Lieve vrienden, lieve familie,

Er is alweer wat tijd verstreken en ik ben aan de andere kant van de wereld beland. Niet alleen geografisch gezien maar ook qua cultuur zit ik in een compleet andere wereld. Van het mooie, indrukwekkende, stugge, gesloten Azië ben ik nu beland in het mooie, relaxte, gezellige en levendige Latijns Amerika. Panama en om nog preciezer te zijn: Bocas del Toro. Bocas del Toro is zowel een provincie als een eilanden archipel als een stad. Ik leef in alle drie. Ik woon in de provincie Bocas del Toro op het eiland Colon in de stad Bocas del Toro. Mochten jullie via de slakkenpost mij overweldigen met mooie brieven, prachtige vakantiekaarten of leuke pakketjes (farmer, Merel ik hoop er echt op!), dan kunnen jullie naar het volgende, bizarre, adres gaan posten:

Lisan

Bocas del Toro - Isla Colon

Panama

Ik ben ook te bereiken met het volgende telefoon nummer, mocht je behoefte hebben om mijn zwoele stem te horen: +50765974583

23 juli - Eetsmakelijk

Na een ‘rust' van twee en een halve dag moest ik weer op pad. Dit keer naar de andere helft van de wereld. Via Zürich en Miami zou ik diezelfde avond landen in San José, Costa Rica. Ik werd afgezet door dezelfde delegatie als die mij kwam ophalen: Merel, Mama en Obie. Na een kort afscheid kon het riedeltje weer beginnen, gelukkig nog geen pascontrole omdat Zwitserland een schengen land is. Maar goed door de bagage check en extra lang wachten aan de gate omdat mijn vliegtuig een half uur vertraging had. Gelukkig leverde dat wat extra adrenaline op omdat ik in Zürich slechts twee, en nu dus ander half uur had om over te stappen. Dit betekende even flink doorpassen. Ik had namelijk wel een boarding pas maar nog geen zitplek toegewezen gekregen en dat zou nog wel eens extra tijd kunnen opleveren. Ik liep dus op een tempo van een idioot, sprong de monorail in en ging dit keer wel vol enthousiasme door de pascontrole, bagage controle en nog een extra controle waarbij ik zinloos lang werd opgehouden door het mannetje. Eindelijk bij de gate had het boarden al moeten beginnen, had het eigenlijk al bijna moeten sluiten maar ‘gelukkig' had ook deze vlucht ruim een half uur vertraging. Ik ging naar de balie en vroeg om een zitplek, maar die zou ik wel toegewezen krijgen bij het boarden. Ik dus net als mijn medepassagiers: wachten. Eindelijk was het over en ik liet mijn ticket zien. Ik kreeg een stoel toegewezen: A4, en ik dacht: mooi, voor in het vliegtuig en aan het raam, wat wil ik nog meer?

Mijn toegewezen plek bleek business class te zijn, dat wilde ik dus nog meer! Ik kreeg een heerlijk glaasje champagne aangeboden bij binnenkomst en voelde mij een koning te rijk in het zwembad van een stoel. Al werd ik wel een beetje jaloers van het zicht op de First class stoelen. Iets wat ik al snel vergat want er werd een menu in mijn handen gedrukt en ik moest keuzes gaan maken. Met het zowel Engels als het Duits op de menu kaart kon ik enigszins begrijpen wat ik bestelde, wat een avontuur! Een avontuur in luxe in plaats van avonturen in ‘weinig' zoals ik normaal heb. Het eten was bereid door chef Tanja Grandits van Restaurant Stucki in Basel. Mijn keuze viel uiteindelijk op:

Voorgerecht:
Sliced boiled beef with lemongrass vinaigrette, pickled vegetable
Tafelspitz mit Zitronengras-Vinaigrette, Eingelegtes Gemüse

Hoofdgerecht:
Veal steak with soya and Basler LEckerli jus, Thyme plenta and Aubergine caviar
Kalbssteak mit Jus aus Soja und Basler LEckerli Thymiampolenta und Auberginekaviar

Nagerecht:
Yohurt panna cotta with rosemary, apricot and ginger gazpacho
Joghurt-Panna Cotta mit Rosmarin Aprikosen-Ingewer-Gazpacho

Tussendoortjes:
Swiss chocolates
Schweizer Pralinen

In plaats van de hele vlucht op mijn privé tv scherm film te kijken besloot ik de grote stoel te benutten voor een dutje. Met de automatische bediening verschoof ik mijnstoel in de ultieme slaapstand: plat. Ik sliep zo goed als de hele vlucht. Toen ik wakker werd was er net weer eten opgediend. Ik kon echter niet meer aangezien ik voor de vlucht, met zicht op vliegtuigvoedsel, twee broodjes gegeten had. Ik paste deze gang, met pijn in mijn hart. Wat heerlijk! Ik begrijp dat mensen wat meer geld neer leggen voor zo een genot van een vlucht. Helaas zijn deze prijzen (nog) niet binnen mijn budget en zal ik de komende vluchten moeten hopen op gratis upgrades.

Aangekomen in Miami moest ik weer enigszins doorlopen omdat ik nog niet ingecheckt was en het half uur vertraging hadden we nauwelijks ingelopen. Ik dus weer door het hele gedoe eruit, ingecheckt en weer door het hele gedoe erin. Om niet goed van te worden. Mijn laatste vlucht zou ongeveer twee en een half uur duren en zoals al de hele dag, had ook deze vlucht vertraging. Ik voel zo goed als meteen in slaap want mijn inwendige klok werd flink op de proef gesteld. Aangekomen in San Jose kon ik door het riedeltje weer uit de airport en bracht een zeer aardige taximevrouw mij naar een goedkoop hotel dicht bij het busstation waar ik de volgende dag naar Panama zou vertrekken. Eigenlijk wilde ik nog snel even wat gaan eten om mijn maag ietwat rust te geven maar het bed zag er te verleidelijk uit en al snel vielen mijn ogen dicht.

24 juli - Één grote herinnering

Om zes uur was ik uit de veren en nam ik afscheid van mijn heerlijke bedje. Ik ging op pad, ongeveer tien minuutjes lopen naar het busstation. Wat ik toen nog niet wist dat het tien minuten lopen was door het Coca Cola district van San José, één van de meest onveilige plekken in die stad. Maar goed, uiteindelijk zonder problemen bij het busstation aangekomen waar ik vernam dat mijn bus om negen uur ging. Ruim twee uur wachten dus. Geen probleem met een boekje erbij.

Om negen uur vertok de enigszins bejaarde bus reden we door de heuvels, richting zuiden en richting oosten. Een prachtige route die ik mij maar al te goed kon herinneren. Bij de grensovergang moest de hele inhoud van de bus een half uur wachten omdat het lunchpauze was en daarna konden we de enge brug oversteken. Ik krijg nog steeds een naargeestig gevoel bij die brug. Zo hoog, overal gaten zodat je goed de rivier onder je voeten ziet voorbij trekken. En de palen al je het mij vraag veel te roestig. Maar goed, dapper als ik ben stak ik de brug over met honderden mensen per dag en een aantal zwaar beladen Chiquita (ja, banana) en overige trucks was ik ervan overtuigd dat de brug ook mij wel zou houden. Ja, chiquita bananen komen onder andere hiervandaan. Op één van de plantages waren ze aan het werk, het trok mijn aandacht en bedacht: misschien is dat wel iets voor toeristen, een bananen rondleiding. Want als je eerlijk bent, weet jij hoe die heerlijke chiquita banaan in je mond nou daar beland is? Slechte vraag, want waarschijnlijk heb je hem zojuist bij de AH in de winkelwagentje gelegd, netjes afgerekend aan de kassa, in je boodschappentas gedaan en deze achter in de auto gelegd. Thuis de hele tas uit de auto gevist en de heerlijke chiquitas (ook goed voor de darmflora) op de fruitschaal gedeponeerd. Als een stilleven. De hele ochtend ben je druk in de weer geweest en plotseling voel je het: je hebt zin in een banaan! Voor je het weet trek je aan drie kanten de schil van die heerlijke gele kromme staaf af, je neemt je eerste bijt. (Jullie begrijpen wat ik bedoel, hoe word de banaan verbouwd, misschien erg saai misschien niet. Het zag er best leuk uit!)

Net over de grens stapte ik over in een toeristentaxi die mij naar Alimirante bracht, de haven. Na anderhalf uur cruisen door deze adembenemende mooie natuur die niemand ooit ziet omdat iedereen zich concentreert op de eilanden archipel. Helaas. In Almirante zo snel mogelijk overgestapt op een bootje en na 25 minuten varen op top snelheid was ik daar waar ik het vorig jaar nog zo verschrikkelijk vond. Als toerist moet je er echt niet komen: Bocas del Toro. Ik checkte in bij het hostel waar ik ook vorig jaar mijn tijd hier vertoefde. Een verschrikkelijk surfers walhalla. Ik ging wat eten en naar bed. Morgen ga ik op huizenjacht!

25 juni - Een dagje niksen

Om zes uur werd ik vol enthousiasme wakker. Ik zou een huis gaan scoren vandaag! Yeah! Kort nadat ik gedoucht had en klaar was voor het strijdpad kwam ik erachter dat het zondag was. Niet echt een geslaagde dag om de organisatie te bellen waarmee ik eerder in contact was en ook de duikschool waarbij mijn enige contact in Bocas werkt was gesloten. Ik werd dus gedwongen om de hele dag niets te doen. Dat heb ik dus ook volop gedaan. Lekker gechat met Obie, foto's gesorteerd van Azië, foto's bekeken en dubbel gelegen om dingen. Toen het bedtijd was voor Obie, die zeven uur voorloopt, was mijn internet lol ook een beetje over dus ik besloot een ommetje te gaan lopen.

26 juli - Één vriend

Vorig jaar was ik ook al op deze eilanden archipel en met mijn charmes van toen had ik een vriend gemaakt. Via de mail hebben we al die tijd contact gehad en nu ging ik hem opzoeken in zijn werk. Modesto is kapitein bij een duikschool. We spraken in zijn lunchpauze af om even te gaan kijken bij een appartement die hij op het ook had en na een morgen chatten met Obie was het dan zo ver. Ik ging naar mijn huidige thuis. Een schattig appartementje met alles erop en eraan. Na de lunch mocht ik gratis mee op de boot, erg chill. Even lekker gesnorkelt, yes ik ben hier! Ik ben HIER! Terug aan het vaste land kon ik gaan verhuizen en mijn schattige onderkomen schoonmaken en inruimen. Heerlijk.

27 juli - 3 augustus - Een dag uit het leven van Lisan

Vanaf heden zal ik jullie alleen op de hoogte houden van opmerkelijke ervaringen. Het dagelijkse leven is voor mij begonnen en daarom zal ik kort een dagje uit mijn leven toelichten zodat jullie een idee hebben. Maar dagelijks leven is niet voor niets dagelijks daarom wil ik mijn bezigheden niet elke dat beschrijven omdat het toch op hetzelfde neerkomt.

Om negen uur stip gaat de wekker. Ik rek mij uit, sta op. In mijn pyjamaatje maak ik mijn ontbijtje klaar: cornflakes met melk en suiker of getoast brood met boter en een gekookt eitje. Na het rustige ontbijtje stap ik onder een koude douche en was ik het slaapzweet van mij af. Ik kleed mij aan in één van mijn zomerse Thailand-jurkjes en start de computer op. Ik werk even offline aan mijn scriptie, het internet in mijn huisje werkt nog steeds niet. Als het tijd is voor de lunch kook ik wat of ik eet wat kleins of ik ontmoet mijn nog steeds enige vriend Modesto en dan eten we samen een hapje in een cheap restaurantje. Welkom to the locals. Na de lunch ga ik naar een restaurant genaamd Golden Grill, ik bestel een Ice Tea en start mijn computer opnieuw op. Ik maak gebruik van het 'Free Wireless Internet For Customers' en chat wat met Obie, check mijn e-mails en doe online onderzoek (mits nodig). Rond de klok van zes ga ik weer naar mijn huisje. Zet mijn tv aan en kijk naar mijn favoriete kanaal CineMax, non stop films. Tijdens het voorbereiden van diner kijk ik een filmpje en rond tien uur, wanneer de film afgelopen is neem ik nog snel een douche en val ik in slaap.

Een aantal opmerkelijkheden van deze week:

• - Samen met Modesto en een vriend van hem ben ik gaan pool spelen. Ik speelde de sterren van de hemel en heb een nieuwe vriend gemaakt van wie ik de naam niet weet.
• - Ik wilde de enquête gaan kopiëren maar hier op de eilanden is het kopiëren gigantisch duur zodat ik vanmiddag naar de stad ga (Changinola) omdat zelfs met de reiskosten het kopiëren daar goedkoper is.
• - Vandaag kreeg ik te horen dat ik geen internet in mijn huisje kan hebben met de enige provider die een kantoor heeft op het eiland, extra mooi dat ik naar Changinola ga, kan ik dat meteen ook regelen.
• - Laatst had ik een keer zin in gswelti en ik zag dat ze (giga dure) Emmentaler verkochten in de supermarkt hier dus ik gokte het erop. De kaas smaakte naar plastic, wat een teleurstelling.
• - Het vrouwtje van de Golden Grill vind mij zo grappig, elke keer als ze mij zit aankomen lopen begint ze te glunderen en heeft de Té Frio al aangeslagen op de kassa. Wat een schatje.

Zozo, dat was hem weer. Tot de volgende keer met nieuwtjes van het front. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat.

Liefs,

Lisan