een enorm geairconditioneerd complex waar ze werkelijk alles verkochten. Er was maar één camera te koop waar ik mijn batterij voor kon gebruiken. Niet echt handig, maar goed. Ik kon in de winkel niet met bankpas betalen dus ik moest eerst naar een bank. Helaas kon de bank in het complex mijn internationale pasje niet aan en de bank net buiten het complex was defect. Fijn. Tegenover het winkelcentrum zat nog een klein foto winkeltje. Daar kon ik mijn camera inleveren om schoon te laten maken. De man wilde echter geen prijs zeggen en beloofde snel naar Mr. Reat te bellen als hij een prijs wist.

Mr. Reat nam mij mee naar de bovenste verdieping van het grote warenhuis. Hier was een speelhal waar je ook kon skeeleren en er was een bioscoop en dus een speelhal. We liepen een rondje en al snel viel mijn oog op kleine kamertjes waarin mensen zaten karaoke te zingen. Ge-wel-dig! Ik liep er langs en keek naar binnen en een aantal kinderen zwaaide zeer enthousiast naar mij en wenkte mij naar binnen. Dus al snel zat ik tussen vijf kindjes die karaoke aan het zingen waren. Vol trots en uit volle borst, want ja, het was toch wel super cool een blank meisje met hen in het hokje. Mr. Reat was onder tussen doorgelopen en mij kwijt geraakt. Na een tijdje kroop ik weer uit het hokje en vond Mr. Reat die het zo grappig vond dat ik het karaoke grappig vond dat hij een kaartje kocht zodat we konden karaoke zingen. Blijkbaar was er een hele gang met hokjes waarin de muziek uitknalde en de Cambodjaanse vol hard meezongen op verschillende platen. Mr. Reat ging ook compleet uit z'n plaat en ik kon mij lol niet op. Wat een hilarisch tijdverdrijf. Na een half uurtje zingen gingen wij terug naar het guest house van zijn zus en broer om hen op te pikken.

Mr. Reat had mij verteld dat ze een goed ziekenhuis hadden waar de operatie en alles in totaal zo een 700 $ zou kosten. De hele familie en zijn goede vrienden uit Duitsland hadden geld ingelegd om de operatie te kunnen betalen. Ik had dus goede hoop op een fatsoenlijk ziekenhuis, maar toen wij aankwamen en ik het gebouw zag begreep ik al snel dat goed twee verschillende betekenissen kan hebben. Een waar krot wat jaren geleden gebouwd is samen met de Russen. Ik begon een beetje nerveus te worden want van ziekenhuizen in Nederland wordt ik al niet vrolijk, laat staan van dit. We gingen opzoek naar de juiste dokter en toen we haar eenmaal gevonden hadden moest er een röntgenfoto gemaakt worden en nog wat andere onderzoeken gedaan worden op de zus. We moesten vanuit de wachtkamer naar de 2^de verdieping. De kanker verdieping. Overal kon je in de kamers naar binnen kijken en lagen mensen ziek te zijn. Een verschrikkelijk beeld. Ik bleef op de gang wachten waar er nog meer zieken mensen zaten. Ook de Intensive Care afdeling kon ik zien, gewoon een aantal klapdeurtjes, niets Intensive Care... Kort daarop zag ik een ‘ambulance' bij de spoedeisende hulp aankomen. Een oud vrouwtje werd binnen gebracht. De brancard is niet de moeite waard om over te spreken. Na een tijdje kwam er een ziek jongetje langs lopen die vrolijk naar mij zwaaide. Het huilen stond mij nader dan het lachen.

Mr. Reat kwam na een tijdje terug en tijdens de onderzoeken gingen wij aan de overkant van het ziekenhuis een hapje eten. Heerlijk en goedkoper dan goedkoop al had ik niet een grote trek. Daarna moesten we weer terug naar het ziekenhuis. Hier kwamen we al snel zijn zus en dokter tegen en konden we gaan omdat we twee uur moesten wachten op de resultaten. We gingen naar een ander winkelcentrum waar de zus van Mr. Reat bijna van de roltrap viel. Die hebben ze namelijk niet in het landelijk gebied waar zij vandaan komen. In een fastfood restaurant bestelde ze wat gefrituurde kippenpootjes die de schoonbroer en de zus opsmulde. Zij spraken overigens geen Engels maar met veel lachen en handen en voeten werden wij langzaam vrienden.

Na twee uur wachten moesten we weer terug om de resultaten op te halen. Dapper ging ik het ziekenhuis weer in. De resultaten waren OK en de volgende dag zou zijn zus geopereerd worden.

We brachten de zus en schoonbroer terug naar hun guest house en vervolgens gingen wij ook terug. Na een douche en een chatsessie met Obie gingen we samen uit eten in een restaurant waar ik wederom een bezichtiging was. We aten de bekende Cambodjaanse BBQ een waar genot. Echt heerlijk. Later voegde ook een vriendin en een vriend van Mr. Reat zich bij ons. Het was een super gezellig avond die tot vroeg in de ochtend duurde. Extreem veel gelachen. Wat zijn Cambodjaanse toch anders dan Laotiaanen.

De dag was behoorlijk heftig. Desalniettemin een dag die ik nooit had willen missen. Dit is het echte leven.

18 juni - Kippenvel

Pas rond 11 uur ontwaakte ik. Heerlijk had ik geslapen maar vond het nu tijd eens wat van de stad te bezichtigen. Toen ik beneden kwam liep ik meteen Mr. Reat tegen het lijf. Zijn zus zou om 15.30 worden geopereerd dus hij zou een vriend van hem bellen zodat ik ergens heen kon tegen een niet-toerisen prijs. Erg handig als je iemand kent! Ook gaf hij mij m'n camera terug want die man had nog steeds geen prijs dus hij raadde mij aan hem ergens anders af te leveren.

Even later was arriveerde de vriend van Mr Reat. Zijn naam was iets van Mr. Oeh, ik weet het ook niet. In een bloedje bloedje heet weer reden we eerst ergens heen om mijn camera af te geven zodat ze die konden schoonmaken. Het zou tussen de 20 - 30 dollar kosten. Altijd beter dan een nieuwe camera! Daarna scheurden we door de chaos van Phnom Phen. Iedereen vond mij geweldig en er werd veel gezwaaid. Het was de verjaardag van de koningin, maar ik voelde mij zelf een hoogheid. Wat een aandacht, belachelijk.

Onze eerste stop was bij een soort van verzameling van oorlogsattributen. Tanks, geweren, granaten, leger outfits, noem maar op. Ook kon je daar schieten. Het was veel te duur maar ik besloot eens zo een geweer in de hand te nemen en het ‘kind sodaat gevoel' op te nemen. Mijn geweer (iets van een AK40 ofzo) leek namelijk erg op dat wat altijd op foto's staat met kindsoldaten. Na geen instructie moest ik de schietbaan op en werd mijn target, een prachtige soldaat op een papier opgehangen en kon ik gaan schieten. Ik was toch een beetje bang om eerlijk te zijn. Zo een geweer geeft zo een gevoel van macht, erg beangstigend. Maar goed, ik was al snel over mijn diepere gedachten heen en vuurde mijn eerste schot wat als gevolg ook mijn eerste klap op mijn schouder gaf. Wat een ontzettende kracht kwam er van af. En ik had nog wel een ‘vrouwen' geweer volgens de zogenaamde instructeur. Na een aantal schoten mocht ik het geweer omzetten op automatisch en met één keer de trekker overhalen schoot hij dan een paar keer. Hier kwam de instructeur zelfs tegendruk geven op mijn schouder. Het was een bizarre ervaring. Ik weet niet of ik het leuk of niet leuk vond. Maar met alle geschiedenis die zich hier in Cambodja heeft afgespeeld geeft het schieten met zo een AK40 een extra dimensie. En dat is wel erg goed.

Toen ik en Mr. Oehm weer wilde gaan begon het te hozen en namen wij weer plaats. Na een kleine twintig minuten zaten we weer op de scooter op naar de Killing Fields. Want als je in Phnom Phen of eigenlijk überhaupt in Cambodja bent kan je niet om de geschiedenis van de Killing Fields heen. Het was nog best wel een stukje rijden, en eenmaal aangekomen kocht ik mijn kaartje en betrad ik één van de meest gruwelijke plekken op de wereld. De Khmer Rouge nam in 1975 de macht over en wilde Cambodja omtoveren in een landbouw republiek. Onder de leider Pol Pot (het Pol Pot regime) werd in enkele dagen de hele populatie van Phnom Phen en omgeving naar landelijke gebieden om daar 12 - 18 uur per dag te werken op het land. Als men zich niet gedroeg werd je terplekken neergeschoten. De revolutie van de Khmer Rouge was één van de bloedigste ter wereld. Maar om even terug te komen bij de Killing Fields, kort en bondig een plek waar verraders, niet-rouge en alle ‘foute' mensen werden heen gebracht om simpelweg neergeschoten te worden. De lijken werden met hopen in kuilen gegooid die vervolgens gevuld werden met water. Het water was bedoeld om de stank van de lijken te verhullen voor de slaven die in de omgeving werkte en om nog levende mensen vooralsnog te doden. In een kuil van misschien 3 bij 4 meter lagen meer dan 100 lijken. Sommige kuilen waren gevuld met lijken zonder hoofden. Kinderen en babies werden ook meedogenloos afgemaakt om wraak te voorkomen. Soms werden babies en kinderen doodgeslagen tegen een boom. Die boom staat er nog. Misselijkmakend. Concentratiekampen in Nederland (en omgeving) heb ik wel een aantal van gezien. Altijd erg indrukwekkend. Maar dit... Dit is niet te beschrijven. Een stuk grond kon je niet betreden omdat daar nog steeds botten de grond uitstaken. Voordat de mensen koelbloedig vermoord werden, werden ze eerst flink in elkaar getrapt. Ondanks de hitte had ik het zo koud. Duizende mensen hadden hier de dood gevonden, duizenden. Om de doden te eren was er in het midden van de Killing Fields een grote stupa gemaakt met daarin zo'n 8000 schedels en kledingresten van slachtoffers. Ik heb gewoon weer kippenvel nu ik het beschrijf. Ik heb zelden zo iets indrukwekkends gezien. Kwam ook door de opzet van het gebied. Erg simpel, soms zeggen weinig woorden meer. Bij een willekeurige kuil stond een bordje met: ‘Mass Grave. 145 bodies found without head also women and children'.

Mr. Oehm pikte mij weer netjes op en de terugweg naar de stad kon beginnen. Mr. Oehm begreep niet waarom ik opeens zo stil was.

In de drukte van de spits zoefde wij om auto's en tussen brommers, fietsers ,tuk tuks, karren, noem het maar op. Opeens begon het te hozen. En niet zomaar een hoosbui. Al mijn voorgaande buien werden compleet overtroffen. Dit was geen regen, dit was een echte douche. Binnen no time waren we ook doorweekt en de straat begon vol te lopen. Zodra een auto ons inhaalde splashte het water op tot aan mijn heup. Geweldig! Toen het onmogelijke gebeurde en het nog harde ging regenen gingen we schuilen. Na 10 minuten was ik het echter zat, we waren toch al doorweekt dus wat bomt het? En daarnaast zag ik de lol er wel van in. Tot in m'n bilspleet zat het water toen we terug kwamen in het Guest House. En wederom, ondanks de warme was ik koud. Dit keer niet van gruweldaden maar van echte kou. Heerlijk!

In het Guest House nam ik een koude douche die heerlijk warm aanvoelde en ging ik naar beneden voetbal kijken. Met de staff van het hotel (muv Mr. Reat die bij zijn zojuist geopereerde zus in het ziekenhuis was) dronken we een aantal biertjes en ze hadden de grootste lol om mij. Om te proosten zeggen ze hier iets als chul moei maar ze leerde mij choi moei... wat iets anders betekend... (verhaal wordt vervolgt 20 juni). Toen Mr. Reat thuis kwam zag hij er kapot uit dus ik ging even met hem praten. Het was zo zielig, hij was zo bang en verdrietig om zijn zus. Logisch. Ze had de twee uur durende operatie goed doorstaan maar had allemaal buisjes en infusen aan zich.

19 juni - Cashen

De avond ervoor was het nogal laat geworden door het bier en het gepraat dus ik mocht van mijzelf een beetje uitslapen. Vandaag wilde ik naar het koninklijk palijs, maar eerst wilde ik mijn camera gaan ophalen en eventueel een nieuwe kopen. Het werd een nieuwe kopen dus na het bezoeken van een aantal winkels hakte ik de knoop door en gooide een smak cash op de toonbank van de winkel. Foto's kunnen weer gemaakt worden!

Voor lunch ging ik weer terug naar het guest house en even laten brak God weer in een huilbui uit. De stort regen hield aan tot de avond, geen koninklijk paleis dus maar een goede film. Ook leuk voor de uitzondering, maar wel een beetje een verregende dag.

's Avonds nam Mr. Reat mij weer mee naar een nieuwe goedkope lokale eet tent waar er op een groot scherm voetbal werd uitgezonden. Ik gaf Mr. Reat de opdracht maar wat lekkerst te bestellen omdat ik toch niet wist wat het was. Uiteindelijk kreeg ik heerlijke mosselen met pinda's en een mangosalade met waterslang of zo, iets minder lekker. Ik sloot de avond af met een biertje met mijn nieuwe vrienden van guest house nr. 10.

20 juni - Wedden?!

In de ochtend waagde ik mijn tweede poging om bij het koninklijk palijs te komen. Echter was er niemand in het hotel die mijn persoonlijke chauffeur kon bereiken dus ik moest een andere (duurdere) nemen. Deze vriendelijke man wist mij wel naar het palijs te brengen. Echter dankzij de verjaardag van de koningin was deze nog steeds gesloten. Hier wordt ik dus niet goed van!

Ik gaf de chauffeur de opdracht mij naar Wat Phnom te brengen. Hier raakte ik aan de praat met een mannetje en deze vroeg of ik Khmer sprak. Vol trots vertelde ik ja ik kan cheers zeggen: choi moei. Verontwaardigd keek de man mij aan. Ik dacht, misschien spreek ik het verkeerd uit dus ik herhaalde het en gebaarde ‘cheers'. Waarop de man erg verontrust mij uitlegde dat choi moei niet cheers maar fuck me one time betekent. Chol moei, dat moest ik zeggen. Fijn... stond ik even mooi voor schut. Deze heuveltempel viel erg tegen. Sloeg eigenlijk nergens op en was volledig over de top getoeristiseerd. De beloofde apen in de bomen waren ver te vinden en de olifant die er stond was over de top. Ik was dus ook snel uitgekeken en vertrok weer, terug naar het guest house.

Na een gratis lunch, want ja, nu de gehele staff mijn vriend is krijg ik hun eten aangeboden want ze willen graag dat ik alles proef. En vaak is het nog lekker ook! Vervolgens wat gekaart met twee non stop stonde reizigers uit de USA en Engeland. Om twee uur ging ik met Mr. Reat naar het ziekenhuis op ziekenbezoek bij zijn zus. Ze lag ondertussen op een kamer en had nog een dik gaas over haar keel. Ze kon een beetje fluisteren en drinken, een grote vooruitgang. Echter was het in de kamer zitten zo heftig voor mij. Het is ook gewoon niet te geloven. Alles moet je zelf meenemen. Eten, drinken, kussen, deken, alles. Het enige dat je krijgt van het ziekenhuis is een matras op een onderstel. Er lag nog een jonge man op de zaal en een oude half dode vrouw. Overal was familie die de zorg voor hun geliefde deed, want aan zusters doen ze hier niet. Dat kost namelijk 5 dollar per dag. Het oude vrouwtje ging plassen in een potje naast haar bed en toen de dokter langs kwam om iedereen een spuitje te geven werd het mij even te veel. Spuitjes is sowieso niet mijn ding, ziekenhuizen zijn niet echt mijn ding en nee, het was niet leuk. Ik zonderde mij even af op de galerij waar al snel mensen op af kwamen. Een blanke meid in zo een ziekenhuis trekt wel de aandacht. Irritant. Nadat ik het even had bezonken ging ik bij de vele familieleden hangen op de galerij. Deze mensen hebben het overigens erg gezellig op de galerij. Even later kwam er een chirurg langs die zijn oog op mij liet vallen. Ook hij kon het niet laten om met dat bijzondere blanke meisje een praatje te maken in het Frans. Ik vond het super irritant. Waarom ben ik nou weer zo belangrijk om een praatje mee te maken? Ga mensen redden man! Ik voelde mij zo bezwaard tegenover al die zieken mensen. Als ik in een ziekenhuis zou liggen waar normaal alleen blanken komen en er komt een chinees binnen en de chirurg gaat met hem een sociaal praatje maken alleen omdat hij chinees is, zou ik niet echt blij worden. Maar goed, op een plek als deze is het niet moeilijk om te erkennen dat het leven niet eerlijk is.

Na een tijdje ging ik weer even bij Mr. Reat z'n zus op bed zitten, geen stoelen nee. De knoop in mijn maag bleef echter groeien en ik moest even alleen, echt alleen zijn. Ik liep dus even een ommetje naar de bovenste 5^de verdieping van het ziekenhuis. Ik had een best mooi uitzicht over de stad, dat was leuk! Vervolgens liep ik een rondje en stonden een verdieping lager een aantal kinderen naar mij te zwaaien. Ik liep naar beneden en ging met hen ‘praten'. Blijkbaar was ik op de zieke kinderen afdeling en al snel stroomde de kamers leeg met kindjes en ouders die de nieuwsgierige maar verlegen kinderen naar mij toe brachten. De kindjes hadden de grootste lol om mijn uitspraak van het Khmer. Ze bleven maar woorden naar mij roepen die ik na zei. Ze hadden de grootste lol om alles en kwamen om mijn huid te voelen. Ik leerde ze high five. Het voelde goed, om die kinderen op zo een simpele wijze een betere dag te brengen. Al was dit voor één keer wel genoeg want al die ziekte is niets voor mij. Op het gegeven moment riepen de kinderen mij dat ik over de reling moest kijken. En ze bleven maar een woord herhalen. Er werden twee lijken een ambulance ingeschoven. Godver.

Terug in het huest house kon de party met de staff weer beginnen. Al mijn dagen zijn zo contrasterend. Maar goed, we speelde wat pool op een scheve pooltafel met acht ballen. Er werd op ongeveer alles gewed wat mogelijk was, voetbal, pool, bier. Om alles! Vervolgens had ik een wed met één van de jongens. Wie de meeste ballen in het poolspel scoorde won en de ander moest de rest van de staff een dessert (traditionele Cambodjaanse rijst dessert) betalen. Uiteraard verloor ik en kort daarop zat ik tussen zes man in gepropt in de auto van Mr. Reat. We hadden de grootste lol en al snel zaten we aan het toetje. Niet vies niet lekker maar iedereen was blij. Het was zo gezellig!

21 juni - I love this place...

Omdat het de avond ervoor weer laat geworden was ontwaakte ik rond tienen en belde meteen mijn driver Mr. Oehm. Hij bracht mij naar de Russian Market wat erg tegen viel omdat het veel te veel ingericht was op toeristen. De markt was echter behoorlijk groot en al snel was ik verdwaald en vond ik de uitgang waar Mr. Oehm mij afgezet had en op mij zou wachten niet meer terug. Ik dwaalde voor zeker 15 minuten rond om Mr. Oehm te vinden. Toen ik hem eindelijk gevonden had bracht hij mij naar een winkel waar ik mijn souvenir gekocht heb. Een verrassing, maar misschien, als je alert bent is het te zien in de foto's. Dus een stuk van mijn verhaal vertel ik hier niet anders is het geen verrassing meer!

Vervolgens gingen we EINDELIJK naar het koninklijk palijs. De entree was veel en veel te duur. Maarliefst $6,25 en dan waren ze ook nog eens de helft aan het verbouwen. Maar goed, het is wel een must see in Phnom Phen en het was ook geen slecht bezoek. Het palijs is zonder twijfel een van de meest Koninklijke die ik ooit gezien heb. Ook was de bekende zilvere pagode hier, die sloeg eigenlijk elke plank mis. Maar ik was godse blij dat ik eindelijk het palijs gezien had!

Vervolgens reden we door weer eens een zeikregen terug naar het guest house. Daar keek ik wat voetbal, al redelijk in spanning voor de wedstrijd van vanavond: Chile - Zwitserland. Helaas helaas verloren maar niet getreurd want de avond was één groot feest. Het nichtje van Siem Ream (een staff member) werd 8 jaar en dat moest gevierd worden. Ik was uitgenodigd en vooral het meisje met een naam dat op Lisan lijkt was heel trots op mijn aanwezigheid. Er was een klein verjaardagstaartje en de jarige jet moest iedereen een hapje geven. Er was veel eten en wederom stroomde het bier vrolijk. Wat een gedoe toch elke keer met dat bier. Siem Riep bedacht dat ik een camera had met gevolg dat het hele feestje werd vastgelegd. Erg leuk voor het kindje wat overigens te schattig was. Ze wilde dolgraag met mij op de foto dus dat ging ook mooi.

Naar het verjaardagsfeestje raakte ik aan de praat met een aantal zwarte mannen die hier wonen. Ze kwamen uit Nigeria en waren van de zelfde stam als Obie! Te grappig. Een tijdje met hen gepraat en vervolgens naar een bar gegaan met Mr. Reat, Mr. Playboy, Brian (Amerikaanse toerist) en de twee vrienden van Mr. Reat. Was erg gezellig!

Dit was het weer voor deze keer. Ik heb pakweg een uur geprobeert foto's de uploaden maar het werkt niet echt door de wisselvallige internetconnectie. Ik hoop dat jullie er weer van genoten hebben. En dan zeg ik: ajuus en tot de volgende keer!

Liefs, Lisan