Goedendag lieve familie, geliefde vrienden,

Zo zo, het is weer tijd om jezelf te entertainen met een (hopelijk) leuk, spannend en interessant verhaal uit Cambodia. Door het kapot gaan van mijn laptop moet ik alles typen op verrote computers in hotels en internetcafés. Dat is nog niet eens zo een groot probleem, maar dat ze hier geen Nederlandse spellings check hebben kan voor sommige lezers een beetje irritatie opwekken. Dus papa, mocht je foute d's en t-s zien, flip niet. Lees rustig door en houDT je hart ritme op normaal level! Nee, grapje. Goed, veel lees prezier weer en tot de volgende keer.

22 juni - Bus gemist...
In de planning stond dat ik vanochtend met de bus naar Siem Reap zou gaan. Helaas had ik met opzet de bus gemist. Ik wilde nog niet weg, het was veel te gezellig! En we hadden gister afgesproken om de vandaag een Cambodian BBQ met z'n allen te gaan eten, en dat wil ik niet missen! Express ontwaakte ik wat later dan geplant. Echter had ik in Phnom Penh niet veel meer te doen. Ik kon nog twee musea bezoeken maar was daarvoor niet echt in de stemming. Hield mijzelf dus bezig met sociale bezigheden: praten. Een praatje hier, een praatje daar. Even een ommetje gelopen, shampoo en deo gekocht, terug gelopen. Gepraat. Een aabod voor een baan in guest house Nr 10 gekregen van de eigenaar, deze beleefd afgewezen. Nog een ommetje gelopen, wat gekletst. Tv gekeken, dutje gedaan. Ja zo kwam ik de dag goed door. Toen het eindelijk tijd was voor de BBQ was ik helemaal uitgepraat. Mr. Reat, Mr. Playboy, Brian, Miss Mom en heerlijk eten zorgde voor een geslaagde avond. Het werd weer laat, maar niet al te laat. Mr. Reat, Miss Mom en Brian gingen nog naar de club. Ik sloeg dat aanbod af en dook na een veel te laat gesprek met Obie mijn bedje in.

23 juni - Het andere gezicht van Phnom Penh
Vandaag zou Mr. Reat mij meenemen naar Phnom Penh Island. Een plek waar de lokale bevolking gaat zwemmen (in het droog seizoen), waar er veel silk boerderijen zijn en waar toeristen nauwelijk komen. Klonk mij als muziek in de oren en rond het middag uur vertrokken we met de scooter door het drukke verkeer van de stad.
Na een half uurtje reiden kwamen we aan bij de veerboot. Een echte boot, dus dat stelde mij al gerust. Binnen no time waren we aan de overkant en stapte we weer op de scooter. Het gedrang om als eerste van de boot af te komen was niet te geloven en tevens niet te filmen. Waar is het gedult mensen!? De eerste stop was een silk farm, een huis waar ze sjaals, tafelkleden en andere zijde en stoffen doeken maakte. Uiteraard moest ik iets kopen, ook al wilde ik het eigenlijk niet. Dus ik gebuikte de geweldige smoes dat ik alleen vijftig dollar op zak had. Dit werkt totdat Mr. Reat wel wilde voorschieten, jaja.. Dus ik heb nu een mooie sjaal die ik niet wil hebben. Maar goed, ik heb ook weer een beetje de lokale economie gesteunt en dat is weer mooi. De dames van het huis vonden mij zo aardig dat ik zelf een stuk van een sjaal mocht maken. Met zo een machine, ik kom even niet op de naam. Ze vonden het hilarisch hoe ik te werk ging maar ik weet nu, in één van die sjaals zit mijn handwerk!

We reden door, het eiland was gigantisch lang en ondanks dat het vanaf het water eruit zag alsof er nauwelijk huizen waren, reden we langs een oneindige strip aan huizen. Op het meest zuidelijke puntje was het strand. Er kon niet gezwommen worden omdat de stoming te sterk was maar alle strandhutjes stonden er nog wel. Leuk om even gezien te hebben. We stapte weer op en reden dezelfde lange rechte weg weer terug. Iedereen zwaaide naar mij en kindjes riepen vol trots: Hello. Ze werden vaak hyper als ik hello terug riep, maar goed. Schattig! De vibe van het eiland was heerlijk. Zo dicht bij de miljoenen stad en ter gelijke tijd zo ver weg. De mensen leefde in redelijke armoe en toch zo veel blije gezichten. Dit was tot zover echt een toppertje van mijn verblijf in Cambodia. Zo veel rust, zo authentiek en zo mooi. Op de terug weg maakte we nog een stop bij een oude tempel. Ook een monnik kwam even naar buiten om mij gedag te zeggen. Ik voelde mij een celeberty, iets minder. Om vijf uur ging de laatste boot dus we moesten als een gek terug naar de haven racen. Ik had de hele dag hier kunnen blijven maar helaas is er (nog) geen guest house hier. Mr. Reat en zijn baas zitten te denken om er ééntje te openen. Ik vraag mij af op toeristen daar helemaal heen gaan als ze het niet gezien hebben van te voren. Want ik zou nooit op dat eiland verblijven, vooraf gezien. Achteraf gezien zou ik daar mijn hele Cambodia-vakanite kunne uitzitten! Wat een heerlijke omgeving.

Voor het diner gingen we met Mr. Reat, Miss Mom, Brian, Mr. Playboy, Mr. Pool en mijzelf naar de foodcourt bij het grote scherm. Omdat de USA won maakte Brian eenvoudig vrienden met een dronke Khmer, deze gaf ons vervolgens drie kannen bier om het te vieren. Het was een super gezellige avond met hele lieve mensen. Ik wist, het was mijn laatste avond. Het deed een beetje pijn. Ik heb het zo fijn gehad in Phnom Penh, maar wie weet, heb ik stiekem nog tijd om even terug te gaan...

24 juni - Afzetterij
's Ochtends een beetje genikst, gewacht op mijn bus. Om 11.45 werd ik opgehaald en was ik weer een reiziger. Een hete volle bus bracht mij in zes uur naar Battambong. De hele rit zat ik naast een dik, verwent en irritant kotertje dat niet stil con zitten. Zes uur uur lang getrap tegen mijn been. Allerminst comfortable.

Eenmaal uitgestapt zaten er al weer zes mensen in mijn nek te hijgen om mij een tuk tuk of motorfiets aan te bieden. Geirriteerd van het trap - voetje stapte ik bij iemand in die tot drie keer toe mij beloofde dat de kamer vijf dollar zou kosten. Eenmaal in het hotel werd mij een zeer fancy kamer laten zien. Airco, twee bedden, tv. Dus toen ik verbaast vroeg is deze kamer 5dollar, was hij opeens 8 dollar. Dus ik zeg ik wil een 5 dollar kamer. Maar opeens waren die allemaal al vol, hoe toeallig. Ik pakte dus mijn spullen weer en dreigte er vandoor te lopen. De man zei snel: 7 dollar dan, maar nee ik betaal niet meer dan 5 dollar per nacht. Dus hij beloofde mij deze nacht die kamer voor 6 dollar en dan de volgede ochtend moest ik komen en dan kon ik naar een 3 dollar kamer verhuizen. Deal. In de veel te relaxte kamer genoot ik vol op. Ik wilde gebuik maken van de wifi maar mijn computer was nu opeens kapot. De pech blijf mij achtervolgen. Ik stond op het punt mijn bad-luck lucky charm af te knippen maar kon het nog niet. Echter, toen ik s nachts geteisterd werdt door muggen was ik het zat. Ik sprayde mijzelf onder de anti muggen spul en knipte in wanhoop mijn armbandje af. Dagdag bad luck! De rest van de naht genoot ik oerigens heerlijk van mijn dure bed en tv. Ik voelde mij eenzaam.

25 juni - Trap op, trap af
Om acht uur, zoals afgesproken, stond ik met gepakte rugzak weer bij de receptie klaar om naar mijn drie dollar kamer te verhuizen. Echter plotseling was er geen drie dollar kamer meer vrij, alleen een vier dollar kamer. Godver, stelletje afzetters. Ik was dus behoorlijk pissig en uiteindelijk kreeg ik de vijf dollar kamer voor vier dollar. Hier stemde ik mee in omdat ik sowieso op tien dollar voor twee nachten gerekend had, maar ondanks dat belachelijk. En de afzetterij was nog niet klaar, ik vroeg om een motorreider die mij door de omgeving kon rijden, was gee probleem en kosten 10 dollar voor de hele dag. Mooi! Ondertussen ging ik even mijn laptop ergens brengen om schoon te laten maken. Toen ik terug kwam kreeg ik geweldig nieuws: er waren geen Engels sprekende motorreiders meer beschikbaar, ik moest met een tuk tuk, +2 dollar. Niet te geloven! Ik reageerde erg boos, hier was ik echt niet van gedient. Als ‘troost' en excusees kreeg ik een gratis sjaal van het guest house. Fijn.

Kort daarop zat ik zwaar geirriteerd achter in de tuk tuk. De hobbelige weg was niet te harden. Ondanks mijn BH moest ik mijn borsten ondersteunen om ze niet te laten afbreken. En ik was al chagerijnig dus mijn stemming werd er niet veel beter op. De eerste stop was bij de bamboe trein. Dit is de enige passagier spoorlijn in Cambodia. Het is echter niet een trein maar meer een kaars rechte spoorlijn. De eigenaren van de baboe treinstellen zetten twee onderstellen, wielen, op het spoor, leggen daarop de bamboe mat en daarop installeren ze een motortje en de reis kan beginnen. Ik besloot er echter niet aan te beginnen want zo bijster interessant leek me dat nou ook weer niet. Al snel zat ik weer in de tuk tuk, terug over de hobbels, nog geirriteerder. De volgende stop was de tempel Banan (<SILA, BANAN!!!). Ik voelde mij ondertussen een beetje schuldig tegenover de chauffeur en bood tegen hem mijn excuses aan voor mij stemming. Geen probleem voor hem. Dus ik klom, in het heetst van de dag, in de brandende zon, de tempel berg op. De trappen lekken niet op te houden. Eenmaal boven stond een schattig jongetje mij lachend op te wachten. Hij zag mij boei-hoofd en begon met zijn waaier mij ietwat te verkoelen. Vervolgens hield hij mij gezelschap (hij wilde uiteraard dollars) bij de bezichtiging van de tempel. De oude tempels waren prachtig. In de Angkor Wat stijl en ik vond het geweldig. De opgewektheid en gezelligheid van het jongetje krikte mijn stemming op en toen hij mij aanbood mij te begeleiden naar de Killing Cave kon ik geen nee meer zeggen. Echter was de heuvel behoorlijk stijl en om bij de grot te komen moest je zo goed als rechte rotsen naar benden springen, glijden en klimmen. Het jochie dook naar beneden met de grootste eenvoud en bood mij veelvuldig aan om in zijn armen te springen, de grappenmaker. Ondertussen was mijn humeur geheel opgefleurd. De hitte speelde echter grote parte en af en toe moest ik even opgefrist worden. Wat een dodelijke hitte! Eenmaal aangekomen bij de grot kregen we twee zaklantaarntjes in de hand gedrukt die nog van een slechtere kwaliteit waren dan Xenos lampjes. De grot was heerlijk, goddelijk, verkoelend. Echter wat zich hier weer heeft afgespeelt geeft kriebels in je buik. Vele onschuldige Khmer zijn hier koelbloedig afgemaakt. Eerst moesten we door een hele smalle spleet, maar we kwamen in een gigantische prachitge holle ruimte. In het midden stond een Buddha. Het was glibeerig als de neten en het schattige jongetje, die contstant dubbel lag om mijn geglibber, pakte lief mijn hand vast en leidde mij door de grot heen. Terug buiten kwamen we even op adem en liepen we in de dodelijk stekende zon terug naar de ingang. Hier gaf ik het schattige jongetje wat geld, niet alleen voor de toer maar ook voor zijn geweldige invloed op mijn stemming. Ik kocht wat te drinken voor hem, mijzelf en de chauffeur en stapte weer in de tuk tuk. Op naar tempel berg nr. 2, Phnom Sampeou.

Ik had geen energie om deze gigantisch stijle berg te beklimmen in deze hitte en huurde dus een motor rijder voor naar boven, naar beneden lopen kon ik wel. In zijn eerste gang kropen we de helling op. Boven kwamen we aan bij een gevangenis uit de Khmer Rouge periode en een stukje verderop was weer een killing cave. Dit keer met een monument voor de slachtoffers, een kast vol skeletten. Bij een monnik ‘kocht' ik nog een nieuw lucky charm armbandje in de hoop dat deze mij meer geluk zou brengen. Een kort kijkje genomen bij een giga Buddha en vervolgens weer op de motor gestapt om mij naar de top te laten brengen. Het uitzicht was geweldig! Prachtig! Overal in het vlakke landschap staken bulkheuvels uit. Stijl als de neten maar het gaf een geweldig gezicht. Op de top was er nog een tempel, deze even kort bezichtigt, was verder niet veel aan. Vervolgens de trappen naar beneden gelopen. Godzeidank was ik niet aan de klim begonnen, de daling hield namelijk nooit op. Bijna beneden kwamen de bedelaars. Een überschattig meisje met het Syndroom van Down haalde mij over een donatie te geven aan haar moeder. Zij vond mij echter zo leuk dat ze mij niet meer wilde laten gaan en de moeder moet er aan te pas komen om mij te bevrijden uit haar omhelzing / vastketening. Beneden dronken ik en Mr. Rich, de chauffeur nog wat. We (ik) besloot dat ik nog naar een tempel in de stad wilde en we spraken af 's avonds een hapje te gaan eten samen. Mooi, dan had ik ook wat gezelschap.

Ik had belooft dat ik even snel een kijkje zou nemen in de tempel. Een mooie, gigantisch grote tempel. Echter werd het kijkje wat langer toen twee uiterst knappe monniken mij riepen voor een goed gesprek in het Engels. Na een half uur kwam Mr. Rich kijken waar ik uithing en besloot ik terug te gaan naar de computer winkel. Ik sprak met Mr. Rich af dat we om acht uur zouden gaan dineren. De computer kon niet gemaakt worden en de man raade mij aan om naar Phnom Penh te gaan om het te laten repareren. Ik ging naar een internet café om even te klesten met Obie en Muddie.

Terug in het hotel besloot ik vanwege persoonlijke redenen en de kapotte laptop de nachtbus te pakken terug naar Phnom Penh. Om acht uur kwam Mr. Rich mij netjes ophalen en we ging een Cambodian BBQ eten, altijd lekker. Mas rundvlees. De avond was erg gezellig en hij bracht mij ook nog naar het busstation.

Met enige vertraging vetrok ik naar Phnon Penh. Ik was de enige vrouw in de bus en met mijn blanke huid trok ik veel aandacht. Er waren nog vier andere toeristen, vier Indiaanse mannen. Één van die mannen sprak goed Engels en zo goed als de hele nacht heb ik met hem gekletst. In de plas pauze kochten de Indiers zelfs een blikje drinken voor mij, lief!

26 juni - Slapen
Om 5 uur in de ochtend exact kwam ik aan in Phnom Penh. Hier stonden de drivers weer vol enthausiastme te schreeuwen om mijn aandacht. Gelukkig wist ik waar ik was en al snel was ik minder populair, ik was namelijk niet-afzetbaar. Een kwartiertje later was ik weer in mijn Cambodiaans thuis: guest house nr. 10. Even met Reat gepraat en vervolgens moest ik gaan slapen. Ik was kapot en sliep tot drie uur toen Reat mij kwam wakker maken. We kletsten nog een beetje en om ier uur waagde ik het naar beneden. Hier werd ik onder groot gejuig opgevangen. Fijn.

Samen met Reat ging ik eveneen hapje eten in een lokale goedkope toko, het werd rundersoep.Vervolgens nog wat gekletst en gespeelt met de jongentjes van het guest house en Obie. Tot slotte weer mijn bedje ingedoken.

27 juni - Buiten mijzelf
Na de voorgaande dag geslapen te hebben werd het vandaag toch weer eens tijd iets te ondernemen. Maar voordat ik zou deelnemen aan toeristische activiteiten wilde ik eerst mijn laptop ergens afleveren om te kijken of ze hem konden repareren. Na een tijdje rondcrossen door de ontwakende stad, want ja het was pas acht uur toen ik achter op de motor zat, arriverde we bij een computer zaak. Reat deed het woord, verstandig want zo kon hij voor mij de beste prijs krijgen. Ze zouden eerst kijken wat het problee was en dan 's avonds bellen over wat er gedaan moest worden en hoeveel dat eentueel zou kosten. Fijn.

Mijn portemonnee was leeg dus we stopte bij de ATM, die aangaf mij geen geld te kunnen geven. Wat nu weer? Ik was echter zeker dat ik geld op mijn rekening heb. Dus bij een andere bank stopte ik weer, weer geen geluk. Ook hier kreeg ik een foutmelding van mijn pas. Half paniekerig ging ik terug naar het guest house waar ik op het internet mijn rekening wilde checken. Ook dit was niet mogelijk, ze waren aan het werken aan de website. Waarschijnlijk kon het daarom niet.

Eenmaal tot rust gekomen leende ik wat geld van het guest house, want ja wij zijn nu vrienden. En vrienden doen dat voor elkaar. Dus met twintig dollar op zak ging ik met mijn peronal driver eerst een nagelschaartje kopen. Mijn zakmes is gestolen en zonder zakmes geen nagelschaar, en zonder nagelschaa lange nagels, en lange nagels verleid mij om ze af te bijten. Dus ik had een nieuwe nodig. Snel op de markt voor een habbekrats gekocht en vervolgens doorgereden naar het Nationaal museum van Cambodia. De buitenkant van het museum zag er veelbelovend uit. Destemeer viel de inhoud van het museum tegen. Vele, vele, vele beelden uit de oudheid. Godsbeelden dus opzich erg interessant, een paar maar om nou honderden beelden te bekijken die veelal ook nog eens op elkaar leken, nee niet mijn ding. Het interresante gedeelte van het museum met gebruiksvoorwerpen was echter zeer kleine. Redelijk snel was ik dus al uitgekeken. Buiten zaten twee grappige mannen op een bankje. De ene erg jolig, begon tegen mij te praten. Hij kwam uit Bangladesh en werkte voor zes maanden in Phnom Penh.

Terug op de motor op naar het Toul Sleng museum. Het was niet alleen een tentoonstelling maar ook e bezichtiging van een historische plek. De vier gebouwen waren vroeger in gebruik als een middelbare shool. Tijdens de Khmer rouge revolutie werd het omgetoverd in een gevangenis. S-21. In het eerste gebouw waren grote cellen met in het midden één bed. Giga grote cel waar de hogere, rijkere gevangenen werden geplaatst en konden bijkomen na een flinke mishandelingen. Op sommige muren zat nog bloed. Op een bepaalde plek zaten de bloedspetters nog tot aan het plafond. Erg fijn. In het tweede gebouw waren allemaal foto's geplaatst van de gevangenen. Om niet goed van te worden. De plakaten met foto's hielden maar niet op. Op sommige foto's zag je de angst van de gezichten afdruipen. Mannen, vrouwen, kinderen en soms zelfs babies. In toaal waren er 20.000 gevangenen in de gevangenis, slechts zeven kunnen over hun verblijf navertellen. De martelingen waren gruwelijk. Aan de balken constructie, waar vroeger in de tijd van de school shommels hingen, werden mensen aan hun vastgebonden handen naar boven getokken. Ze werden 'geshommeld' tot ze iets zeiden of hun bewustzijn verloren. Mocht het tweede gebeuren werden ze snel met hun hoofd in een ton smerig koud water gestopt om zo snel weer bij bewust zijn te komen. Verschrikkelijk.
In het derde gebouw waren de een-persoonscellen behouden. Stenen muurtjes die de gevangenen van elkaar asfscheide. Met een ketting aan hun voet en in het cement werd zekergesteld dat ze niet zouden ontsnappen. Als je geluk had, zat je in een hokje met eens stuk raam. De eeste verdieping waren de een-persoonscellen gemaakt uit hout, en met een deur. Iets menselijker, maar de grote van zo'n 2 bij 1 meter werd er niet groter op. De gevangenen werden mishandeld en compleet onmenselijk behandeld.

Op de derde verdieping waren massa cellen. In een ruimte van zo groot als een klaslokaal weden tussen de 40 en 60 mensen gepropt. Om door die ruimtes te lopen voelt vreemd. Mensen zijn hier doodgegaan. Wat er tijdens de Khmer rouge revolutie gebeurt is, is niet te beschrijven als je het niet geleeft hebt. Het was daar waar mensen opeens toch dieren zijn.
Toen ik het hele rondje gelopen had kwam ik de man uit Bangladesh weer tegen. Hij bood mij op zijn jolige manier meteen wat eten aan en kort daarop zat ik te kletsen als een kletsmajoor. Totdat mijn driver opeens kwam kijken waar ik toch uithing. Het was tijd om te gaan.
Terug in het hotel, om in de Revolutiesfeer te blijven, keek ik de film Killing Fields. Een goede film die door al deze plekken in Cambodia een nog betere betekenis krijgt. Maar ook zonder er geweest te zijn is het echt een aanrader! Na de film viel ik in slaap op de bank tot grote lol van de gehele staff. Ik werd wakker toen de dagelijkse stortbui uitbrak. Zo heftig op het tinnen dak dat ik dacht dat de film Killing Fields nog aanstond. Snel ging ik naar mijn kamer om mijn spullen te pakken en over te brengen naar een andere kamer. Hier viel ik weer in slaap. Rond vijf uur kwam Reat mij wakker maken met nieuws oer de computer. Het zo 55 dollar kosten. Daarna even geinternet, met Obie gebelt, met het thuisfront gebelt en vervolgens met mijn nieuwe nigeria vriend een hapje gaan eten. Daarna Mr. Reat nog verder geholpen met zijn plakaten en naar bed gegaan.

28 juni - Ladiesday & Gswelti
Het werd weer eens tijd om mijzelf als vrouw eens lekker te verwennen. Naja, niet echt verwennen maar meer om er weer eens als een fatsenlijk dame uit te zien. Dat betekend scheren. Bah ik heb zo een hekel aan om mijn benen te scheren maar het was echt hoogste tijd. Het oerwoud was bijna ondoorgrondbaar. Met zachte haarloze benen kan ik nu weer de wereld door. Echter wilde ik ook een stuk van mijn hoofdhaar eraf halen want de onderkant was zo gigantisch pluizig. Gelukkig had ik kennis gemaakt met de Nigeriaan die neger-kapper was en hij zou mij opzich ook wel kunnen knippen. Al had hij niet zoveel ervaring met vrouwen knippen.

In zijn kapperssalon, zijn kamer. Ging opeens de schaar erin. In plaats van mijn aangegeven 2 centimeter lag opeens 4 centimeter op de grond. Binnen no time was ik klaar en betaalde ik de symbolische 1 dollar. Terug in het guest house kwam een van de meisjes het nog een beetje na / recht knippen.

Ondertussen was het alweer tijd voor lunch en mij werd gevraagt waar ik nou echt zin had. Mijn enige antwoord was: Gswelti. Dus ik beselde wat gekookte aardappelen en kaas. Niet zeker of ik een grapje maakte op niet begonnen ze het voor te breiden. Niet veel later kreeg ik (half gare) aarappelen en kaas. Onder het toeziend oog van de hele Cambodiaans staf nam ik mijn eeste hapjes overheelijke Gswelti. Puuuuur genot!
In de vroege middag ging ik de kapotte computer ophalen. Het zou namelijk drie dagen duren om hem te repareren en zoveel tijd heb ik niet. Haalde mijn harde schijf eruit en gaf het kapotte karkas aan Mr. Reat. Hij ging sparen voor de kosten om hem te maken en voor een nieuwe harde schijf zodat hij de computer weer kan gebruiken. Zo een half jaar sparen voor hem, maar goed wat hij wil. Hij was erg blij in bezit te zijn van een laptop, zijn eerste computer ooit.
In de late middag verveelde ik mij een beetje. Samen met Mr. Playboy en Mr. Jacksonville ging ik een ommetje rijden op de scooter. Echt erg lekker om zo geklemt te zitten tussen twee mooie Khmer. We reden naar een stuk rivierkust waar we even rondkeken. Vervolgens mocht ik weer romantisch tussen beide heren ingeklemt op de scooter klimmen en reden we naar het winkel centrum. Hier nodigde ik de heren uit vooe een ijsje maar ze namen liever gefrituurde kippenpootjes. Oke, ik genoot van mijn ijsje!

Voor diner zouden we Miss Mom ontmoeten met haar broer en schoonzus. Door de regen hadden Mr. Reat en ik echter wat vertraging opgelopen. Eenmaal gearriveerd in het juiste restaurant was er ook nog een hele groep vrienden van de broer. Erg gezellig. We aten koe van de spies. Ik had mijzelf voorgenomen dat nooit te eten. De spies gaat namelijk in het kontgat van de koe erin en komt er bij zijn nek weer uit. Je eet hem met huid en al. Maar ja ik kon moeilijk weigeren en verhongeren, uiteindelijk was het heerlijk. Erg taai maar wel erg lekker. Na het diner gingen Mr. Reat, Miss Mom en ik terug naar het guest house waar de jongens een afscheidsfeestje voor mij georganiseerd hadden. Zo schattig! Ik kreeg ook nog wat afscheids cadeau souveniertjes. Een nieuwe pyjama, een model van een Phnom Penh riksja en van Miss Mom een zilvere armbandje. Wat schattig allemaal!

Wat zo een leuke avond had moeten worden eindigde in een klein drama. Mijn Nigeriaanse kapper Joe kwam ook even langs maar de Cambodianen zijn nogal racistisch (sommige). Een dronken Khmer flipte zo uit en (ook al was hij half zo groot als Joe) joeg hem het guest house uit en gooide twee stoelen naar zijn hoofd. Niet cool!

Rond twee uur lag ik in bed...

Zooozo, dat was um weer! De komende week staat Siem Reap - Angkor Wat als laatste stop in Cambodia op het programma. Vervolgens ga ik terug naar Thailand, eigenlijk terug naar daar waar de reis begon: Bangkok airport om Sila en Anne op te halen. De laatste etappe van mijn reis gaat dan beginnen: Thailand.

Tot de volgende keer maar weer.

Liefs, Lisan