Lieve lezers,

Het is al weer een tijdje geleden dat mijn laatste verhaal online kwam. Ik had even voor mijzelf wat tijd nodig om alles te verwerken en een plaatjes te geven. Er is veel gebeurt en ook veel niet gebeurt, er zijn keuze gemaakt en er is uiteraard gereisd. Hier het verslag van zes heftige, stressige en toch onvergetelijke dagen in Mali.

28 februari 2011 - Gestrand

Om kwart voor zes werd de motor gestart en konden we aan de terugreis van Youwarou naar Mopti beginnen. Het zou volgens de mannen korter duren omdat de boot lichter was en we een vertakking van de Niger zouden nemen die korter was. Fijn. Het was nog zo vroeg, met de opgaande zon staken we het meer over en gingen we door een nauwe doorgang de vertakking in. De doorgang was echter zo nou en de motor raakte vol met riet. Lekker handig, motor uit en met de punter probeerden de kapitein en assistent kapitein de boot weer recht te krijgen. Het duurde even maar uiteindelijk kon de motor weer aan en gingen we volle vaart op naar Mopti. We voeren weer langs verschillende dorpjes en langs vele installaties waar de bevolking mee viste. Leuk om te zien, zo veel verschillende vis technieken. Verder stroom opwaarts stopte we en werd er een kip gekocht voor het avondmaal.

Moulaye wilde graag even met mij praten. Ik dacht dat hij het mij wilde hebben over mijn afstandelijke gedrag van de afgelopen dagen. Hij irriteerde mij namelijk mateloos. Zijn betweterigheid over alles, hij ging mij zelfs dingen uitleggen over Europeanen. Dingen die misschien terug te leiden zijn naar de macho cultuur van Spanje (waar hij woont) maar die echt niet op geheel Europa slaan. Elke keer als hij wat ging uitleggen begon hij met zijn favoriete zin: 'Afrika is anders dan Europa, weet je'. Dat was mij nog niet opgevallen... Maar het meeste van alles irriteerde ik mij om zijn reacties op mijn vragen. Elke keer als ik hem iets vroeg kreeg ik of drie antwoorden die de vraag niet beantwoorden, of ik moest het maar een andere keer vragen of hij vond dat ik rustig aan moest doen. Ik besloot dus niets meer aan hem te vragen, want een antwoord kreeg ik toch niet. Daarom ging ik altijd naar zijn broertje, Hama, van wie ik wel antwoorden kreeg.

Goed, dat over mijn irritaties, maar het gesprek liep anders dan ik verwacht had. Mijn baas, tot mijn grote verbazing, vertelde mij dat hij heel veel dingen voor mij voelt. Dat ik de mooiste vrouw op aarde ben in zijn ogen. O God, nee. De rest van de dag besloot ik hem te ontwijken en negeren (zoals eerder) en ik zette mijn MP3 speler aan. Ik luisterde naar ABBA. Zo simpel, zo vrolijk, zo mooi en zooooo bekend! Zo bekend. Elke melodie kan ik mee neuriën en elk lied zin ik mee. Heerlijk die bekendheid.

Rond het middaguur begon het feest. Ik zat lekker te genieten van mijn lunch, toen de motor opeens een stuk zachter gezet werd en we met een sukkelgangetje door het water voeren. Ik vroeg waarom, wat bleek, het water in de vertakking stond veel lager dan verwacht dus we konden niet meer zo snel varen. Dat heb ik geweten! Na vele dorpjes, moskeeën, aapjes langs de kade en gestrande taxi boten (waarbij de mensen moesten uitstappen, lopen en na het lage stuk weer instappen) liepen ook wij vast tegen een zandbank. Hup, de mannen het water in en duwen en trekken. Wonderbaarlijk snel sukkelde we weer voort en na een lange vaart van bijna 13 uur zagen we de zon ondergaan en kwamen we in Mopti aan.

Ik zette snel mijn tentje weer op, op het dak van het huis van een neef en zijn vrouw. Die neef en zijn vrouw zijn overigens het meest schattige stel dat ik ooit gezien heb. Na een avondmaal waarbij we veel gelachen hebben nam ik een verfrissende douche en ging ik naar bed.

1 / 2 / 3 maart 2011 - Mopti

We verbleven drie dagen in Mopti. Moulaye moest wat zaken doen en ik ging wat chillen. Flaneerde wat over de boulevard, kocht een nieuwe zonnebril en maakte kennis met verschillende grappige mensen die in Mopti wonen. Samen met Hama bezocht ik een vriend van hem in ‘down town'. Was wel leuk, want de wijk daar is net als een dorp. Overal schapen, vuurtjes en uiteraard weer de vele kinderen. Ik bezocht het internet café te vaak, mijn mailbox na 5 dagen was goed gevuld. Een relaxte drie dagen. Weer wat sociaal gedaan met vrienden en familie: geskyped en gemaild.

Elke avond kroop ik weer mijn tentje in, daarmee heb ik het nu wel gehad. Al hoe wel, ik hou van mijn tentje maar het matrasje dat erin licht ik meer een kleed. Of te wel mijn rug is een beetje naar de kl*te en ik ben hard toe aan een lekkere zachte matras en een goed gevuld kussen.

Alle dagen was ik een beetje in de stress over de rare dingen die Moulaye tegen mij gezegd had op de boot. Ik was zwaar geïrriteerd aan zijn gedrag en deze hele nonsens maakte het niet makkelijker om normaal tegen hem te doen. Toen ik hoorde dat ik met Moulaye alleen naar het Dongon land (een toeristische plek in Mali) zou moeten gaan, moest ik de confrontatie met hem aan. Alleen met die vieze irritante oude man di ‘zo veel voor mij voelt' naar zo een afgelegen gebied..., NEE.

De confrontatie was eng en wederom werd ik aan de kant geschoven. Meneer vond het niet nodig om naar mij te luisteren en gooide het erop dat ik alles verkeerd begrepen had en dat ik maar meer moest vragen. Toen ik hem direct daarop vroeg wat ‘ik voel veel dingen voor jou' betekent draaide hij weer om het antwoord heen en kwam met verschillende excuses en praatjes. Ik had het gehad en het broertje werd erbij gehaald om 1 ding te vertalen. Daarna liep Moulaye weg en liet het over aan zijn broertje. Ik was woest. En als ik zeg dat ik woest was, nou geloof dat dan maar!

Terug in het huis legde het broertje alles (wat neer kwam op niets) nogmaals uit in het Engels. Kijk, ik ben misschien 20 jaar maar je hoeft geen spelletjes met mij te spelen. Toen Moulaye binnen kwam en zogenaamd aardig begon te doen flipte ik. Wat raakt die gast mij aan, wat praat jij met mij? Binnen no time was hij weer weg. Hama, de gastvrouw en gastheer en ik hadden een hele gezellige tijd bij het avondmaal. Ik ben niet slecht, maar behandel mij met een klein beetje respect aub.

Goed, een aantal heftige dagen in Mopti dus. Mopti is overigens erg charmant, de mensen erg vriendelijk en in drie dagen had ik het gevoel half Mopti te kennen. Een schattig jochie van tien jaar nam mij elke ochtend mee naar de bakker. Hij sprak Engels, geleerd van de toeristen met wie hij werkt. En een muzikant dwong mij om naar zijn dan wel niet mooie muziek te luisteren. Ik kocht een nieuwe zonnebril en genoot van de sfeer van deze rivierhavenstad. De drukte in de haven en de rust op de boulevard. Met ontzettende lieve gastmanenvrouw en Hama en eventueel nog wat bijhorende vrienden lagen we allemaal elke avond plat van het lachen. Vaak alleen al omdat we elkaar niet begrepen of omdat ik raar Frans sprak of zij raar Engels. Het ging helemaal nergens om maar die mensen, toptoptop!

4 maart 2011 - Back to Bamako

Om 5 uur stonden we op. Tentjes werden afgebroken, spullen gepakt. Vandaag zouden we met een mini busje terug naar Bamako gaan. Een mini busje was volgens iedereen veel sneller, wat bleek het was slechts een uur sneller. Wat ook niet uitmaakt op een hele dag auto rijden. Ik zat achterin ver weg van Moulaye, met een vriend die een beetje overdreven aan het flirten was. Waarom ben ik ook zo een negermagneet?

Eenmaal in Bamako nam ik een heerlijk verfrissende douche en ging ik naar het internet café. Daar heb ik een hele tijd met mijn geliefde ouders zitten skypen en kon ik al mijn irritaties luchten. Eenmaal thuis was het avond eten geserveerd en na het avondmaal ging ik direct naar bed. Nou, naar mijn flinterdunne matrasje onder mijn muskietennet.

Alles van de afgelopen dagen (vooral met betrekking tot Moulaye) zat heel hoog. Ik was zo gespannen, gestressed en wist niet goed wat ik moest doen. Eigenlijk wist ik dat wel maar ik kon het nog niet zeggen. Daarom besloot ik één van de beste artiesten ooit en een top tranentrekker of top glimlach maker op mijn MP3 in te stellen: Andrea Bocelli. Als je jezelf goed voelt geeft Andrea je nog meer kracht. En als je jezelf kut voelt, met Andrea stomen de tranen. En dat was mijn bedoeling deze keer. Nou, nummer 1 was nog niet afgelopen of alles luchtte uit. Heerlijk. Na een flinke uitbarsting en opluchting bij het nummer VIVERE (dare to live) was de hemel weer geklaard en kon ik weer helder zien. Ik geloof dat ik behoorlijk goed bezig ben met het durven te leven. Maar ik moet ook in de gaten houden dat ik blijf leven en op een plezierige manier. Hier blijven is niet plezierig. Ik voel mij niet fijn, vertrouwd en gewaardeerd. De ‘werkverhouding' gaat niet werken. Ik moet weg.

Ik viel in slaap.

5 maart 2011 - Moment of truth

Vandaag was het tijd om te gaan. Ik vertelde Moulaye en Hama dat ik niet meer zou werken. Moulaye was volgens mij ook een beetje blij, hij zei dat hij het sowieso over mijn boze en stress gedrag wilde hebben. Het kwam hem mooi uit. Hama vond het jammer. De afgelopen dagen waren wij nader tot elkaar gekomen en hij was tenminste één neger die ik hoogstwaarschijnlijk wel aantrok maar die gewoon normaal bleef. Hoe Hama mij heeft behandeld, respect! Waar Moulaye mij alleen in een muggennet op het strand wilde laten slapen, onder de blote hemel, vroeg Hama of ik het niet eng vond alleen in de boot te slapen. En dat ik het anders maar moest zeggen dan zou hij ook in de boot slapen. Thank you!

Tegen het middag uur ging ik nar het busstation. De bussen naar Accra gingen pas op maandag. Lood zakte naar mijn schoenen. Nog twee dagen met Moulaye in het huis, ik kan hem niet zien of luchten (of hoe is die uitspraak). Ik ging snel naar het internet café skypen met het thuisfront en Salif. Ik besloot terug te gaan naar Ghana. Daar bij te komen en dan weer verder te kijken.

Om half vijf kreeg ik een helder ingeving en racete ik naar huis. Samen met Hama reden we met een scooter naar het vliegveld om te kijken of er vluchten naar Accra of Lomé (Togo, aan de grens met Ghana) waren. Voordat we het vliegveld opreden werden we tegen gehouden. Na zeker 15 minuten wachten kwam er hoog bezoek: de president van Mali! Met aanhang van zeker 50 auto's. Om vijf uur parkeerde we de motor en gingen we naar binnen. Goed nieuws! Er was een vlucht naar Lomé, om 20.00 uur 's avonds maar ik moest wel voor zes uur betalen. De banken accepteerde nog steeds mijn bankpasje niet en ik belde dus mama dat ze zo snel mogelijk geld naar mij moest sturen met Western Union. Hama en ik racete terug de stad in en om kwart voor zes, god zei dank, legde ik te veel cash bankbiljetten neer. Ik kon weg!

Maar goed, onder tussen was het zes uur en mijn vlucht ging om acht uur. Of te wel, terug naar huis, spullen ompakken en hopla een taxi in. Ik was Hama dankbaar voor alles wat hij gedaan had, heel dankbaar. Maar ik was nog dankbaarder voor mijn stoeltje in het vliegtuig. Het inchecken ging eventjes een beetje moeizaam maar al snel zakje ik in mijn lekkere vliegtuigstoel. Op naar Lomé!

In Lomé zou Salif mij komen ophalen met de auto. Erg relax maar de grens zou om acht uur sluiten. Lekker handig, ik moest dus een hotel hebben. Ik was ondertussen kapot, fysiek en ook emotioneel zat ik aan mijn grens (die ik onder tussen wat beter ken en beter in de gaten hou, jaja, ik leer). Ik vroeg de steward of hij een hotel wist in Lomé, hij beloofde mij na de vlucht op te pikken zodat de cabin crew mij con afzetten bij een veilig en betaalbaar hotel. Erg aardig. Maar nog aardiger was de vrouw die naast mij zat. Een dame, oorspronkelijk uit India en haar zoontje zaten naast mij. Zij werkte bij een NGO als HIV-aids persoon en haar man uit Burkina Faso werkte ook bij een NGO. Samen woonde ze in Lomé en ze bood mij aan om mee te reiden naar een hotel dicht bij het vliegveld. Dit hotel was goedkoper en net zo veilig. Ik overwoog de kans dat deze dame mij zou beroven, vermoorden, verkrachten en losgeld aan mijn ouders zou vragen voor mijn overlevering. Ik besloot dat het risico klein was en nadat ik een visum in mijn paspoort had en mijn koffer weer had liep ik met de dame en haar zoontje mee. Haar man kwam hen oppikken en met de hele familie stapte ik in de auto. De man en vrouw overlegde even en boden mij aan om in hun logeerkamer in hun huis te slapen. Ze begrepen het als ik liever in het hotel wilde slapen, ik moest het zelf weten maar ik was vrij om mee te komen. Yvonne, de vrouw, wist hoe reizen soms vermoeiend en zwaar kan zijn en als ik wilde was het voor hen geen enkel probleem. Wederom maakte ik een risico analyse (ik moest eens bij een verzekeringsmaatschappij gaan werken) en besloot ik op het aanbod in te gaan.

Snel waren we bij hen thuis, ze woonde in de buurt van het vliegveld. Mijn kamer was en suite en een beter kamer kon ik mij niet wensen. Een bed! Een dak!! Ik kreeg een fles water, wat frisdrank en vervolgens nam ik een douche en kroop ik mijn bed in. Lekker sliep ik toch niet, ik sliep heel licht en vroeg mij af of ik toch niet beter een hotel had kunnen nemen...

6 maart 2011 - In veiligheid

Om vijf uur werd ik weer wakker en besloot ik op te staan. Salif was aan de andere kant van de grens en ik wilde hem ook niet te lang laten wachten. Ik nam een douche, maakte de kamer netjes en om zes uur opende ik mijn deur. De man was ook al wakker en al snel kwam ook de vrouw. Ze boden mij een ontbijtje aan en uiteindelijk bracht de man mij zelfs naar de grens. Onbetaalbare gastvrijheid!

Ik kreeg een exit stempel voor Togo en liep door naar Ghana. Mijn veilige haven. Echter werd ik halverwege tegen gehouden en vroeg een man naar mijn visum. Die heb ik niet. Shit! Ik wist het, en ik had Salif nog zoooo gevraagd, kan je een visum bij binnenkomst krijgen. Ja, wist hij zeker. Nee was de realiteit. De man wilde mij terug naar Togo sturen maar ik stond erop met een hoge pief te praten. Tijd rekken totdat Salif er eindelijk was. Uiteindelijk kwam Salif en er viel een last van mijn schouder. Ik kon weer iemand vertrouwen. Salif praatte wat met de officier en uiteindelijk kwam er niets uit. Ik moest terug. Toen de baas van de officier kwam liet Salif nogmaals de naam Mubarak vallen, de douane medewerker die mijn eerste visum geregeld had. De hoogste pief kende Mubarak en hopsa, binnen 5 minuten stond er een mooi stempeltje in mijn paspoort. Ik hou van dit land! Ok, er ging wat geld onder de tafel langs maar ik kon ‘naar huis'.

Salif zijn auto is geïmporteerd uit de VS en heeft een speciaal kenteken. Er mogen niet meer dan twe personen inzitten en hij mag niet tussen 6pm en 6 am (dus 's nachts) rijden. Salif had een vriend meegenomen om te rijden omdat hij zelf het te ver vond om alleen te rijden. Verstandig, maar nu zaten we wel met z'n drieën in de auto. Met als gevolg dat we door elke controle op de weg, en dat zijn er nogal wat, werden aangehouden. Maar gelukkig waren de eerste agenten heel aardig. Tegen een betaling maakte zij een nep proces verbaal aan en schreven ze een briefje voor alle nog komende controles dat wij alle gegevens van de auto (logboek en rijbewijs) hadden ingeleverd en dat we dinsdag voor het gerecht moesten verschijnen. Of te wel, we reden zonder problemen door naar Accra.

In Accra viel ik op bed, in slaap.

Zozo, dat was me een partij weer! Ik heb besloten in Accra drie dagen te slapen en vervolgens mijn situatie te analyseren en daaruit dan een vervolg plan te bouwen. Maar nu eerst slapen, uitrusten, bezinken en energie opladen. Slapen in een bed. TV kijken. Eten en ademen. Vrijheid! Ondanks dat de baan in Mali een droomkans was, voelde ik mij kilo's lichter terug in Accra. Weg bij die vent, weg uit Mali. Mali is een geweldig interessant land, maar om er te wonen, ik weet niet. Te arm, te droog en te extreem. Het was een geweldige ervaring die ik ondanks alle irritaties en stress niet voor geen goud heb willen missen. De gastvrijheid van de mensen hier blijft mij verbazen en zorgt er voor dat ik nog iets meer van de wereld hou. En ondanks de tegenslag kan ik eigenlijk niet wachten tot de volgende stap.

Maar Lisan, nu eerst drie dagen rust.

*English summary - a little longer on request but translated with google translator so mistakes may be common*

A quarter to six, the engine started and we started off from Youwarou to Mopti. It was still early, with the rising sun, we crossed the lake and we went through a narrow passage into the main river. We cruised along several towns where the man started their day of fishing. Nice to see so many different fishing techniques. Further upstream we stopped and was bought a chicken for dinner.

Moulaye, my boss, wanted to talk to me. I thought he wanted me to talk about my distant behavior of the past days. He annoyed me very much in his way of treating me and not answering any of my questions. But instead of that he told me ‘he feels many things for me'. I was in shock. The rest of the day I decided to avoid and ignore (as before) him and I switched on my MP3 player. I listened to ABBA. So simple, so happy, so beautiful and soooo familiar! So familiar. Every melody I could hum along, and every song I could sing along.

I was having my lunch, when the boat suddenly stopped. The water was to low and we couldn't use the engine anymore. The Capitan had to push us through the passage. We passed many villages, mosques, monkeys along the wharf and stranded taxiboats (which the people had to get out and walk). After a journey of nearly 13 hours we saw the sunset and we arrived in Mopti.

We stayed three days in Mopti. Moulaye had some business. I chilled out for a couple of days, strolled along the promenade, bought a new sunglasses and met with various funny people who live in Mopti. Together with Hama (brother of the boss) I visited a friend of his in 'down town'. Was fun, because down town is more like a village. Sheep everywhere, fires and of course many children. I visited the internet cafe, my mailbox was nicely filled after 5 days. Every night I crawled back into my tent on the rooftop. Though I love my tent very much, the mattress inside is horrible. My back doesn't like it at all...

I wasn't really happy about the situation between me and Moulaye and decided to confront him and ask him man to man. Unfortunately he didn't understand man to man (with a woman) so I ended up with even more unanswered questions and really really frustrated. I was furious about the way he treated me. I'm not a bad person, I'm quite smart and I don't like silly games.

Mopti is very charming, very calm and the people are really friendly. I feel like I know half of Mopti in those three days I've been here. A cute boy of ten years old took me to the bakery every morning. And a musician forced me to listen to his beautiful music. The crowds in the port and the quietness on the boulevard.

We took a bus back to Bamako. Once in Bamako I took a nice refreshing shower and went to the internet café to skype with my lovely parents. After diner I went straight to bed and with some Andrea Bocelli I made the tears come. After a relieving cry-session the sky was clear and I was ready to speak out my decision. I have to go.

I fell asleep.

The next day things went fast. I told Moulaye and Hama that I would go and I checked bus sceduals. Unfortunately the bussed to Accra would leave on Monday I and didn't really feel like staying for two more days. So after some stress I booked a flight to Lome (Togo) and the same evening I flew away from Bamako. They lady next to me in the plane offered me to drop me off at a cheap and save hotel. I thankfully agreed and when we arrived in Lomé and met her husband they invited me to stay in their home. I did some quick mathematics on risk and decided that the change was small that these friendly people with son, both working in NGO's, would kill, robe, rape or kidnap me.

I had a wonderful en suite bedroom and the next morning the husband even brought me to the border. Priceless hospitality. I got my Togo-exit-stamp and went on to Ghana. I was stopped halfway and a guy asked to see my Ghanaian visa. I didn't have one and expected to get one at the border. This was not possible but I insisted on seeing a higher ranked officer. Finally Salif came to pick me up. He talked a while with the officer, without any luck. I had to go back to Togo. But then his boss came in Salif dropped the name Mubarak (the customs guy at the airport), the big boss knew him and within minutes I had a nice stamp in my passport. Accra, bed, here I come!