Goodafternoon,

*English summary at the end of the complete Dutch story*

Eindelijk is het zover: Ik ben in Afrika! Lang heb ik naar dit moment toe gedroomd en nu, raar maar waar, ben ik er. Ghana om mee te beginnen. Mijn hart maakt nog steeds een salto als ik mij realiseer dat ik nu toch echt in Afrika ben. Het continent van de big 5, zwarte mensen en armoede. HIV, trots en kleurrijke gewaden. Het continent van hoop, muziek en broederschap, waar familie en sociale gemeenschappen alles betekenen.

Het word hoogste tijd dat ik dit deel van de wereld zelf ga zien, ruiken, voelen en beleven. Ik kan niet wachten. Mijn eerste bestemming in het continent van mijn dromen is Ghana, the gateway to West Africa. Hierbij het verslag van mijn belevenissen van de eerste dagen in Ghana.

4 februari 2011 - De reis naar mijn droom

Het begon allemaal met gestress. De gebruikelijke reisstress. Ik werd door mijn trouwe afscheidscomité, bestaande uit mama en Merel, naar Schiphol gebracht. Van papa had ik al op het Hazepad afscheid genomen. Snel de bagage ingeleverd en ondanks dat de stress waar op mijn schouders drukte ging ik met mama en Merel nog een broodje eten. Eindelijk was het zover: door de douane en naar mijn gate. Mijn vlucht naar Afrika kon beginnen. Niet zomaar iets aangezien Afrika een droom is die al lang op de loer ligt. En dan nu, eindelijk is het zover.

Door de hevige wind liepen we ruim drie kwartier vertraging op. Ik vloog van Amsterdam naar Accra, Ghana. Een vlucht van zo'n zes en een half uur. Het duurde lang, lang. Het leek maar niet op de houden. Eerst over een wolkendeken. Toen eindelijk een stuk water en toen de gigantische zandvlakte wat Algerije voorstelde. Volgens het kaartje vlogen we nog een stuk over Mali, ik schok een beetje, want er was alleen maar zand. De zon begon te zakken en de lucht kreeg fenomenale kleuren. Rood, oranje, paars, blauw. Prachtig.

Na zes uur vliegen kwam Accra in zich en begonnen we te dalen. Altijd een spannend moment want na weken lang Air Crash Investigation kijken op National Geografic Channel weet ik maar al te goed hoe cruciaal dit moment kan zijn. Uiteraard ging er niets mis en liep ik het trappetje af. En emotioneel moment, mijn voeten raakte Afrikaanse bodem. Via via via, (ik hou nu al van dit land) had iemand bij de immigratiedienst die de naam Mubarak droeg, een kopie van mijn paspoort. Als alles goed zou gaan zou hij mij uit alle mensen uitpikken en door de VIP exit laten gaan en daar mijn visum aan mij geven.

De hitte kwam mij tegemoet toen ik door een lange gang de douane hal inliep. Voordat ik er erg in had zei een grote zwarte man: ‘ARE YOU LISAN?' . Zo simpel kan het zijn. Hij pakte mijn paspoort en zei dat ik maar moest doorlopen naar mijn bagage. Zo gezegd zo gedaan. De bagage kwam binnen no time aangezien Accra airport niet al te groot is. Met mijn koffers liep ik terug naar de douane waar het zes rijen dik stond met mensen. Mubarak gaf mij mijn paspoort terug, stempel en al. Met een glimlach op mijn gezicht volgde ik de bordjes uitgang. Halverwege werd ik aangehouden en wilde ze het andere kant van de bagage strip zien. Achteraf realiseerde ik mij dat het allen een truckje was om met mij te praten. Daarna, daarna was ik vrij!

Salifu, mijn voornaamste contact in Ghana zou mij komen oppikken. En hij stond daar braaf samen met zijn broers Muda en Yakuba. Drie mannetjes die allemaal een klein beetje kleiner zijn dan ik. Was een grappig gezicht. Ze namen alles van mij over en we liepen naar de auto waar nog twee vrienden waren. Het was een grote auto dus met al mijn bagage in de kofferbak en ik met de drie kleine mannetjes op de achterbank reden we door de stad. Chaos uiteraard op de weg. Geen regels geen niets. We stopte bij de Holiday Inn omdat de mannen iets wilde eten. Of dat dacht ik tenminste, zij dachten dat ik wel honger en ik dacht dat zij honger hadden. Na 10 minuten naar ungabungataal geluisterd te hebben vroegen ze eindelijk aan mij wat ik wilde eten. Het bleek dat we allemaal geen honger hadden dus gingen we weer terug naar de auto. We reden naar het huis van Salifu. Ik was moe en toe aan een douche.

Het huis van Salif is meer een appartement met drie kamers. Zoals de meeste huizen hier in Accra zijn ingedeeld: de eerste kamer een keuken en vervolgens een woonkamer met veel te grote banken en eventueel een tafel. En dan aan het eind van het appartement een slaapkamer waarin er overduidelijk later pas een douche in gebouwd is. Salif zijn huis is best ruim, echter deed het water het uitgerekend vandaag niet. De douche moest ik dus nog even uitstellen. Dus dan maar naar bed, in mijn dromen. Want ik moest nog sociaal doen. Praten en de buurvrouw die ik ooit eens op de webcam voorbij heb zien komen, kwam nog gedag zeggen. Het was wel grappig.

5 februari 2011 - Accra by day

Mijn nachtrust was verpest. Naast mijn verblijfplaats staat namelijk een moskee waar om 4 uur al de eerste schreeuwen van de toren worden gedaan. Verschrikkelijk. Om de paar minuten werd ik wakker van voornamelijk de Imam en later ook elke voetstap die naar de moskee schuifelde. Om acht uur besloot ik mijzelf uit bed te liften en wilde ik douchen. Nog steeds geen water. Ik kleedde mij snel aan en ging op zoek naar leven. Dat was niet ver te vinden want ik liep de woonkamer in en daar zaten twee vreemde mannen. Ze keken erg blij toen ze mij zagen en stelde zich voor. Kort daarna kwam Salif die vertelde dat het water nog steeds niet werkte maar hij zou wel wat regelen. Even later kwam hij aanzetten met een emmer louw water.

Eenmaal fris en fruitig stapte ik weer de woonkamer in waar de heren volop aan het spelen waren met de Playstation speelde. Ik grinnikte in mijzelf, hoe contacterend, geen vloeiend water wel een Playstation 3.

Even later stapte we allemaal in de auto en gingen we shoppen. Ik had in gedachten dat we even naar een supermarkt heen een weer zouden gaan, het tegenovergestelde bleek waar. We stopte bij verschillende winkeltjes om dingen te doen. Dingen als kijken of er iets interessants was om te kopen, bijkletsen, mij voorstellen aan vrienden of daadwerkelijk iets te kopen of iets te repareren. De stad is geweldig. Rommelig, overal mensen overal rommel. Chaos. Vrouwen in van die mooie Afrikaanse gewaden en kinderen op de rug gebonden. Kinderen, overal kinderen die blij opkeken als zijn mijn witte gezichtje achter de ruiten zagen. Mannen, coole mannen, oude mannen, Islamitische mannen in gewaden en zwerver mannen. Zoveel mensen en allemaal zo zwart! En als je de auto bestuurt is de toeter het belangrijkste onderdeel. Wie het eerst toetert krijgt namelijk voorhang. Erg belangrijk anders kom je niet vooruit. Na lang reiden en vaak stoppen kreeg Salif te horen dat zijn auto gerepareerd was en dat hij hem kon ophalen. Dat deden we dus meteen. De ‘garage' leek mee een auto kerkhof. Overal lag schroot en er was gewoon niets. Een zanderig grasveldje met auto's en gereedschap. Na lang overleg reden we weg in de auto van Salif, op naar de supermarkt. Eindelijk!

De supermarkt was westers. Opeens ook heel veel witte mensen in vergelijking tot wat ik de hele dag gezien heb. We deden onze inkopen en toen wilde Salif graag zijn auto laten wassen. Weer op een zanderig grasveldje stopten we. De we leverde de auto af en namen een taxi terug naar het huis van Salif. Onderweg moesten we echter nog iemand oppikken en iemand anders afzetten en niet te geloven, ik wil naar huis! Ik had onder tussen het gevoel de halve stad al gezien te hebben.

Thuis vonden Salif en Philipe (zo denk ik dat die ene vriend heet) het leuk mij een Afrikaanse maaltijd voor te schotelen dus we gingen op de scooter naar een restaurant. Een sterke man stond hier met een houten balk deeg te slaan en een vrouw was de mixer. Mensen keken mij verbaast aan. Eindelijk was ons eten klaar. Één bak vol soep, vis, geitenvlees en fufu. We kregen een bakje om onze handen te wassen. Vol enthousiasme waste ik mijn hand, mijn verkeerde hand. Ik moet natuurlijk met rechts eten. Nou, mijn rechter hand was schoon en veel minder enthousiasme dook ik de gemeenschappelijke etensschaal in. De geit was lekker, al moest ik het vlees er met behulp van de andere rechterhanden van het bot aftrekken. Toen ik de huid van de geit zag, ging ik over op de vis. Daar werd ik ook niet wild van. De fufu zelf, een gestampt prutje van geen idee wat nam ik zo nu en dan tussendoor. Het hele restaurant genoot van mijn manier van eten. Iedereen zat te gluren en te genieten. Ik wat minder want het eten was te pittig waardoor ik snel al een halve fles water op had. Toen mijn maag genoeg vol zat, mentaal vooral, waste ik mijn hand weer. De vrouwen van het restaurant waren teleurgesteld dat ik niet meer at, ze vonden het namelijk erg grappig.

In de middag moesten we de auto weer ophalen in de wasserette. Toen wij aankwamen stond hij al klaar, hij was van binnen tot buiten netjes gewassen. Echter voordat we de auto terug kregen ging er nog een doek overheen om de nieuwe stof er weer vanaf te wassen. Wat heeft het ook voor zin, het is hier te stoffig. Ondertussen begon de avond te vallen. Door het drukke verkeer en de mensen reden we naar huis. Daar moesten we eerst nog de buurman/vriend/brother begroeten. Een hilarische man die vice president is van de roei vereniging in Ghana. Hij was een paar keer in Europa geweest en vond dat wij Europeanen beter naar Afrika konden komen om wat te leren over grensbewaking dan dat wij altijd maar naar Afrika willen komen om de Afrikanen iets te leren.

Eindelijk gingen we naar Salifs huis en was er niemand. Gezang uit de moskee van hiernaast verstoorde mijn rust en pas om 12 uur wist ik in slaap te vallen.'

6 februari 2011 - Alle ogen op mij

Ik werd weer veel te vroeg wakker door de oproep vanuit de moskee om te komen bidden. Ik negeerde deze oproep en probeerde weer verder te slapen. Zonder succes helaas en al snel besloot ik maar op te staan. Salif was gelukkig ook al wakker en vertelde mij dat we vandaag een zus van zijn moeder (tante lijkt mij dus) gingen bezoeken. Ook vertelde hij mij het heugelijke nieuws dat de douche werkte. Snel sprong ik onder het koude water en toen ik aangekleed en wel was stapte we de auto in en werd ik weer door heel Accra heen gereden. De ‘snelweg', gewone wegen en zandpaden. Van alles was. Ergens op een drukke straat stopte Salif de auto en daar ergens woonde de tante. We liepen door een druk zandstraatje heen waar iedereen het werk stil legde toen ik langs liep. Ik zette een glimlach op en mijn zonnebril voor mijn ogen. Snel liep ik door de tunnel van donkere starende ogen.

Helaas de tante was niet thuis. Dus we liepen weer terug naar de auto. Een andere tante gingen we dan maar bezoeken. Onderweg naar de andere tante stopte we nog twee keer om een vriend/familie te begroeten. De auto werd weer langs de kant geparkeerd en Salif voerde mij een wijk in. Allemaal steegjes en gangetjes. Kippen en geiten liepen om mijn voeten heen. Ik was na twee bochten al verdwaald maar Salif wist de weg. Overal waren kamers, woonruimtes en op het gegeven moment kwamen we uit op een pleintje waar de kinderen begonnen te juichen: obroni, obroni. Een wit persoon! We liepen door, verder het doolhof van gangetjes in. Onderweg kwamen we twee jongentjes tegen die mij met enorm bange ogen aankeken. Toen een oudere man de jongentjes langs mij heen dwong begonnen ze te huilen en drukte ze zichzelf tegen de muur aan, zo ver mogelijk weg van mij. Toen we elkaar eenmaal gepasseerd hadden zetten de jongetjes het op het rennen. Na tien meter durfde ze achterom te kijken... de Obroni had hen niet aangevallen.

Eenmaal bij de tante aangekomen kreeg ik een enorme omhelzing. De tante sprak geen Engels dus ik gooide mijn eerste woordjes Ashanti in de groep: Eti sen? (hoe is het?) E ye (goed). De tante was zo blij met mijn bezoek dat ik een afrikaans textiel kreeg. Later zou ik deze naar een kleermaker moeten bergen en zou mijn eerst Afrikaanse gewaad voor mij op maat gemaakt worden. Medaasi (bedankt).

We liepen wonderbaarlijk genoeg zonder problemen het doolhof uit. Langs de bange jongetjes die zeker nachtmerries gehad zullen hebben die nacht. Langs de oude mannen in gewaden en oude vrouwtjes. Langs de juichende kinderen terug de auto in.

Ik dacht dat de bezoeken nu wel klaar zouden zijn, maar ik ben in Afrika dus ik was nog lang niet klaar met bezoeken. Omdat gister Philipe ons was komen bezoeken moesten wij vandaag bij hem langs. Hij woonde toch ‘in de buurt'. Bij Philipe thuis kreeg ik eindelijk wat te drinken. Had ik wel nodig! En vervolgens na een uurtje praten gingen we met z'n drieën naar een andere vriend ‘in de buurt'. Onderweg werd ik door iedereen aangestaard. Kinderen zwaaide en riepen Obroni. Maar zodra ik ergens uit de auto stapte waren de kinderen toch een beetje bang voor mij.

Bij de nieuwe vrienden gingen we maar even kort langs. Ik was ondertussen moe en wilde niet meer mensen gedag zeggen dus ik ging zitten en luisterde naar het grappige taaltje. Na dit bliksembezoek gingen we naar huis waar nog twee vrienden langs kwamen. Rond zeven uur vertrokken we met z'n allen naar een feestje. Halverwege pikte we nog iemand op en daarna gingen we naar het feestje. De muziek in de auto stond op top volume en opeens kwam er een Back Street Boys song uit. De jongens gingen helemaal uit volle borst meezingen. Ik lag plat van het lachen. Eenmaal bij het feestje stapte ik de auto uit en alle ogen waren op mij gericht. We stapte het binnenplein op waar al een aantal mensen lekker aan het dansen waren. Ik ontmoete meer vrienden (waaronder Joe die ik al via het internet kende) en na een tijdje ging je gene die het feestje gaf in het midden staan dansen. Iedereen liep naar haar toe en gooide geld naar haar hoofd en danste even met haar. Grappig! Door groepsdruk werd ik gedwongen om ook wat geld naar haar hoofd te gooien, tot grote vreugde van alle feestgangers. Na het geldwerpfestijn gingen de mensen weer de dansvloer op. Ook ik werd gedwongen. Ik heb nog nooit zo iets engs gedaan. Zodra ik opstond en mijn weg naar de dansvloer maakte begon iedereen te juichten en te lachen en te klappen. Alle ogen waren op mij gericht. Ik met mijn stijve danspasjes. Ik voelde me zoooo opgelaten.

Na 2 minuten dansen snelde ik van de dansvloer af. Mijn hart klopte in mijn keel. Maar iedereen was blij en nog nooit hebben zoveel mensen met mij geflirt. Ik was populair en dankzij mijn komst was de status van Salifu en zijn vriendengroep met tien punten verhoogt.

Op de terugweg moesten we iedereen bij hun thuis afzetten. Toen wij eindelijk thuiswaren stond ik echter nog stijf van de adrenaline. Whaaa, wat een avond! Het was pas 11 uur maar ik ging snel naar mijn bedje.

7 februari 2011 - O kom er eens kijken, wat er in mijn kamer zit.

Ik was zo moe van alles. De nieuwe indrukken, de warme, de adrenaline van alles. Mijn energie was op. Ik werd om 12 uur wakker. Er stonden weer wat bezoeken op het programma. Als eerste de tante die gister niet thuis was. Vandaag was ze er wel, ik kreeg een enorme knuffel en kletste wat met haar. Elke keer als ze gebeld werd moest ik even gedag zeggen tegen de persoon aan de telefoon. Te bizar voor woorden. Twee nichtjes kwamen nog langs. Één bloed mooi meisje en aardig ook en een jonger nichtje (jaar of 14) dat mij niet gedag durfde te zeggen, ze was te verlegen. Daarna kwamen ook nog twee dikke buurvrouwen langs want ja, zo een blankerdje zit niet dagelijks bij iemand op de bank. Ik kreeg malt bier te drinken van Guinness. Het all time favoriete drankje van de mensen hier. Persoonlijk vind ik het niet weg te krijgen, maar goed. Yakubu en Muda (de broers van) waren een paar blokken verderop bij iemand dus daar moesten we ook nog langs. Het was wel grappig totdat de vriend van Muda op de foto wilde met mij. Daarna moest iedereen op de foto met als gevolg veel te veel onnodige complimentjes en foto's. Er kwamen nog drie andere mensen langs om even gedag te zeggen en met z'n alle hebben we een hele tijd staan kletsen.

Toen Salif weer wilde gaan, op naar de volgende hello-goodbye, liepen we langs een fruit stand. Yakubu kocht een fruitsalade voor mij. Heerlijk, puur genot! Zulke lekkere mango, ananas, banaan en nog iets. O, o, o zooooo lekker. Fris, vers en fruitig. Bij een wasstraat, waar de mannen bijna op de vuist gingen over die de auto mocht wassen en dus het geld mocht vangen, had Salif afgesproken met Nigel. Nigel is ook een vriend broer die ik eerder gesproken/gezien had op de webcam. De auto was schoon, voor een paar uur, en daar gingen we weer met z'n allen. We reden een stuk en opeens kreeg ik de schrik van mijn leven. Ik zag een obroni! En nog één, en nog één! Wow, we waren in het zakelijke centrum van Accra en hier liepen er een paar blanke mensen. Woohoo! Halverwege stopte de auto en pikte we een vriend / zakenpartner van Salif op. Op de hoofdstraat stopte we weer opeens en stapte beide mannen uit om zaken te doen op een parkeerplaats. Ik snapte het nut er niet van maar Nigel vertelde mij dat het normaal is. Nou, geen probleem lijkt mij dan. Even later werd de zakenpartner/vriend gedumpt en reden we door.

Onze volgende stop was bij een zand veld waar een stel jongens aan het voetballen was. Philipe was er een van en die moesten we even gaan begroeten. Die jongens sporen overigens niet. Het is te heet, te zanderig en nee, gewoon echt te heet om te voetballen. Maar fanatiek dat ze rondrennen in hun versleten voetbalshirts van overal uit de wereld. Dit is Afrika!

Onderweg naar huis pikte we nog twee vrienden op waarvan er één ook meteen weer afgezet werd. Samen met Salif, Nigel en die andere vriend gingen we naar huis waar we iets raar aten. Plantain met een prutje van vis en spinazie. Het was niet vies maar de structuur was zo raar. En de smaak was zo anders. En dan alles naar binnen stoppen met je rechter hand. Nee, dit is niets voor mij.

8 februari 2011 - Was ik maar zwart

Vandaag moest ik vroeg opstaan. Acht uur. We zouden naar het vliegveld gaan om te kijken hoe duur een ticket naar Mali zou zijn. Echter moesten we eerst langs bij een vriendin. Drie vrouwen zaten op een kamertje. Ze bleven maar zeggen hoe mooi zij mij vonden en dat ze ‘so amazed' waren door mij. Daarna kwamen de standaard irritante vragen of ik getrouwd was en wanneer ik ging trouwen of ik dan met Salif zou trouwen of anders hadden ze nog wel ergens een broer of neef of vriend voor mij. Ik was het een beetje zat maar bleef leuk lachen. Na een tijdje gingen we weer weg en bezochten we nog een vriend die bij zijn introductie toevoegde dat hij christelijk was. Erg interessant. Ondertussen maakte ik ook kennis met kennissen van de kennis en ik had het gehad. Ik wilde alleen nog maar naar het bureau voor een ticket en dan weg. Ik wilde gewoon mijzelf even verstoppen en niet meer wit zijn.

Eindelijk was het dan zover, we konden naar het ticketbureau. Wat ik niet wist is dat de vrouwen van het ticket bureau ook ergens vrienden zijn met als gevolg dat we daar bijna twee uur zaten. Ik had het niet meer. Daarna bestelde Salif ook nog lunch, op zich best lekker maar ik wilde weg. Ze bleven maar praten en praten en ik had er echt geen zin meer in. Ik reageerde kortaf en al snel lieten ze mij links liggen. Precies wat ik wilde: geen blikken en aardige woorden. Ik pakte en krant en update mijzelf over de stand van zaken in de wereld en in Ghana. Niet veel boeiends.

Toen we eindelijk weg wilde rijden ging de auto kapot. Tot grote ergernis van mij moesten we langs de straat gaan wachten op een taxi. Ik wilde de eerste beste nemen, weg van hier. Zodat ik niet te lang opviel. Maar helaas moesten we wel een beetje een goede taxi nemen. Zinloos, o wat was ik chagrijnig.

Eenmaal thuis plofte ik op bed. Koelde ik was af en besloot even met Salif te praten over alle bezoeken. Hij begreep het helemaal en we besloten vandaag geen bezoeken meer te doen. Aan het eind van de middag wilde we naar het strand, maar het was te druk op de weg dus we besloten het een andere keer te doen. Ik zei dat ik vandaag wel wilde koken (eindelijk iets niet pittigs) en ik gaf de kok een dagje vrij (JA EEN KOK!!! HAHA). Joe kwam nog langs en ik speelde met hem nog wat op de playstation.

's Avonds gingen we wat drinken in de Holiday Inn. Volgens mij de placet o be als je Ghanees en cool bent. Ik moest 's avonds terug naar huis rijden. Leuk, maar ik was wel te langzaam volgens de heren.

9 februari 2011 - Was ik maar zwart

Toen ik 's ochtends wakker werd was ik helemaal alleen in het huis. Geen briefje niets, dus ik ging maar even bellen. Salif was zijn auto gaan repareren en zou rond het middag uur terug zijn. Ik vond het wel lekker, even wat tijd voor mijzelf. Rustig opgestaan, mijn chaos wat georganiseerd en een lekker ontbijtje gekookt: een gebakken eitje. Nog wat yoghurt erbij en mijn morgen kon niet meer stuk. Daarna wat gecomputerd gevolgd door stukje lezen in mijn boek, heerlijke ochtend.

Salif kwam inderdaad rond het middaguur terug en na een korte siësta stapten we de auto in. We gingen eerst naar een winkelstraat waar Salif zijn mobiel wilde laten repareren. Daarna gingen we weer fufu eten. Dit keer ging het een stuk beter maar opeens nam ik één hap te veel en was het klaar met eten. Muda kwam nog even langs en dat was gelukkig het enige bezoek voor vandaag. Via een verse fruit tent (TE LEKKER WEER) reden we naar het strand. Accra ligt aan de kust dus het was niet al te ver rijden.

Eindelijk het strand. Lekkere wind. Rust, heerlijk. Even niemand aan mijn hoofd behalve de wind en het geruis van de golven. Entree was twee Cedis (ongeveer 1 euro). Eenmaal op het strand stond het vol gebouwd met tafeltjes en stoeltjes bij verschillende restaurants. We namen bij een plaats en ik genoot. Heerlijk! Salif bestelde worst en ik at de puur-genot-fruitbak op. Heerlijke mango en ananas, het kon niet meer perfect: strand, wind, zon en een puur-genot-fruitbak. Na een tijdje chillen liepen we nog een stuk het strand. Overal op het strand lagen tot mijn verbazing allemaal prachtige stenen die je alleen nog maar aan een hangertje moet doen en dan verkopen. Het strand lag er mee bezaait. Ik besloot een sieraden winkel te starten. Terug bij het horeca gebied na en namen we weer plaats op onze strandtent plek. Er kwamen allerlei verkopers langs van schilderijen, houten beelden en maskers, fotograven, mensen die een rondje te paard verkochten en noem het maar op...

Om zes uur gingen we weer terug. Het was spits waardoor we in een lange stinkende file terecht kwamen. Eenmaal thuis nam ik even een douche en daarna gingen we naar de bioscoop. Wat een luxe dag! De film Green Hornet was op zich wel grappig. En de pizza die we om half 12 's nachts oppeuzelden maakte de dag compleet. Heerlijk, ik ben weer uitgerust en opgeladen voor de komende dagen...

Zo, mijn eerste vijf dagen zitten erop. Mijn Afrika reis is begonnen. Of het naar mijn verwachtingen voldoet, ik weet het niet. Of ik het naar mij zin heb, meer dan dat! Tot zover is het geweldig. Ik geniet optimaal en ik kan niet wachten om weer wakker te worden en mij in een nieuwe dag te storten. Om even een tipje van komende weeks sluier op te lichten: ik ben uitgenodigd voor een huwelijk van een oom. Vrijdag vertrekken we richting noorden waar ik zaterdag een huwelijksceremonie mag meemaken. Ik ben benieuwd.

Liefs,

Lisanne

*English summary *

Finally, it's time for my dream to come true: AFRICA!I said goodbye to my beloved family in Holland and got on my plane from Amsterdam to Accra (Ghana). With an hour delay because of the strong Dutch wind, the journey had begun. Six and a half hour later I arrived on African ground. The heat surrounded me and so did my nerves. I still didn't have a visa and a man named Mubarak was supposed to pick me out of the crowd and give me a special treatment. Luckily when I walked in the customs area this huge black man came towards me and said: 'ARE YOU LISAN'. Mubarak was there and in no time I passed through costumes (the VIP section for presidents and important people). I got my bags and made my way to the exit. My host for the coming days Salifu was there to pick me up. Together with his brothers and friends I made my way to his home. The traffic was chaos but I already liked it!

At home I was ready for a shower. Unfortunately there was no water so there was no other option than go to bed dirty.

The following days I spend time on meeting people. I feel like I know everyone in Accra now. And everyone was so excited to see me. This white young girl. All the way from Europe. The great thing was that I came to place where tourists won't come. Places where Obroni (white people) are not seen very often. That's why I became a superstar within few footsteps. On the way through a maze of alleys, salif found the home of an aunt. I got a tight hug and an African textile to make some African clothes. On the way back two children were so scared of me that they started crying and ran away from me. After 10 meters of running they dared to look back. They escaped from the claws of this Obroni.

I've met too many people, friends, friends of friends, brother-friends, brothers, cousins, brother-cousins, sister-friends, sisters, mother-friends, whatever relationship you can think of, I've met them. After meeting so many people I was just tired of everything. I wished I was black. That I didn't stand out from the crowd. That people wouldn't stare at me and that children wouldn't laugh and call me Obroni. Though I like I, sometimes I just wanted to disappear behind a black shield.

One afternoon we went to the beach. It was just perfect, nice breeze, cold ocean water and a delicious fresh fruit plate. At first we relaxed a bit at one of the restaurants on the beach. Later we went for a walk along the coast of Ghana. Amazing! The sun started to set and we went back to the restaurant. All kinds of sellers passed by: paintings, wooden art, photographs or horse rides. Name it and you could buy it on the beach. After the lovely afternoon at the beach we went home for a refreshing shower followed by a movie night at the cinema. The Green hornet was quite a nice movie and the pizza we ate at 11:30pm made the day complete. My energy level is loaded for the next couple of days.