Lieve vrienden, allerliefste familie,

Na een veel te korte tussenstop in Nederland ben ik ondertussen in Panama aangekomen. Wat een reis weer maar jullie hebben nog een week Azie tegoed! Hierbij dus een verslag van mijn laatste week in het verre oosten en een stressige rit. Geniet want Azie is geschiedenis.

14 juli - Twee manieren van raften

We ontwaakte weer rond dezelfde tijd, rond half 9. Dit keer door de zon, het licht. Na een fatsoenlijk ontbijt konden we weer op pad. Een klein uurtje moesten we de berg af springen, lopen en glijden. Het had de nacht ervor behoorlijk geregend (niets van gemerkt) dus het was een grote modderglijbaan. Heerlijk! We glibberde naar beneden, liepen nog een stuk over de straat en zoals altijd liep Lukas, de Duitser met de bijnaam ' De Laaf' ver achterop. Hij moest het rustig aan doen en genieten. In werkelijkheid was hij gewoon sloom. Zo sloom dat we de afgelopen dagen bijna meer gewacht dan gelopen hebben. Wat een gast, wat een Laaf!

Eenmaal beneden liepen we naar het raft kamp waar wij onze rugzakken en schoenen (die overigens de kleur van modder hadden aangenomen) achter in een truck stoppen en heessen wij ons in zwemvesten. We kregen een peddel in de hand gedrukt en kregen een korte toelichting op de verschillende raftechnieken. Forward, backward, left (alle mensen aan de rechter kant naar links hangen), right (zelfde maar dan spiegelbeeld), enzovoorts. Vervolgens kon het raftavontuur beginnen. Onze begeleideer, een dikke grappenmaker wist dat de rivier niet al te wild was en wilde ons toch nat krijgen. Het spetterfestijn begon. Alle boten tegen elkaar en iedereen probeerde elkaar nat te spetteren. Niet normaal! De enkele snelle afgangen waren gaaf, helaas waren het er weinig. Als we moesten peddelen nam Lukas aka De Laaf het voortouw en begon monotoon te tellen: one - two, one - two. En zo ging het de hele rit door. Soms iets extra hard gillen, maar vooral iedereen op ons pad nat spetteren. Een lol hadden we zeker!

Na een klein uurtje moesten we overstappen. We ruilden de rubber raftboten in voor bamboerafts. Of te wel, een vlot gemaakt uit bamboebuizen. Iets wat niet echt ons droomuitstapje was maar het hoorde nou eenmaal bij de toer. De bamboe raft was gemaakt voor vier personen dus met vijf volwassen europese mensen werd het een submarine-bamboe-raft. Ik mocht kapitein zijn en met een andere bamboe stok stuurde ik ons door het riviertje naar beneden. Zinloos. Het was een beetje vaag. Bij het eind station waren we allemaal zeik zeik zeik nat en daarom gaf ik onze lieve gids Woody een lekkere natte knuffel. We kregen lunch en toen kon de terugweg beginnen. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat we terug waren in Chaing Mai bij ons guest house. Hier konden we gratis nog even douchen en internetten. Ik kocht een worst als diner maar dit was een rijst worst. Erg lekker maar toch een beetje tegenvallend als je een flinke worst koopt. Anne kocht een heerlijk raar iets en al snel werden we opgepikt door een rode taxi. Deze bracht ons naar het busstation. Hier stapten we in de bus naar Bangkok.

Dolgraag wilde ik slapen. Want de drie dagen intensief bezig zijn en niet al te comfortable nachten had de slaap zich opgestapeld. Helaas moest de buschauffeur per se de film 2012 op vol volume aanzetten. Met als gevolg dat ik het slapen nog even moest uitstellen. Na de film, rond tien uur, viel ik snel in slaap.

15 juli - Treinen

Na een slechte nachtrust in de bus werden we plotsklaps wakker in Bangkok. Vervelend. Slapend stapte ik uit en regelde we en taxi naar het treinstation. Rond vijf uur kwamen we aan bij het station waar de ochtendmarkt vol in leven was. Pas om kwart voor acht zou onze bus gaan dus we moesten een behoorlijke tijd wachten. Om zes uur kochten we ons kaartje naar Kanchanaburi, de plek waar wij al sinds de voorbereiding over praten omdat Anne zo super enthausiast over deze plek was. En nu, eindelijk, kon onze reis naar Kanchanaburi beginnen! De treinrit duurde vier uur en was behoorlijk saai. Ik as erg moe en dommelde zo nu en dan in. Het landschap veranderde echter van Bangkok's vals plat naar stijle heuvels, erg mooi.

In Kanchanaburi namen we een taxi die ons verkeerd wilde afzetten. Uiteindelijk had hij ons toch in het goede gebied afgezet en konden we een guesthouse gaan zoeken. Sila en Anne gingen op pad en ik bleef de rugtassen bewaken. Ze kamen terug met een heerlijk bungalowtje aan de rivier de River Kwae. We namen een lunch in het restaurant, heerlijke rijst wederom. Het verveelt mij nogsteeds niet. We boekte een trip voor de volgende dag naar watervallen en om een stuk met de trein over de Death Railway te gaan (uitleg volgt). Vervolgens doken we een internet caf'e in waar we veel te lang ingezeten hebben met als gevolg dat er van onze dag niet veel overbleef dan tijd om te dineren. Anne had in haar gidsje een leuk restaurant gevonden, floating restaurant op de rivier. Erg leuk dus met een tuk tuk (incl. dronken tuk tuk driver) reden we daar heen. Zoals verwacht waren de prijzen ruim boven ons budget. Normaal eten we zo tussen de 0.75 - 1.50 euro. Hier begonnen de prijzen op 2.50 euro. Te duur! Maar we waren gecharmeerd van de plek dus besloten drie soorten BBQ vlees (kip, varken en beef) te bestellen met een bord friet. Het vlees en vooral de souzen over het vlees waren heerlijk. Echt heerlijk.

Na het eten wilde we de taxi of tuk tuk terug nemen maar ze waren ons allemaal aan het afzetten. We begonnen dus met terug lopen, zo ongeveer twee kilometer. Opeens begon het een beetje te regenen en sprongen we toch maar in een tuk tuk, deze gelukkig wel voor een redelijke prijs. Snel boekte we een bus ticket terug naar Bangkok en reserveerde we kano's voor vrijdag. Daarna gingen we naar bed, het was nog geen negen uur.

Ik kon echter niet slapen. Het 'het zit erop' gevoel kwam naar boven en ik bleef maar woelen. Ik besloot een ommetje te gaan lopen, nog even het internet ingedoken en gechat met Obie en vervolgens ook maar weer naar bed gegaan.


16 juli - Een tour, ja

Om acht uur werden we opgepikt door een mini busje. Onze gids, Ann, bracht ons eerst naar de wereld bekende Bridge over de River Kwai. Deze brug is tijdens de 2de wereld oorlog gemaakt door oorlogsgevangenen. Ook Nederlanders. Vele mensen zijn tijdens de bouw van deze brug, die de spoorlijn tussen zuiderlijk Thailand en Myanmar verbind, zijn er vele doden gevallen. Daarom wordt een groot gedeelte van de spoorlijn Death Railway genoemd. Voor alle doden die gevallen zijn tijdens de bouw van de spoorlijn is er een groot massa begraafplaats gemaakt. In de 2de wereldoorlog is de burg zwaar gebombardeerd. We mochten even heen en weer over de brug lopen en met een grote groep Thaise schoolkinderen 'spelen'. Het was verder niet erg bijzonder maar wel mooi om wat meer van de geschiedenis van de brug te weten.

Vervolgens stapte we weer in het busje en moesten we een uur rijden naar een Erwan National Park. hier bezochten we een waterval met zeven waterbekkens. Dus eigenlijk een waterval met zeven individuele watervallen inzich. Doordat het de dag ervoor flink geregend had waren deonderste vier bekkens vgevult met vies bruin water. We hikte langs de eerste zes watervallen helemaal tot aan de top, nummer zeven. Hier was het water gelukkig prachtig blauw van de kalk. We sprongen vol enthausiatme in het zeer verfrissende water. Puur genot. Echter waren er veel visjes in het water die ons een gratis voet masage gaven en heerlijk aan onze teentjes sabbelden. We gingen volop kloten en waren heelijk kinderachter. Sila en ik kregen van Anne nog een fotoshoot cadea, echt belachelijk maar we hadden te veel lol. Lekker omkleden en toen kon de stijle klimtocht naar beneden beginnen. We slingerde aan lianen en genoten ervan, tenminste, ik genoot ervan. Wat heerlijk!

Beneden kregen we een lekkere lunch, rijst uiteraard. Daarna stapte we weer in het busje en reden ongeveer voor een uur naar het treinstation. Hier konden we een grot bezichtingen waarin nu en buddha stond maar die tijdends de bouw van de Death Railway werd gebruikt als ziekenhuis. Niet zeer boeiend. Daarna struinde we wat door de toeristentroep en gingen we klaar staan op het perron om te vechten voor een goede plek. We moesten namelijk voor het beste zicht een raam plek aan de rechter kant hebben. De spoorlijn zou namelijk aan de rand van de berg als een soor brug de passage passeren. Ik drukte me naar voren en scoorde een perfecte plek: rechts aan het raam. Het was gaaf, dat stukje spoor maar de rest was vooral door de omgeving. De omgeving was overigens erg mooi. De heuvels hier hebben een zeer ronde vormen maar steken erg mooi af tegen de blauwen lucht en de regenwolken die opkomst waren.

Bij station nummer vier moesten we uitstappen en reden we een zo'n 40 minuten terug naar Kanchanaburi. Rond vijf uur kwamen we hier aan. We hadden diner in het hotel, heerlijk. Vervolgens gingen we even chillen op onze hotel kamer en deden een drankje in een raggea bar. De live artiesten hier waren verschikkelijk maar het was een relax avondje. Ik viel voldaan in slaap met Annetje in het bed naast mij. Romantisch!

17 juli - Alles mislukt maar is toch goed

Nog voordat de wekker ging werden Sila en Anne wakker, ik dus ook. Een beetje kloten en toen gingen we pakken. Met onze backpacks op de rug liepen we naar de plek waar de de kano's gehuurd hadden. Hier konden we de tassen dumpen en na even wachten stapte wij samen met drie kano's achter in een truck en kon het kano avontuur een beginnen. We vonden het allemaal vol spannend. Na een kleine 40 minuten rijden konden we te water. Het eerste half uur was heerlijk. Mooie natuur, mensen van de kant zwaaide vol enthausiastme naar ons en riepen. Het water kabbelde zachtjes en het was gewoon heerlijk. Maar al snel herinderde ik mij weer waarom kanoen niets voor mij is. De zon was sowieso veel te het. We werden leven verbrand. Hij stond pal op onze hoofden en het was niet uit te houden. Het kanoes opzich, ja het is gewoon niets voor mij. En ik heb besloten dat ik moet ophouden met het elke keer weer proberen omdat het zo leuk klinkt. Ik vind kanoen niets. Klaar. Anne ging als een speer en Sila zag het eigenlijk ook niet meer zitten. Anne had de vaart er echter zo inzitten dat we haar al snel kwijt waren. We probeerden nog te gillen over het water maar we konden niet echt iets duidelijk maken. Toen Sila en ik naar Anne wilde kanoen om even overleg te plegen was zij uit het zicht verdwenen.

Bij een resort, Popsanuluk Resort gingen Sila en ik aan land. Hier werden we geholpen door de medewerkers die waarschijnlijk al zo lang niets te doen hadden dat ze wild enthausiast werden van die vreemdelingen in een bootje. Echter spraken ze niet al te veel Engels maar met handen en voeten kregen we het voor elkaar dat we de organisatie konden bellen. Ze zouden ons komen oppikken. We bestelde een heerlijke luncht, genoten er optimaal van en werden toen opgepikt voor een veel te koude pick up. Ik vroor half door maar ondanks dat Sila en ik ons een beetje zwak vonden was het toch wel erg relax.

Exact tergelijke tijd met Anne die het hele stuk gekanood(?) had kwamen we aan bij de organisatie. Hier mochten we in het zwembad van het hotel even heerlijk zwemmen. Ze hadden een inniminie glijbaan maar bij ons kwam het onschuldige kind weer naar boven. We speelde alsof ons leven er vanaf hing. Heerlijk! Tot een uur of vier konden we heerlijk relaxen bij het zwembad en om vier uur maakte we ons paraat voor de bus naar Bangkok.

We wachten en wachten en wachten maar na een uur wachten, ondertussen was het vijf uur, was de bus er nogsteeds niet. Ondanks dat Sila en ik de tijd doodde met zingen werd ik ligtjes geirriteerd. Toen het busje eindelijk kwam en de man van de bus mijn rugzak banden verstelde (GODVER) om hetm vast te kunnen maken flipte ik. Ik was woest. Eenmaal in het busje werd mijn woede alleen maar erger. Ik was kwaad op alles en iedereen. Zo kwaad, ik was aan het koken. Ook al wist ik diep van binnen dat mijn woede nergens op sloeg. Ik was niet te kalmeren. Ik kookte! Alles en iedereen was slecht. Op het gegeven moment was ik zo boos op mijzelf dat ik boos was op alles en iedereen dat ik besloot even tegen Sila te praten. Al snel beheerste ik mijzelf weer en playbackte ik samen met Sila mee op My Heart Will Go On (Titanic) en was mijn stemming weer O.K.

In Bangkok gingen we weer terug naar ons favorite hotel Bella Bella en ondertussen gingen we allemaal dood van de honger dus renden we snel naar een eettent. Ik bestelde heerlijke rijst. Vervolgens hadden we heerlijke gesprekken, persoonlijke gesprekken en we eindigde allemaal huilend om het verlies en de herrinering aan onze opaas en omaas. Wat een mooie avond. Een avond om nooit te vergeten met twee van mijn liefste vriendinnen.

Om elf uur besloten we eindelijk om weg te gaan. Eigenlijk wilde we nog een tour boeken naar een floating market maar daarvoor was het nu te laat. De markt liep het water in, want zelfstandig daarheen gaan zou ons een vermogen kosten. Moe gingen we naar bed. Ik kon echter weer niet slapen. Het zit er bijna op. Raar!

18 juli - Afscheid nemen bestaat niet

We werden wakker, Sila en Anne gingen een treinticket kopen om verder naar het zuiden te reizen. Ik ontwaakte langzaam. Toen de dames terug kwamen waren we allemaal een beetje vreemd. Het is raar. Ze gaan door zonder mij. Maar goed, de markt ging niet door dus we besloten er een internet dag van te maken. Ik verhuisde naar een goedkope eenpersoonskamer, omdat de dames in de avond zouden vertrekken. Vervolgens kocht ik ook voor mijzelf een ticket naar de luchthaven voor morgen en toen hebben we twee uur lekker gesurft op het internet.

We gingen lunchen in het restaurant waar we ook de eerste avond gedinerd hadden, als symoblische afsluiting. Sila en ik hadden iets besteld wat niet echt lekker was dus het was nogal een domper. Vervoglens struinde we over de markt. Ik moest mijn laatste geld kwijt, kocht dus een namaak zonnebril, een bikini, een sarong (die stond nog op mijn kooplijstje) en een ijstheetje. Heerlijk! Ik ben nu behoorlijk blut, perfect!

Vervolgens terug naar het hotel gegaan. Wat een rare dag. Raaaar! En we hebben een beetje genikst. Toen te tijd eindelijk aanbrak namen we afscheid van elkaar en was ik weer alleen. Het is een hele rare dag geweest.

19 juli - De ultieme stresstest

De wekker ging om tien uur. Al was ik al veel eerder wakker omdat mijn bed harder was dan een steen. Ik had een zeer slechte nachtrust gehad in verband met reisstress. Dus na een aantal rek en strek oefeningen voor mijn rug stapte ik de douche in. Met de 60 Bath (1.50euro) die ik overhad ging ik naar de 7/11 (supermarktje) om voor 20 bath crackers, koekjes en pinda's te kopen. Met de overige laatste 40 bath kocht ik mijn laatste rijst en kip maatlijd. Heerlijk! Tijdens mijn ontbijt raakte ik aan de praat met twee Duitsers waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. Vervolgens zag ik Alun, de tuktuk driver die ons tijdens ons eerste verblijf in Bangkok de stad rondgereden had. Ik kletste wat met hem en ging vervolgens mijn laatste dingen in mijn tas pakken en om vijf voor twaalf stond ik bepakt en bezakt beneden, te wachten op mijn pick up naar het vliegveld. Het zit erop.

Samen met een Oostenrijker en een Nederlander werd ik in een taxi (lekker snel) naar het vliegveld gebracht. Het waren twee aardige jongens en we kletste voluit. Maar het zat erop. Ruim op tijd was ik op het vliegveld. Ik zou om 17.40 vertrekken en om 13.00 uur zat ik op een bankje te wachten. Na zo'n anderhalf uur wachten ging de check-in voor Dubai open. De vlucht werd uitgevoerd door Air Asia. het was erg rustig dus kon meteen naar de balie. Hier werd mij verteld dat ik niet kon inchecken. Wat?! Ik moest naar de Emirats counter om een nummer op te halen en dan moest ik weer terug lopen om opnieuw proberen in te checken. De onaardige dame liet mij weten dat ik voor deze rondtrip maar 40 minuten zou hebben anders zou de counter slapen. Bangkok airport is groot, dus na kilometerst lopen kwam ik aan bij de Emiraten counter. De dames die daar zaten konden mij niet helpen en ik moest naar de Emiraten helpdesk. Deze zou pas om 15.00 uur open gaan. Stress stond mij aan mijn lippen. Godver, wat is er aan de hand? Toen de counter EINDELIJK, open ging printe de uitermate vriendelijke dame mijn ticket uit en kon ik de kilometers terug naar de Air Asia balie rennen. Uiteraard was ik nog op tijd en kon ik inchecken. Gelukkig! De stress vloog uit mij, maar toch maakte ik snel mijn weg naar de paspoortcontrole. Hier stond ik een tijdje (stressloos, want ik had nog tijd genoeg) in de rij. Toen ik aan de beurt was zei de dame in het loket iets tegen mij wat ik niet kon verstaan en ik moest met haar meelopen. Wat nu weer?! Blijkbaar was ik twee dagen te lang in Thailand en was mijn visum twee dagen geleden verlopen. Stom stom stom, als je Thailand over land binnenkomt krijg je maar een twee weken visa. Via de lucht krijg je een maand. Maar ik had er nooit op gelet en was ervanuit gegaan dat het een visa voor een maand was. Niet dus, ik kreeg een boete van 100 bath (20 euro). Uber balen. Maar goed, ik leed weer zoveel tijdverlies en begon weer te stressen. Nog een half uur voordat ik moest boarden en met de grootte van dit vliegveld wist ik het ook niet. Weer stond ik in de rij, bagage controle. De stress liep bij mij ondertussen over. Uiteraard werd ik er uitgepikt en kreeg ik een speciale behandeling. Ik moest mijn tas openen en werd gefouieerd. En er was niet eens een piepje afgegaan! Zie ik er nou echt zo uit als een crimineel?

Toen ik er eindelijk doorheen was liep ik tegen een muur van winkels aan. Nergens een pijl met gate nummers dus ik besloot links te gaan. Ik checkte mijn gate nogmaals op mijn ticket en had gelukkig goed gegokt. Na mijlen lopen kwam ik een tv scherm tegen en besloot een kijkje te nemen. En ja hoor, mijn gate nummer was geweizigd. Ik moest het pokken en plus nog veel meer terug lopen. Eindelijk, eindelijk was ik bij de goede gate.

Er was een gigantisch grote groep met Sri Lanka jongens waarmee ik aan de praat raakte. Eerste met 2 jongens uiteindelijk werd ik omringt door mindstends 12 van die knullen. Grappig! Ze zaten niet in dezelfde vlucht dus toen ik ging stonden ze erop dat ik een foto van hen zou maken. Oke...

De vlucht van Bangkok naar Dubai duurde ongeveer 6.5 uur. Het was een vervelende vlucht. Veel turbulentie, weinig beenruimte en ondanks dat ik op twee stoelen een beetje kon liggen kon ik echt niet slapen. Wat een rot vlucht! Om negen uur kwam ik aan in Dubai international Airport. Kapot. Mijn oorspronkelijke plan was om met een taxi even de stad in te gaan, Dubai. Uiteindelijk besloot ik verstandig te doen want eer dat ik uit het vliegveld zou zijn zal het 11 uur zijn en 's nachts als vrouw alleen in een stad is sowieso al niet de ideale situatie. En daarnaast kon ik niet echt op mijzelf vertrouwen door mijn vermoeidheid. Ik belsoot dus de 11 uur wachttijd op Dubai airport te vertoeven.

Ik kreeg ondertussen ook een beetje honger dus na lang zoeken naar een ATM (bankautomaat) schoof ik aan tafel bij een dikke neger uit Hunduras. Het bleek een grappenmaker van hier tot Tokio te zijn en ons geschater deed iedereen opkijken. Wat een gast. Na een tijdje pakte hij zijn laptop erbij en liet verschillende foto´s zien van het eiland waarop hij woont, zijn kinderen (ja hij was al 48) en na zo een anderhalf uur schuddenbuiken moest hij naar zijn vlucht gaan.

Ik liep nog een rondje en toen overviel de vermoeidheid mij. Ik ging liggen op een heerlijke ligstoel die ze in dit vliegveld overal hebben en sliep met redelijk wat oniderbrekingen zo vier uurtje. Daarna stond ik op.Kocht met mijn laatste geld een boek,dit bleek achteraf een geweldige aankoop te zijn. Goed boek!

Eindelijk kon ik aan boord van de Emiratevlucht terug naar huis. Eindelijk, want als het tijd is om naar huis te gaan wil ik altijd ook gewoon thuis zijn. Nog steeds erg moe van alles viel ik zo goed als direct in slaap en werd ik een kleine twee uur voor Amsterdam weer wakker. Zo ging de vlucht heerlijk snel. Op Schiphol landde ik natuurlijk op de Polderbaan. Geirriteerd moest ik ruim 20 minuten reiden. Stomstomstom. Lekker in de rij staan bij de paspoorten. Heerlijk lang wachten op mijn bagage en dan eindelijk door de deuren. In de armen van Obie, Muddie en Merel.

Lisan is thuis.

Na een korte drie dagen thuis:
heerlijk, even energie oppompen, lekker eten, alles lekker wassen en schoon, aangiften doen van diefstal, een belachelijke Nederlandse film kijken, foto´s van Engeland dooheen schieten, genieten van de familie en nogmeer van Obie. Bedankt Papa en Mama! Voor dit bliksembezoek, voor de was, de boodschappen en de rit in de prachtige nieuwe auto!

Dit bericht plaats ik terwijl ik al in het volgende avontuur beland bent. Een beetje vreemd want Azie lijkt al maanden geleden. Maar nog niet eens een week geleden was ik mij aan het klaar maken voor mijn laate nacht in Bangkok. Nu, met een tijdverschil van 11 uur maken ook Sila en Anne zich op voor hun laatscvhe dag (of is het bij hun nouy al ochtend), ach het doet er niet toe. Ook van Panama zal ik jullie goed op de hoogte houden. Al zal het (hopelijk) minder spectaculair worden dan Azie!!

Liefs,

Lisan