Lieve vrienden, lieve familie,

Alweer is er een week vergaan. Ik vraag mij af waarom een week studeren zo extreem lang duur in vergelijking met een week vakantie. Ik heb liever dat de vakantie een eeuwigheid duurt en school voorbij vliegt. Helaas is dat niet het geval. Vijf weken zijn voorbij, nog twee te gaan. Nog twee maar! Te gek voor woorden. Jullie kunnen nu genieten (als je wilt) van het verslag van week nr. 5. Een week waarin ik afscheid heb moeten nemen van Cambodia en mijn twee lieve vriendinnetjes welkom geheten heb in Azie!

29 juni - Laten we dansen

Vermoeid en met veelk moeite hees ik mijzelf uit bed om kwart voor zeven. Ik had ontzettende keel pijn en was ondertussen al veel te laat want ik moest nog douche, pakken en dat alles binnen 30 slaperige minuten. Ik managede het echter zodat ik om exact 7.15 klaar was. Op het moment dat ik mijn rugzak op mijn rug wilde hijsen werd er op de deur geklopt. Mr. Pool, dat mijn pick-up gearriveerd was. Geweldige timing zou ik zeggen!

Een half uur later zat ik inde dubbeldekker bus klaar voor een reis van zes uur naar Siem Reap. De fentilator stond vol aan en ik bedekte mijn pijnlijke keel met een trui. Wat een combinatie. Ik viel direct in slap en sliep voor twee geode uren totdat de bus stopte voor de eerste plaspauze. Slaperig als de neten klom ik de bus uit, lie peen rondje om mijn benen te strekken en ging in de schauduw staan, wat een hitte! Een aardig Khmer meisje begon tegen mij te kletsen, echt wakker was ik niet dus het was niet echt een gezellig gesprek. Terug in de bus keek ik een tijdje naar het saaie, vlakke landschap dat gestaag aan mij voorbij trok. Ik was echter nog te moe om bij het toch al niet al te facinerende landschap wakker te blijven. Ik dommelde langzaam weer in slaap. Na weer zo'n twee uur hobbelen stopte we weer voor de tweede plaspauze, ik ontwaakte, strekte mijn benen, praatte eventjes met het meisje, liep een rondje en stapte weer terug de bus in. De laatste twee uur gingen snel. Siem Reap, hier ben ik dan. Al die tijd heb je op mij gewacht. Maar weer niet bang, ik ben er nu en zal je versieren. Ik zal met je flirten, met je dansen en wie weet, zal de tijd die wij samen hebben genoeg zijn voor een heel mensenleven. (oke, slaat nergens op).

Dankzij mijn vriendschap met Mr. Reat en zijn connecties werd ik opgepikt door een vriend van hem: Mr. Ling. Deze uiterst aardige man haalde mij op met een bordje: WELCOME LISANNE. Gaaf, dat heb ik nou altijd al gewilt. Mr. Ling bracht mij naar een guest house, waar ik kort nadat ik ingechecked had, in slaap viel. Drie uur later ontwaakte ik en kon ik dus beginnen met dansen. Ik struinde wat door de straten van Siem Reap terwijl het al een beetje begon te schemeren. De huizen waren statig, groots. Te mooi voor een armoedig land als Cambodja. Het was meteen duidelijk: de tsunamie van toeristen dollars heeft hier zijn sporen achter gelaten.

Toen ik na een flink diner weer mijn bed indoor merkte ik pas wat een plank van een matras ik had. Dat één kussen een baksteen was en het andere een ingezakt hoopje dons. Het duurde langer dan verwacht om mij weer te verzoenen met mijn dromen. Slaap zacht.

30 juni - Een diepe duik in historie

Om 7.15 ging mijn wekker. Ik was snel wakker want vandaag stond Angkor Wat (en omgeving) op het programma. Ondanks dat ik al vele temples gezien heb, kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik: Angkor wat!

Ik leverde mijn vuile stink was in en om stipt acht uur stapte ik achter op de motorfiest van Mr. Ling. Geen tuk tuk op speciaal verlangen van mij. Alleen achter in zo een tuk tuk de hele dag is te saai en daarnaast is het ook nog eens langzamer. De kriebels in mijn buik groeide naarmate ik het wereldberoemde tempelcomplex naderde. Ik weet niet waarom, maar ik was extreem gespannen (op een positieve manier). Bij een soort van tol poort moest ik mijn entree kaartje kopen van maarliefst 20 dollar, een fortuin hier in Cambodje. De vrouw maakte mij luid en duidlijk bekend met het feit dat als ik het kaartje verlies ik zelf een nieuwe moet kopen. Jaja, geef nou maar mijn entree kaartje, de rest zal wel. Snel hopte ik weer achterop de motor en we vlogen al gauw naar de meest bekende tempel in de omgeving: de Angkor Wat hemzelf.

Een paar scherpe bochten en daar was hi dan. De toegangspoort (iets prachtigs opzich) tot de tempel Angkor Wat.

Ik hopte charmant van de motor af, negeerde alle verkopers en baande mijn weg naar de meest bekende tempel in Cambodia. Ik herhaal: Angkor Wat. De brug over, mijn voeten liepen over stenen waar +/- negenhonderd jaar geleden monniken al overheen liepen. Stenen die daar +/- negenhonderd jaar geleden daar geplaatst zijn en die pas in de 19de eeuw herontdekt werden door de Europeanen. In minder dan tweehonderd jaar is het uitgegroeid tot één van de toeristishce highlights van Cambodja, vanheel Zuid-Oost Azie en misschien wel één van de grootste van Azië. Een tempel die behoort tot de zeven menselijke wereldwonderen (in sommige lijsten).

Misschien iets te snel liep ik door de poorst en veranderde de kriebels in een grote telleurstelling. Een super groot deel van de Angkor Wat was ingepakt in groen bouw folie. Niet te geloven! Ben ik in fucking Cambodia, waar alles om de Angkor Wat draait, is het ingepakt. In realiteit viel het reuzae mee maar de telleurstelling was groot.

Ik liep door de tempel heen, zigzagde tussen de Chinezen en Koreanen door en belande aan de achterkant van de tempel. De vele figuren en printen op de muren waren prachtig. De hisotrie van deze gebouwen is zo groots, dat dwingt mij voor te stellen hoe het toen der tijd was. Ik nam plaats in de schaduw, op een muur van de grote Angkor Wat. Hoe was hejt toen? Vredig, rustig, complete rust. In plaats van die idiote chineze zag ik monniken in die mooie oranje gewaden zweven over de trappen. De rust zelve. Pure harmonie. Ik besteeg zelf één stijle trap en belande boven in de torens. Hier genoot ik van een prachtig uitzicht over het tempel complex en de sturcturen van de muren. Terug naar beneden vermaakte ik mij met het observeren van de toeristen. Ik dwaalde rond tussen de muren en bekeek het gehele complex van een afstand. Machtig, en toch kon ik het gevoel van een telleurstelling niet onderdrukken. Ik had er meer van verwacht.

Ik stapte achterop de motor en we reden onder een tempel poort door, prachtig, op naar de Bayon tempel. Ik verwachtte dat na het zien van de Angkor Wat alle andere tempels in het niet zouden vallen, het tegendeel beweest de Bayon tempel. Adembenemend mengsel tussen het oorspronkelijke hindoeisme en het buddhisme. Een echte ruine waar er over de stenen heen geklommen moest worden, maar nog in tact genoeg om er een goede voostelling bij te krijgen. Overal waren hoofden uit stenen gekerft. De verschillende patronen vwaren te veel om te tellen en de vele gangetjes en ruimtjetjes kon je tot in de eeuwigheid in duizelen. Ik heb zelfde zo iets moois geizen. Ik had daar uren kunnen blijven zitten. Maar er was meer te zien! Na een kort praatje met een Australies echtpaar klom ik terug naar beneden en ontmoete ik Mr. Ling weer.

We reden door de Angkor omgeving en het voelde als een thema park. Na elke bocht, tusen de struiken, overal waren ruines. Brokken stenen, een muur of halve en hele tempels. We vervolgde de tour langs het olifanten plateau (zonder stop) en reden door naar de derde tempel: Ta Prohm. De tempel opzich is erg mooi, maar het meest facinerende aan deze tempel was dat hij langzaam aan opgegeten werd door de natuur. Boomwortels verslonden de stenen. Hier zag je hoe natuur cultuur verslaat. Het was geweldig om te zien, de macht van de natuur. Echter waren er zo veel Chinezen (en het is zelfs laagseizoen), dat ik helemaal gek werd. Overal die stomme spleetoogjes. Ook deze tempel was weer één grote wandelgang waardoor je alle orientatie verliest. Ik was in het oosten naar binnen gekomen en had met Mr. Ling in het westen afgesproken. Toen ik in het westen de parkeerplaats op liep was Mr. Ling niet te vinden. De verkopers van allerlei prullaria wisten mij wel te vinden, om gek van te worden. Vooral die zeikerige tonen van hun aanbiedingen MISS PLEASE BUY, ONE DOLLAR. Flikker op! Uiteindelijk vond ik mijn driver en besloten we even te gaan lunchen.

Tijdends de lunch besloot ik dat ik nog naar een piramide verder weg wil: Banteay Srei. De tempel voor de vrouwen. We suisde door de omgeving en na zo'n dertig kilometer kwamen we aan bij de tempel. Hij was erg klein en viel zwaar in het niet bij die andere grooste machtige gebouwen. Echter, de tentoonstelling bij de tempel was interessant. Er werd onder andere weer gegeven hoe die tempel gemaakt was.

Via de Terrace of Elephant, waar ik toch graag nog even wilde stoppen, reden we het sprookjespark uit. Wat een prachtige dag. Het enige wat ik nu nog wilde was in een fris zwembad duiken. Helaas was daar geen mogelijkheid toe (tenzij ik 5 dollar wilde betalen). In plaats van een zwembad koos ik voor een flinke douche. Heerlijk dat water over mijn gezicht, mijn lichaam, dat had ik even nodig. Om de dag af te sluiten ging ik naar de centrale markt, ik kocht een souvenir voor Ties (spannend hea!) en voor mijzelf. Na het diner ging ik meer dan voldaan naar bed. Morgen weer een spannende dag.

1 juli - De armste van de armste

Ondanks dat ik nog drie dagen in de Angkor omgeving had kunnen ronddwalen liet mijn portemmonnee dat niet toe. Ik wilde namelijk ook nog naar de floating villages en beide koste 20 dollar. Ik besloot naar de floating village te gaan. Weer iets anders. En de keuze pakte geweldig uit. Ook dit was een hoogte punt van mijn reis.

Om negen uur stapte ik weer achterop bij Mr. Ling. Het was ongeveer tien kilometer reiden tot de haven. Daar stapte ik een bootje in en vaarde we zo'n 20 minuten een kanaal door om uiteindelijk uit te monden in het Tonlé Sap meer. Mijn gids vertelde mij dat hij vroeger ook in een zo een drijvend dorp leefde. Zijn vader was omgekomen (als visser) toen hij nog vier jaar was. Toen hij zestien was kwam ook zijn broer om het leven tijdens een visserstrip. Beide gevangen door de heftige regenbuien. En zo waren er zovelen wist hij te vertellen. Toen we eindelijk op het meer waren zag ik het dorp. Een hoop krot bootjes bij elkaar. De armste van de armste wonen op het meer. Ze hebben geen geld om een stuk land te kopen, dus wonen ze op het water. Het dorp heeft ongeveer 500 inwoners, valt niet te zien. Er is een ziekenhuis en twee scholen waarvan één een kostschool is voor kinderen waarvan de vader is overleden en de moeder niet meer voor het kind kan zorgen om geld redenen. We voeren een beetje door het dorp, hart brekend. Bij een winkelboot kocht ik wat schriftjes en pennen voor de kindjes. Vervolgens gingen we naar een boot waar er voor de toeristen een soort van aquarium was, niet interessant. Ze hadden er ook vele krokodillen en een uitzichtsplatform wat wel gaaf was. Maar echt blij werd ik er niet van. We vervolgde de vaart naar de kost school. Op zo'n pak weg 100 m2 leefde 100 kinderen. Onmenselijk. Met als gevolg dat ik over de spelende kindjes heen moest springen. Ik overhandigde de docent de schriften, hij was er blij mee. Elke dag hebben drie groepen kinderen les. Één derde in de ochtend, éénderde in de middag en éénderde in de avond. De rest speelt dan op diezelfde 100m2, goed dat er onderwijs is, maar of ze kinderen zich ooit kunnen concentreren, ik betwijfel het. Een aantal kinderen kwamen naar mij en we speelde een beetje met de camera en gaven elkaar high five. De kinderen vermenigvuldigede zich als een gek om mij heen en ik verliet de boot pas toen mijn gids zei dat we echt moesten gaan. Met een dubbel gevoel zat ik weer in de boot. Terug naar het vaste land.

Toen we nietsvermoedend terug voeren door het kanaal knapte opeens de ijzeren draaden van de besturing. Volgens de kapitein een klein probleem dat vaak voor komt, het zou binnen twee minuten opgelost zijn. Pas na een kwartier konden we weer verder varen!

Mr. Ling bracht mij terug naar het hotel waar ik een douche nam en wat at. Vervolgens ging ik naar het internet café om veel te lang (lees 5 uur) met Obie te bellen / chatten. Ik keek nog een film en ontving een liefdesverklaring in de vorm van een sjaal van één van de medewerkers van het guest house. Daarna ging ik naar bed, alleen!

2 juli - tanken, bezinken en het voordeel van een vrouw alleen

Mijn budget voor Cambodia is op. Betekent dat ik vandaag niets kan doen. Gelukkig wilde iko ok niets doen. Cambodia heeft mij slecht behandeld in het begin maar heeft het vervolgens dubbel op goed gemaakt. Ik moest alles van de afgelopen weken even laten bezinken. Laos lijkt al maanden geleden. Ik mocht van mijzelf uitslapen, rustig wakker worden een boekje lezen. Mijn backpack uitpakken en opnieuw, beter, inpakken. Een busticket gekocht, afscheid genomen van Mr. Ling. Een van de meest rustige, zachtaadige en vriendelijke mens dat ik ooit ontmoet heb. Gelunched, foto's op deze website gezet todat het opeens niet meer kon, vaag. Gebelt met Obie, alsof we gister nog niet genoeg gepraat hadden. Gebelt met het thuis front. Muziek geluisterd. Naar de toeristen markt geweest, ommetje gelopen, gezweet.

Maar het meest belangrijke was energie optanken voor de laatste 2.5 week en het bezinken van de afgelopen 4.5 week. Een moment van rust en alles op een rijtje zetten. Ervaringen verwerken en even stil staan. Is soms ook wel fijn. Ik wil nog niet weg uit Cambodja! Het is hier veel te leuk... Maar op naar een nieuw avontuur. Morgen om 7.00 uur wordt ik opgepikt en op de bus naar Bangkok gezet. Waar ik mij samen met Sila en Anne in het laatste avontuur stort van deze vakantie: noord Thailand.

In de avond besloot ik naar de night market aka toeristen markt te gaan. Mr. Chet, mijn lover in het guest house, bracht mij naar de markt, gratis! Ik struinde wat rond, kocht een zomerjurkje voor Merel en mijzelf en was snel uitgekeken. Wat een troep! Terug naar het Guest house dan maar. Het was echter een stukje lopen en ik was al behoorlijk moe. Toen de tuk tuk drivers ‚ tuk tuk lady' naar mij riepen, zei ik gretig Yes, but for free. De tweede driver die op die manier aansprak vond het best en bracht mij gratis terug. Een groot voordeel als alleen reizende vrouw!

Terug in het guest house betaalde ik de kamer en had ik nog een halve dollar over. Ik had echter honger maar voor een halve dollar kon ik alleen een ei krijgen. Gelukkig accepteerde ze ook euro's en kon ik met mijn vijf euro biljet nog een lekkere avondmaaltijd nuttigen onder het genot van de geweldige en zeer spannende wedstrijd tussen Nederland en Brazilie! Hup holland!

3 juli - Een bussie vol met toeristen

Volgens planning zou ik om zeven uur ‘s ochtends worden opgepikt om naar Bangkok te vertrekken. Om half acht zat ik er nog en begon een beetje bang te worden, waren ze me nou vergeten? Toen het kwart voor acht was en de tuk tuk mijn eindelijk kwam ophalen viel er een last van mijn schouder. De bus was oud, zo oud dat de ruimte voor de bagage niet onder in de vakken paste. Met als gevolg dat de hele bus, waarvan elke plek bezet was, ook nog bezaait was met backpacks en koffers. Hilarisch.

Na een saaie rit van ongeveer vier en een half uur kwamen we aan bij de grens. Ik voldeed aan alle eisen en kon zonder problemen Thailand binnen stappen. Met een klein beetje pijn in mijn hart, ik was nog niet klaar met Cambodja. Alle toeristen warden verzameld en kregen kleuren stickers opgeplakt, ik kreeg een rode sticker (wat zal dat nou betekenen hier in Thailand?). Na een tijdje wachten werden alle rode stickers opgeroepen en moesten we met veel te veel mensen in een mini busje proppen. Erg knus. We werden enkele minuten daarna uitgeladen en daar moesten we weer wachten. Veel mensen bestelden wat te eten en de geur van rijst en kip bracht water in mijn mond, ik bestelde ook wat.

De rit naar Bangkok, ook in een mini bus was lang en saai. De mooie bamboe en houten hutjes hadden plaats gemaakt voor betonnen huizen. De hobbelige wegen veranderede in prachtige asfaltplaten. De koning van Thailand keek van elke hoek op mij neer en tegen vijven was ik weer terug in Bangkok. Ik werd gedropt in een guest house waar ze drie persoons kamers hadden, want morgen komen Sila en Anne! Het huest house was echter niet ideal gelegen en was een behoorlijk krot. Er waren twee bedden waarvan een een anderhalf persoons. Erg gezellig mnaar een beetje heet om samen met mijn vriendinnetje in een bed te slapen. De avond besteede ik met het in en uit lopen van de vele guest houses in de omgeving. En dit waren er veel. Uiteindelijk had ik drie guest houses met triple rooms die betaalbaar waren en ik zou de volgende ochtend terug gaan om te kijken of ze een kamer beschikbaar hadden.

Terug in mijn kort guest house begon ‘e'en van de meest verschikkelijke nachten uit mijn geschiedenis. Het raam naar de gang viel eruit. De hele nacht waren mijn buren aan het praten en seksen. Uit de WC kwam rioollucht. De ramen waren zo verrot dat ik bang was dat er weer ingebroken zou worden. Al met al was ik bang. De eerste keer dat ik angst voel in Azie. Rond drie uur viel ik eindelijk in slaap.

4 juli - Flirten opent deuren

Zondag, vandaag komen Sila en Anne. De redden waarom ik nu 'uberhaupt in Azie ben. Anne had mij nog even de vluchtgegevens doorgemailt, erg handig!

Om acht uut ging mijn wekker. Ik verhuisde van hotel, kocht een kaartje naar het vliegveld en om 11 uur vertrok ik. Een klein uurtje later, dankzij een bestuurder dieals een maniak reed, kwam ik aan op de plek waar mijn voeten voor het eerst contact maakte met de Aziatische grond.

Ik had nog pakweg 40 minuten voordat het vliegtuig van mijn geliefde vriendinnetjes zou landen. Dat was zo ingeplant want nu had ik ruim de tijd om hoestsiroop en postzegels te vinden en te kopen. Maar eerst ging ik toch even kijken op verdieping twee, de aankomsthal. Niets vermoedend liep ik door een menigte mensen achter hekken. Een bewakingsman riep mij waarop ik hem een lieve lach toewierp en doorliep. Er gebeurde niets. Opeens realiseerde ik mij waarom iedereen daar stond te wachten en waarom de bewaker mij riep, je moest achter die hekken blijven om je geliefde op te vangen. Naja, beter dat ik daar niet tussen de massa hoef te staan, ik had mijn persoonlijk VIP plek precies voor de uitgang waar Sila en Anne uit zouden moeten komen. Zonder enig hersen gebruik nam ik de roltrap naar boven, deed ik mijn boodschappen en wilde weer naar mijn VIP plek. Helaas kon ik niet meer naar die kant van verdieping twee. Ik probeerde het vanaf boven en vanaf beneden maar niets was mogelijk. Ik moest weer helemaal terug lopen om vervolgens nogmaals de bewaker te passeren. Een beetje riskant dus ik besloot gebruik te maken van mijn vrouwlijke charmes en flirte mijzelf de alleen personeel roltrap op. Al gauw stond ik weer op mijn perfecte plek. Nog een half uurtje en dan zouden Anne en Sila verschijnen. Het duurde echter lang, en vele Nederlanders kwamen naar buiten, geen spoor van de twee dames. Gelukkig had ik mijn telefoon mee en na veel te lang wachten werd ik gebelt door Anne, ze hadden stiekem een andere uitgang genomen en stonden nu bij de meeting point.

Enkele warme omhelsingen. Ik werd meegetrokken in hun spanning over wat er ging komen, hun enthausiastme en nieuwschiergheid. Samen in de taxi, wat nu goedkoper is dan drie bustickets, reden we naar het guest house. Hier pufften de dames even uit en las ik met meer interesse en plezier dan ooit de Royalty. Nederlands talig onbenullig gebrabbel, heerlijk. Na het kort bijkomen van de lange reis hadden Anne en Sila energie genoeg om even een rondje te lopen in de verschikkelijk toeristische omgeving van het guest house. Al snel troffen we een temple op ons pad. Heerlijk om te zien hoe het Anne en Sila facineert. Iets wat bij mij in de loop der tijd eigenlijk een normal aanzicht geworden is. Zo regeerde ik 4.5 weken geleden ook, maar nu is een tempel gewoon weer een tempel. Jammer, ik wou dat ik net zo fris en enthausiast kon reageren. We liepen wat rond en omdat het vandaag Buddha dag was waren alle tempels gratis. Een zeer irritante Thai wilde ons van allerlei informatie voorzien over tuk tuk's, temples en het toeristen bureau, zeer zeer irritant. We stapte een tuk tuk in die ons twintig bath zou kosten om naar die andere tempel te gaan en naar het toeristen bureau waar we niet heen wilde. Onderweg kwamen we langs een fort en ik dwong de tuk tuk driver te stoppen. Ik legde hem uit dat we in plaats van het toeristen bureau hier even wilde rondkijken. Hij snapte het niet en zei dat hij niet op ons zou wachten. Hij verwachte wel dat wij hem 20 bath zouden betalen, niet dus. Ik gaf hem vijf bath, meer dan genoeg voor het kleine stukje. Hij werd echter woest dat ik hem geen twintig gaf en gooide de munt naar mijn hoofd. Verontwaardigd probeerde ik hem uit te leggen dat ik geen 20 bath betaal voor een klein stukje, maar hij werd agressief en probeerde mij te trappen. Een grappig gezicht maar een bizar verhaal. We liepen wat rond en kwamen een tokkie nederlandse jonge tegen die zich bij ons voegde. Met zn vieren liepen we naar de tempel waar een gigantische gouden Buddha op ons wachten. Ook hier liepen we een rondje, bezochten de tempel en namen we een tuk tuk terug naar het toeristisch centrum. Erg romantisch zo knus met drie westerse billen op zo klein bankje.

Terug in de toeristen area kochten we water en suiker water in de vorm van ice tea, namen even een klein pauzetje, de hitte was natuurlijk erg wennen voor Anne en Sila, en besloten we te gaan dineren. Een feestmaal want de eerste dag moest natuurlijk geviert worden. In totaal ongeveer drie uur in het restaurant zitten kletsen onder het genot van heerlijk eten. Wat een heerlijk avond met heerlijke mensen die ik ken. Goed, goed, goed!

5 juni - Coupon race

Rond 01.30 (ja in de nacht) werd ik wakker. Ook Anne was waker, miste haar thuis. Ik besloot alle wekkers (die op acht uur stonden geprogrammeerd) uit te zetten. We konden beter een dagje uitslapen, toch?

Om tien uur schrok ik weer wakker, maakt Sila en Anne wakker en na een heerlijke verfrissende douche gingen we op pad. Een tuk tuk driver sprak ons aan en voor 10 bath wilde hij ons wel de hele dag meenemen als we ook een coupon voor hem zouden halen. We snapte niets van de coupon, maar dat wilde we graag voor hem doen.

De coupon moesten we ophalen bij een kleding makerij. Als we ongeveer tien minuten daar bleven zou de tuk tuk driver een coupon krijgen voor een gratis tank benzine. Nou, wij de grootste lol in de kleding zaak en typisch Nederlands, kijken kijken niet kopen vertrokken we weer. Op naar het Royal Palace. Na een dure entrée mochten we naar binnen. Het goud en de glimmende glassteentjes deden bijna pijn aan mijn ogen. Overal glansde en glimde het. Schitterend, maar niet in de mooi-zin van het woord. Het was echt over de top. Door de gigantische beelden kreeg ik het efteling, Fata Morgana, gevoel. Alles was weer net een sprookje. Een echt prinsensprookje. We liepen rond, de benauwdheid was voor mij zelfs te heet en volgens Anne hadden we last van loop- zweet. We bezochten vele zaaltje van binnen sommige gevult met Buddha andere met geweren. Mooie combinatie. Het museum was een beetje saai maar erg verfrissen met de airco.

Na de tempel nuttigede we een overheerlijke maaltijd bij een kraampje, rijst met kip. Lekkerder dan het eten van gister avond, en meer dan vier keer zo goedkoop! Puur genot! Al snel vonden we onze lieve tuk tuk driver terug en konden we onze weg naar Wat Arun vervolgen. We maakte een tussenstop bij een juwelier om een coupon voor onze driver te scoren. We kregen meteen te zien hoe ze al die kettingen, oorbellen, ringen en armbanden maken. Niet al te interessant. Maar ik ben er wel achter gekomen dat de steen voor mijn geboorte maand de parel is. Ja, eigenlijk wist ik altijd al dat ik een parel ben! De parel staat voor reinheid, bescheidenheid en engelachtig zijn. Ja, ik ben een engeltje! De parel is ook gelinkt met een succesvol en gelukkig huwelijk. Mijn toekomst ziet er goed uit!

Wat Arun was een erg mooi en zeer bescheiden (ivm goud) tempel. Het rood en de aanwezige glitters waren erg mooi. De Buddha in het midden groots! En goud weer... We kochten wat water en een aantal kaarten en stapte weer in de tuk tuk. Onderweg naar de Golden Mountain maakten we (op ons verzoek) nog een stop bij een coupon winkel. Hilarich. Ondertussen kwamen we niet meer bij van de hilariteit en was het moeilijk om interesse te tonen om echt iets te kopen. Grappig!

De Golden mountain was een stupa op een heuvel in het midden van de stad. Na het beklimmen van ongeveer 400 treden kwamen we boven aan. Een prachtig uitzicht over de stad, prachtig! Ik had er uren kunnen staan en genieten van de vergezichten. Helaas moesten we terug naar beneden. Hopte weer knus de tuk tuk in en reden via twee coupon posten (op ons verzoek) terug naar ons hotel. Na een uurtje even bijpuffen kwamen we weer bijeen met onze lieve tuk tuk driver. Hij bracht ons naar China Town.

In China Town waande wij echt in China. Heb je al een Aziatisch land en dan nu met al die lichtboxen, neon kleuren en Chineese mensen, is dit wel Thailand?

Op straat, op de laatste rijbaan stonden overall tafeltjes en al snel zaten wij op straat lekkere Chinees worst tee ten. Puut genot! We liepen nog een rondje voordat we terug gingen naar het hotel. Voordat we echt naar het hotel gingen nog even ons busticket naar Ayutthaya geboek voor overmorgen, een koopje. Terug in het hotel even geinternet, het verhaal getyped en naar bed gegaan.

6 juni - Rondvaarten zijn saai

Twee dagen eerder zeiden we vol overtuiging tegen elkaar dat rondvaarten stom zijn. Maakt niet uit waar, Amsterdam, Rotterdam, Venetie, Parijs, London of Bangkok, rondvaarten zijn saai. Wij vinden het stom en saai en willen geen rondvaarten doen. Stom! Toch vonden wij onszelf op deze memorabele dag opeens in een longtailboot die ons door de wijken van Bangkok heen voer. Het regende een beetje dus binnen de kortste tijd aten de spetters overal. De rondvaart was allerminst saai en stom. Het tegendeel is bewezen: rondvaarten zijn de bom! De dobberde door een enigzins smal kanaaltje langs huizen op palen en zo nu en dan een tempel. Erg leuk! We zwaaide naar mensen aan wal en zij zwaaide terug. Een gezellig boel. Ik herhaal: rondvaarten zijn de bom. Na een uurtje Bangkok van een andere perspectief gezien te hebben gingen we weer aan wal.

We namen een tuk tuk naar Wat Poo, hier was een gigantische mega grote liggende buddha van maarliefst 46 meter lang. Niet normaal hoe groot. Zijn hoofd was zo groot en zijn voeten inmens. Het hele beeld was goud. Waarom vraag ik mij dan af? Waarom kan een lang zoveel armoede hebben en gouden Buddhas van 46 meter lang maken? Indrukwekkend. De tempel opzich was erg mooi. Maar door alle renovaties en nieuwe verf lagen mis het toch een beetje geschiedenis.

Na een zeer pittige lunch die zo pittig was dat niemand van ons hem kon verwerken kropen we weer knus schouder aan schouder in de tuk tuk. We bezochten weer een kleding makerrij vor een coupon, een juwelier en reden door naar een ' toerstische' plek. Het verkeer was echter te gek voor woorden. Wij alledrie waren ondertussen half stoned van de uitlaatgassen en het gepropt zitten in het tuk tuk wagentje. Toen deze bezichtinging enorm tegenviel omdat het op het palijs Soestdijk leek besloten we niet meer naar het park te gaan maar gewoon lekker terug naar het hotel. Gelukkig maar want het duurde een eeuwigheid om terug te komen. Gesloopt na weer een goede dag (ook al hadden we allemaal het gevoel alsof we de hele dag in een tuk tuk gezeten hadden).

Terug in het hotel even geinternet engegeten. Al een beetje in het enthausiaste wedstrijd stemming kocht ik voor Anne en mijzelf een oranje Nederland t-shirt en een NL vlag voor mijzelf. Sila, zo slim als ze is, had haar HOLLAND shirt al meegenomen. Sila en Anne gingen even slapen. Mij lukte dat niet omdat ik niet lekker kon liggen ivm mijn natte (gewassen) haar. Dus ik ging even chatten met Obie. Om twaalf uur maakte ik de dames wakker en kon denacht beginnen.Nederland - Uruguay!

Zooo zo, dat was hem weer voor deze week. De komende, en laatste twee weken gaan gezellig worden. Ik voel het, uiteraard gaat het gezellig worden! Al is het wel even een andere pakkie an dan alleen reizen.

Hup holland hup voor vanavond en tot de volgene keer!

Liefs,

Lisan.