Spetter Spatter Spater

Geachte vrienden, lieve familie,

Het is weer zover, ik begin dit keer met een gedichtje:

Omdat jullie mij zo ontzettend missen
schenk ik jullie weer een aantal minuten Lisan
Geschreven Lisan is natuurlijk lang niet zo leuk
gezellig, slim, grappig, lief en enerverend
als Lisan in het echt.

Momenteel heb ik even niet anders te bieden
dan een geschreven Lisan
Geniet er dus maar extra van!

Okey, hier dus een samenvatting van alle leuke en minder leuke, interessante en minder interessante, wilde en minder wilde dingen die ik de afgelopen periode beleeft heb.

Retourtje Chianginola

Eindelijk was mijn enquête voor mijn onderzoek perfect. Nu nog 350 keer kopiëren (mijn minimale steekproefomvang). Ik ging even kijken op het eiland, 15$cent per kopie, te gek voor woorden! Volgens Modesto was het in Chianginola maar 3$cent per kopie plus 10,40$ reiskosten. Het verschil was zo aanzienlijk dat ik vol enthousiasme op de boot wilde stappen. Helaas moest ik nog een aantal aanpassingen doen.

Op een mooie middag, een dag later, stapte ik samen met Modesto in de boot naar Almirante, het vaste land. Ik was blij, eindelijk weer het vaste land. Nee, ik ben geen eilandmens. Na 20 minuten varen stapte we in de bus en 45 minuten later kwamen we aan het de stad Chianginola. Hier bracht Modesto mij direct naar de kopieer shop waar de dames en heren mij een beetje verbaast aankeken omdat ik 1400 kopieën wilde maken. Het koste in totaal 42$ inclusief gratis nietjes en gratis nietwerk, chill. Echter moest ik wel een nacht in Chianginola overnacht omdat het vele uren in beslag zou nemen. Ook met de overnachting was het vele male goedkoper dan op het eilandje dus ik was blij. Daarnaast ben ik één van de enige in de wereld die Chianginola een leuke stad vind...

Modesto en ik ging ergens een hapje eten en vervolgens gingen we naar zijn familie. Daar zat ik dan, zijn twee jongeste broertje en zusje vonden mij erg interessant en van de moeder kreeg ik een mango, twee sinasappelen en twee banaanachtige fruitdingen. Na iets meer dan een uur besloot ik terug te gaan naar het hotel. Modesto bleef bij zijn familie om de volgende dag weer vroeg terug te gaan naar Bocas del Toro om te werken.

Toen ik de volgende ochtend wakker werd ging ik inkopen doen. Chianginola is namelijk aanzienlijk goedkoper dan Bocas. Was erg leuk! Ik ging naar het kantoor van Claro, een internet provider, maar er zou pas iemand zijn om 1300 uur volgens een bouwvakker. Ik ging dus maar mijn kopieën ophalen. Onder het gewicht van 1400 papieren, anderhalve boom, liep ik terug naar het kantoor waar ik te horen kreeg van dezelfde bouwvakker dat er iemand kwam tussen 30 en 60 minuten, een uur later dan zijn eerste tijd. Na ruim een kwartier wachten kreeg ik van een andere bouwvakker te horen dat het kantoor vandaag gesloten was. B.A.L.E.N. Ik ging naar het kantoor van mobistar en die hadden geen internet. Moe en heet en gefrustreerd stapte ik in de bus, terug naar mijn eilandje.

Eenmaal thuis begon ik met alle hotels afgaan en aan hen vragen of ze de enquêtes wilde geven aan hun klanten, met succes. Aan het eind van de dag was ik 300 enquêtes lichter, nu nog hopen dat zo ook daadwerkelijk worden ingevuld. Ik was kapot 's avonds.

Drie dagen later vond ik mijzelf weer in het bootje naar het vaste land. Na een uur en een kwartier kwam ik aan in Chianginola waar ik snel de kantoren van Claro en Digicel afging om internet te krijgen, beide zonder succes. Wederom was ik gefrustreerd, waarom kan internet verkrijgen niet makkelijk zijn? Als het zo doorgaat moet ik aan het eind van de maand verhuizen naar een huisje met internet. En dat zou ik niet leuk vinden.

Tijdens de lunch had ik afgesproken met Aris, een kennis uit mijn vorige bezoek aan Chianginola in 2009. Het was denk ik best gezellig maar ik was te gefrustreerd om ervan te genieten. Even later, na nog even geshopt te hebben op het vaste land ging ik weer terug naar het eiland. Bocas del Toro. Aris heeft de smaak te pakken gekregen en belt mij nu elke dag. Daarop zit ik dus echt niet te wachten!

Eindelijk weer kopje onder

Na een lange tijd de oceaan van een afstand bekeken te hebben voelde ik de drang om er toch weer in te duiken. Gelukkig krijg ik korting bij mijn favoriete duikschool omdat ik een local ben en omdat ik bevriend ben met Modesto, de kapitein. Na een korte vaart kon mijn eerste duik na een klein jaar van start gaan, mijn gids Leandro (nu ook mijn derde vriend) legde mij kort nog alles even uit en toen konden we beginnen. Het eerste stuk was bar slecht. Het zicht was zeer kort, nog geen 3 meter. Eenmaal een stuk verder werd het zich een heel stuk beter en was het koraal een prachtig kleurenpalet. Na een korte stop bij aan land om de tanken te verwisselen gingen we naar mijn tweede duikplek. Dit keer ging Modesto mee als gids, wat aardig. Hij nam ook een pin mee waarmee er Lion fish gevangen zou worden voor het avondmaal. Deze duikplek was werkelijk prachtig. Hij deed ook zijn naam ‘the garden' eer aan. Het was één grote duik vol met koraal, overal waar je keek. Ook was er op deze plek wat meer vis te zien en Modesto had binnen enkele seconde ons avondmaal gevangen. Twee Lion fish, hopelijk wordt het lekker.

Na zolang niet gedoken te hebben, wist ik eigenlijk niet meer of het nou leuk of niet leuk was. Maar nu na deze twee heerlijke duiken weet ik het weer, duiken is geweldig! Het geeft zo een kick om op zulke plekken to komen waar eigenlijk bijna niemand komt. De onderwaterwereld is zo prachtig en fascinerend. De stilte is zo drukkend en de zwaarteloosheid is heerlijk om in te spelen. Wat een heerlijke ochtend!

Terug aan de kade werden de loin fish door Modesto persoonlijk open gesneden en schoongemaakt. Interessant. Die ene leek wel zwanger en ondanks dat ik iedereen er bijna van overtuigt had dat die vis zwanger was, sneden ze toch zijn maag open en kwamen er vieze (GADVER) dingen uit. Hij was niet zwanger maar wel een vrouwtje.

Voor het diner stond dus een heerlijke verser dan verse vis op het menu. Het smaakte... ... ...

Leuke weetjes en kleine anekdotes over het leven van Lisan, neem het er dus maar van:

• Dappere Lisan
  Ik heb voor het eerst mijn oorbellen verwisseld die zo'n zeven weken geleden in Cambodja heb laten schieten! Het was behoorlijk en maar uiteindelijk heb ik het gedaan. Nu draag ik mooiere oorbellen, geschonken door Merel, thanks. Pfff, wat een angst.
• Zijn ze mij te slim af...
  Cinemax, nog steeds mijn favoriete tv kanaal is iets gedaald in zijn populariteit bij mij. Ik ben er namelijk achtergekomen dat ze elke keer films van vorige week herhalen. Soms als ik inschakel zie ik dus fragmenten die ik reeds gezien heb. Daar ben ik niet van gediend.
• Pizza Margerita
  Ik heb dus een oven in mijn huisje en had een (veel te dure) opbak pizza gekocht omdat ik daar toch echt even zin in had. Zet ik de oven aan, komt er een gas lucht uit van hier tot Tokio. En ik ben al zo bang voor dat gas fornuis, ik hou niet van gas. Dus ik de oven snel weer uitgezet en de pizza klaar gemaakt in mijn (super snelle aanbaklaag) koekenpan met deksel. Smaakte o.k. maar niet wat ik ervan verwacht had. De periode tussen krokant en aangebakken was ongeveer 1 seconde met als gevolg dat ik heerlijk zwarte plakkaat aan het eten was.
• Laten we dansen, liefste
  Zaterdag was ik even samen met Modesto en Freddy (een duik gids en mijn 2^de vriend) naar een discotheek (een bar met dansvloer) op het water. Erg leuk maar ik moest weer even zeer wennen aan het hitsige gedans van die Latino's. Na een tijdje kwam een lelijk klein ventje mij vragen om te dansen. Ik ze: ‘NO'. Verbaast ging hij weg, het is hier not done om nee te zeggen tegen iemand die je vraag om te dansen. Oeps, een vriend minder!
• Spetter Spatter Spater

Sta ik na een zweterige dag eindelijk onder de douche, heerlijk. Het koude water stroomde rijkelijk over mijn lichaam. Wat een genot! Om mijzelf lekker te verwennen doe ik een extra dot Fa yoghurt - kokosnoot douchecrème in mijn washandje en een extra dot shampoo op mijn hoofd. Ik zeep mijzelf extra goed in, heerlijk. Wat is dat lekker. Toen ik net al het zeep en shampoo wilde uitspoelen stopte het water. GVD. Ik dus wachten, wachten, wachten. Na ruim een kwartier besloot ik maar aan de rand van mijn badkamertje te gaan staan zodat ik een beetje tv kon kijken. Na ruim een uur wachten begon mijn huid overal te jeuken van de zeep resten. Ik was ondertussen droog maar extreem plakkerig. Ik was het wachten zat dus na 90 minuten liep ik naar de koelkast waaruit ik het ijskoude en dure drinkwater pakte om de shampoo van mijn hoofd te halen. Toen ik koud en plakkerige, maar met schone haren de douche uitstapte en de zeepresten met mijn handdoek van mijn lichaam probeerde af te schrapen begon het water weer te vloeien. Snel stapte ik weer onder de deze keer gevoelsmatig warme douche. Wat balen!

• Het gevecht

Zat ik lekker ontspannen te chatten met Obie in mijn internet restaurant, beginne opeens twee mannen te bekvechten. De spanning liep op, er werden een paar klappen uitgeteld en opeens ontpopte het in een waar gevecht. Één van de mannen (Amerikanen) was aanzienlijk sterker en sloeg de andere zo plat op de grond. Deze bleef echter maar door rammen op de ander zijn hoofd. Uiteindelijk kwamen wat mensen om de vechtende man boven op er van af te halen. De man onderop zat onder het bloed, fijn. Eng!

Voortgang van het onderzoek

Aangezien ik niet in Bocas ben voor mijn lol wil ik jullie graag ook een klein beetje betrekken bij mijn onderzoek. Ik doe dus een onderzoek naar de mogelijkheden van adventure excursies naar het vaste land van Bocas del Toro provincie. Voordat ik in Bocas aankwam had ik mijn theoretisch kader en de methodologie al gemaakt. Echter kwam ik er een aantal dagen geleden achter dat een heel stuk in mijn theoretisch kader nog mist. Ik had het namelijk gemaakt zonder een blik te werpen op mijn opdracht omschrijving en miste dus nog heel wat theorie. Daar ben ik de afgelopen dagen druk mee aan de slag gegaan.

Zoals jullie al eerder gelezen hebben is mijn enquête voor de toeristen de deur uit. Ik ben persoonlijk zeer benieuwd naar de resultaten al zie ik er erg op tegen om de enquête te verwerken. Deze is namelijk schriftelijk en ik moet dus alles met de hand tellen. En ik ben al zo een held met getallen.

Zo, dat was ‘um' weer. Ik gun jullie nu weer wat tijd voor jezelf. Bedankt weer voor het lezen mijn trouwe fans en voordat je het weet kom ik terug met weer een nieuw bericht met hopelijk genoeg interessante belevenissen om te melden.

Liefs,

Lisan.

I'm back baby!

Lieve vrienden, lieve familie,

Er is alweer wat tijd verstreken en ik ben aan de andere kant van de wereld beland. Niet alleen geografisch gezien maar ook qua cultuur zit ik in een compleet andere wereld. Van het mooie, indrukwekkende, stugge, gesloten Azië ben ik nu beland in het mooie, relaxte, gezellige en levendige Latijns Amerika. Panama en om nog preciezer te zijn: Bocas del Toro. Bocas del Toro is zowel een provincie als een eilanden archipel als een stad. Ik leef in alle drie. Ik woon in de provincie Bocas del Toro op het eiland Colon in de stad Bocas del Toro. Mochten jullie via de slakkenpost mij overweldigen met mooie brieven, prachtige vakantiekaarten of leuke pakketjes (farmer, Merel ik hoop er echt op!), dan kunnen jullie naar het volgende, bizarre, adres gaan posten:

Lisan

Bocas del Toro - Isla Colon

Panama

Ik ben ook te bereiken met het volgende telefoon nummer, mocht je behoefte hebben om mijn zwoele stem te horen: +50765974583

23 juli - Eetsmakelijk

Na een ‘rust' van twee en een halve dag moest ik weer op pad. Dit keer naar de andere helft van de wereld. Via Zürich en Miami zou ik diezelfde avond landen in San José, Costa Rica. Ik werd afgezet door dezelfde delegatie als die mij kwam ophalen: Merel, Mama en Obie. Na een kort afscheid kon het riedeltje weer beginnen, gelukkig nog geen pascontrole omdat Zwitserland een schengen land is. Maar goed door de bagage check en extra lang wachten aan de gate omdat mijn vliegtuig een half uur vertraging had. Gelukkig leverde dat wat extra adrenaline op omdat ik in Zürich slechts twee, en nu dus ander half uur had om over te stappen. Dit betekende even flink doorpassen. Ik had namelijk wel een boarding pas maar nog geen zitplek toegewezen gekregen en dat zou nog wel eens extra tijd kunnen opleveren. Ik liep dus op een tempo van een idioot, sprong de monorail in en ging dit keer wel vol enthousiasme door de pascontrole, bagage controle en nog een extra controle waarbij ik zinloos lang werd opgehouden door het mannetje. Eindelijk bij de gate had het boarden al moeten beginnen, had het eigenlijk al bijna moeten sluiten maar ‘gelukkig' had ook deze vlucht ruim een half uur vertraging. Ik ging naar de balie en vroeg om een zitplek, maar die zou ik wel toegewezen krijgen bij het boarden. Ik dus net als mijn medepassagiers: wachten. Eindelijk was het over en ik liet mijn ticket zien. Ik kreeg een stoel toegewezen: A4, en ik dacht: mooi, voor in het vliegtuig en aan het raam, wat wil ik nog meer?

Mijn toegewezen plek bleek business class te zijn, dat wilde ik dus nog meer! Ik kreeg een heerlijk glaasje champagne aangeboden bij binnenkomst en voelde mij een koning te rijk in het zwembad van een stoel. Al werd ik wel een beetje jaloers van het zicht op de First class stoelen. Iets wat ik al snel vergat want er werd een menu in mijn handen gedrukt en ik moest keuzes gaan maken. Met het zowel Engels als het Duits op de menu kaart kon ik enigszins begrijpen wat ik bestelde, wat een avontuur! Een avontuur in luxe in plaats van avonturen in ‘weinig' zoals ik normaal heb. Het eten was bereid door chef Tanja Grandits van Restaurant Stucki in Basel. Mijn keuze viel uiteindelijk op:

Voorgerecht:
Sliced boiled beef with lemongrass vinaigrette, pickled vegetable
Tafelspitz mit Zitronengras-Vinaigrette, Eingelegtes Gemüse

Hoofdgerecht:
Veal steak with soya and Basler LEckerli jus, Thyme plenta and Aubergine caviar
Kalbssteak mit Jus aus Soja und Basler LEckerli Thymiampolenta und Auberginekaviar

Nagerecht:
Yohurt panna cotta with rosemary, apricot and ginger gazpacho
Joghurt-Panna Cotta mit Rosmarin Aprikosen-Ingewer-Gazpacho

Tussendoortjes:
Swiss chocolates
Schweizer Pralinen

In plaats van de hele vlucht op mijn privé tv scherm film te kijken besloot ik de grote stoel te benutten voor een dutje. Met de automatische bediening verschoof ik mijnstoel in de ultieme slaapstand: plat. Ik sliep zo goed als de hele vlucht. Toen ik wakker werd was er net weer eten opgediend. Ik kon echter niet meer aangezien ik voor de vlucht, met zicht op vliegtuigvoedsel, twee broodjes gegeten had. Ik paste deze gang, met pijn in mijn hart. Wat heerlijk! Ik begrijp dat mensen wat meer geld neer leggen voor zo een genot van een vlucht. Helaas zijn deze prijzen (nog) niet binnen mijn budget en zal ik de komende vluchten moeten hopen op gratis upgrades.

Aangekomen in Miami moest ik weer enigszins doorlopen omdat ik nog niet ingecheckt was en het half uur vertraging hadden we nauwelijks ingelopen. Ik dus weer door het hele gedoe eruit, ingecheckt en weer door het hele gedoe erin. Om niet goed van te worden. Mijn laatste vlucht zou ongeveer twee en een half uur duren en zoals al de hele dag, had ook deze vlucht vertraging. Ik voel zo goed als meteen in slaap want mijn inwendige klok werd flink op de proef gesteld. Aangekomen in San Jose kon ik door het riedeltje weer uit de airport en bracht een zeer aardige taximevrouw mij naar een goedkoop hotel dicht bij het busstation waar ik de volgende dag naar Panama zou vertrekken. Eigenlijk wilde ik nog snel even wat gaan eten om mijn maag ietwat rust te geven maar het bed zag er te verleidelijk uit en al snel vielen mijn ogen dicht.

24 juli - Één grote herinnering

Om zes uur was ik uit de veren en nam ik afscheid van mijn heerlijke bedje. Ik ging op pad, ongeveer tien minuutjes lopen naar het busstation. Wat ik toen nog niet wist dat het tien minuten lopen was door het Coca Cola district van San José, één van de meest onveilige plekken in die stad. Maar goed, uiteindelijk zonder problemen bij het busstation aangekomen waar ik vernam dat mijn bus om negen uur ging. Ruim twee uur wachten dus. Geen probleem met een boekje erbij.

Om negen uur vertok de enigszins bejaarde bus reden we door de heuvels, richting zuiden en richting oosten. Een prachtige route die ik mij maar al te goed kon herinneren. Bij de grensovergang moest de hele inhoud van de bus een half uur wachten omdat het lunchpauze was en daarna konden we de enge brug oversteken. Ik krijg nog steeds een naargeestig gevoel bij die brug. Zo hoog, overal gaten zodat je goed de rivier onder je voeten ziet voorbij trekken. En de palen al je het mij vraag veel te roestig. Maar goed, dapper als ik ben stak ik de brug over met honderden mensen per dag en een aantal zwaar beladen Chiquita (ja, banana) en overige trucks was ik ervan overtuigd dat de brug ook mij wel zou houden. Ja, chiquita bananen komen onder andere hiervandaan. Op één van de plantages waren ze aan het werk, het trok mijn aandacht en bedacht: misschien is dat wel iets voor toeristen, een bananen rondleiding. Want als je eerlijk bent, weet jij hoe die heerlijke chiquita banaan in je mond nou daar beland is? Slechte vraag, want waarschijnlijk heb je hem zojuist bij de AH in de winkelwagentje gelegd, netjes afgerekend aan de kassa, in je boodschappentas gedaan en deze achter in de auto gelegd. Thuis de hele tas uit de auto gevist en de heerlijke chiquitas (ook goed voor de darmflora) op de fruitschaal gedeponeerd. Als een stilleven. De hele ochtend ben je druk in de weer geweest en plotseling voel je het: je hebt zin in een banaan! Voor je het weet trek je aan drie kanten de schil van die heerlijke gele kromme staaf af, je neemt je eerste bijt. (Jullie begrijpen wat ik bedoel, hoe word de banaan verbouwd, misschien erg saai misschien niet. Het zag er best leuk uit!)

Net over de grens stapte ik over in een toeristentaxi die mij naar Alimirante bracht, de haven. Na anderhalf uur cruisen door deze adembenemende mooie natuur die niemand ooit ziet omdat iedereen zich concentreert op de eilanden archipel. Helaas. In Almirante zo snel mogelijk overgestapt op een bootje en na 25 minuten varen op top snelheid was ik daar waar ik het vorig jaar nog zo verschrikkelijk vond. Als toerist moet je er echt niet komen: Bocas del Toro. Ik checkte in bij het hostel waar ik ook vorig jaar mijn tijd hier vertoefde. Een verschrikkelijk surfers walhalla. Ik ging wat eten en naar bed. Morgen ga ik op huizenjacht!

25 juni - Een dagje niksen

Om zes uur werd ik vol enthousiasme wakker. Ik zou een huis gaan scoren vandaag! Yeah! Kort nadat ik gedoucht had en klaar was voor het strijdpad kwam ik erachter dat het zondag was. Niet echt een geslaagde dag om de organisatie te bellen waarmee ik eerder in contact was en ook de duikschool waarbij mijn enige contact in Bocas werkt was gesloten. Ik werd dus gedwongen om de hele dag niets te doen. Dat heb ik dus ook volop gedaan. Lekker gechat met Obie, foto's gesorteerd van Azië, foto's bekeken en dubbel gelegen om dingen. Toen het bedtijd was voor Obie, die zeven uur voorloopt, was mijn internet lol ook een beetje over dus ik besloot een ommetje te gaan lopen.

26 juli - Één vriend

Vorig jaar was ik ook al op deze eilanden archipel en met mijn charmes van toen had ik een vriend gemaakt. Via de mail hebben we al die tijd contact gehad en nu ging ik hem opzoeken in zijn werk. Modesto is kapitein bij een duikschool. We spraken in zijn lunchpauze af om even te gaan kijken bij een appartement die hij op het ook had en na een morgen chatten met Obie was het dan zo ver. Ik ging naar mijn huidige thuis. Een schattig appartementje met alles erop en eraan. Na de lunch mocht ik gratis mee op de boot, erg chill. Even lekker gesnorkelt, yes ik ben hier! Ik ben HIER! Terug aan het vaste land kon ik gaan verhuizen en mijn schattige onderkomen schoonmaken en inruimen. Heerlijk.

27 juli - 3 augustus - Een dag uit het leven van Lisan

Vanaf heden zal ik jullie alleen op de hoogte houden van opmerkelijke ervaringen. Het dagelijkse leven is voor mij begonnen en daarom zal ik kort een dagje uit mijn leven toelichten zodat jullie een idee hebben. Maar dagelijks leven is niet voor niets dagelijks daarom wil ik mijn bezigheden niet elke dat beschrijven omdat het toch op hetzelfde neerkomt.

Om negen uur stip gaat de wekker. Ik rek mij uit, sta op. In mijn pyjamaatje maak ik mijn ontbijtje klaar: cornflakes met melk en suiker of getoast brood met boter en een gekookt eitje. Na het rustige ontbijtje stap ik onder een koude douche en was ik het slaapzweet van mij af. Ik kleed mij aan in één van mijn zomerse Thailand-jurkjes en start de computer op. Ik werk even offline aan mijn scriptie, het internet in mijn huisje werkt nog steeds niet. Als het tijd is voor de lunch kook ik wat of ik eet wat kleins of ik ontmoet mijn nog steeds enige vriend Modesto en dan eten we samen een hapje in een cheap restaurantje. Welkom to the locals. Na de lunch ga ik naar een restaurant genaamd Golden Grill, ik bestel een Ice Tea en start mijn computer opnieuw op. Ik maak gebruik van het 'Free Wireless Internet For Customers' en chat wat met Obie, check mijn e-mails en doe online onderzoek (mits nodig). Rond de klok van zes ga ik weer naar mijn huisje. Zet mijn tv aan en kijk naar mijn favoriete kanaal CineMax, non stop films. Tijdens het voorbereiden van diner kijk ik een filmpje en rond tien uur, wanneer de film afgelopen is neem ik nog snel een douche en val ik in slaap.

Een aantal opmerkelijkheden van deze week:

• - Samen met Modesto en een vriend van hem ben ik gaan pool spelen. Ik speelde de sterren van de hemel en heb een nieuwe vriend gemaakt van wie ik de naam niet weet.
• - Ik wilde de enquête gaan kopiëren maar hier op de eilanden is het kopiëren gigantisch duur zodat ik vanmiddag naar de stad ga (Changinola) omdat zelfs met de reiskosten het kopiëren daar goedkoper is.
• - Vandaag kreeg ik te horen dat ik geen internet in mijn huisje kan hebben met de enige provider die een kantoor heeft op het eiland, extra mooi dat ik naar Changinola ga, kan ik dat meteen ook regelen.
• - Laatst had ik een keer zin in gswelti en ik zag dat ze (giga dure) Emmentaler verkochten in de supermarkt hier dus ik gokte het erop. De kaas smaakte naar plastic, wat een teleurstelling.
• - Het vrouwtje van de Golden Grill vind mij zo grappig, elke keer als ze mij zit aankomen lopen begint ze te glunderen en heeft de Té Frio al aangeslagen op de kassa. Wat een schatje.

Zozo, dat was hem weer. Tot de volgende keer met nieuwtjes van het front. Ik hoop dat het met jullie allemaal goed gaat.

Liefs,

Lisan

Excuses voor de vertraging

Lieve vrienden, allerliefste familie,

Na een veel te korte tussenstop in Nederland ben ik ondertussen in Panama aangekomen. Wat een reis weer maar jullie hebben nog een week Azie tegoed! Hierbij dus een verslag van mijn laatste week in het verre oosten en een stressige rit. Geniet want Azie is geschiedenis.

14 juli - Twee manieren van raften

We ontwaakte weer rond dezelfde tijd, rond half 9. Dit keer door de zon, het licht. Na een fatsoenlijk ontbijt konden we weer op pad. Een klein uurtje moesten we de berg af springen, lopen en glijden. Het had de nacht ervor behoorlijk geregend (niets van gemerkt) dus het was een grote modderglijbaan. Heerlijk! We glibberde naar beneden, liepen nog een stuk over de straat en zoals altijd liep Lukas, de Duitser met de bijnaam ' De Laaf' ver achterop. Hij moest het rustig aan doen en genieten. In werkelijkheid was hij gewoon sloom. Zo sloom dat we de afgelopen dagen bijna meer gewacht dan gelopen hebben. Wat een gast, wat een Laaf!

Eenmaal beneden liepen we naar het raft kamp waar wij onze rugzakken en schoenen (die overigens de kleur van modder hadden aangenomen) achter in een truck stoppen en heessen wij ons in zwemvesten. We kregen een peddel in de hand gedrukt en kregen een korte toelichting op de verschillende raftechnieken. Forward, backward, left (alle mensen aan de rechter kant naar links hangen), right (zelfde maar dan spiegelbeeld), enzovoorts. Vervolgens kon het raftavontuur beginnen. Onze begeleideer, een dikke grappenmaker wist dat de rivier niet al te wild was en wilde ons toch nat krijgen. Het spetterfestijn begon. Alle boten tegen elkaar en iedereen probeerde elkaar nat te spetteren. Niet normaal! De enkele snelle afgangen waren gaaf, helaas waren het er weinig. Als we moesten peddelen nam Lukas aka De Laaf het voortouw en begon monotoon te tellen: one - two, one - two. En zo ging het de hele rit door. Soms iets extra hard gillen, maar vooral iedereen op ons pad nat spetteren. Een lol hadden we zeker!

Na een klein uurtje moesten we overstappen. We ruilden de rubber raftboten in voor bamboerafts. Of te wel, een vlot gemaakt uit bamboebuizen. Iets wat niet echt ons droomuitstapje was maar het hoorde nou eenmaal bij de toer. De bamboe raft was gemaakt voor vier personen dus met vijf volwassen europese mensen werd het een submarine-bamboe-raft. Ik mocht kapitein zijn en met een andere bamboe stok stuurde ik ons door het riviertje naar beneden. Zinloos. Het was een beetje vaag. Bij het eind station waren we allemaal zeik zeik zeik nat en daarom gaf ik onze lieve gids Woody een lekkere natte knuffel. We kregen lunch en toen kon de terugweg beginnen. Het duurde ongeveer anderhalf uur voordat we terug waren in Chaing Mai bij ons guest house. Hier konden we gratis nog even douchen en internetten. Ik kocht een worst als diner maar dit was een rijst worst. Erg lekker maar toch een beetje tegenvallend als je een flinke worst koopt. Anne kocht een heerlijk raar iets en al snel werden we opgepikt door een rode taxi. Deze bracht ons naar het busstation. Hier stapten we in de bus naar Bangkok.

Dolgraag wilde ik slapen. Want de drie dagen intensief bezig zijn en niet al te comfortable nachten had de slaap zich opgestapeld. Helaas moest de buschauffeur per se de film 2012 op vol volume aanzetten. Met als gevolg dat ik het slapen nog even moest uitstellen. Na de film, rond tien uur, viel ik snel in slaap.

15 juli - Treinen

Na een slechte nachtrust in de bus werden we plotsklaps wakker in Bangkok. Vervelend. Slapend stapte ik uit en regelde we en taxi naar het treinstation. Rond vijf uur kwamen we aan bij het station waar de ochtendmarkt vol in leven was. Pas om kwart voor acht zou onze bus gaan dus we moesten een behoorlijke tijd wachten. Om zes uur kochten we ons kaartje naar Kanchanaburi, de plek waar wij al sinds de voorbereiding over praten omdat Anne zo super enthausiast over deze plek was. En nu, eindelijk, kon onze reis naar Kanchanaburi beginnen! De treinrit duurde vier uur en was behoorlijk saai. Ik as erg moe en dommelde zo nu en dan in. Het landschap veranderde echter van Bangkok's vals plat naar stijle heuvels, erg mooi.

In Kanchanaburi namen we een taxi die ons verkeerd wilde afzetten. Uiteindelijk had hij ons toch in het goede gebied afgezet en konden we een guesthouse gaan zoeken. Sila en Anne gingen op pad en ik bleef de rugtassen bewaken. Ze kamen terug met een heerlijk bungalowtje aan de rivier de River Kwae. We namen een lunch in het restaurant, heerlijke rijst wederom. Het verveelt mij nogsteeds niet. We boekte een trip voor de volgende dag naar watervallen en om een stuk met de trein over de Death Railway te gaan (uitleg volgt). Vervolgens doken we een internet caf'e in waar we veel te lang ingezeten hebben met als gevolg dat er van onze dag niet veel overbleef dan tijd om te dineren. Anne had in haar gidsje een leuk restaurant gevonden, floating restaurant op de rivier. Erg leuk dus met een tuk tuk (incl. dronken tuk tuk driver) reden we daar heen. Zoals verwacht waren de prijzen ruim boven ons budget. Normaal eten we zo tussen de 0.75 - 1.50 euro. Hier begonnen de prijzen op 2.50 euro. Te duur! Maar we waren gecharmeerd van de plek dus besloten drie soorten BBQ vlees (kip, varken en beef) te bestellen met een bord friet. Het vlees en vooral de souzen over het vlees waren heerlijk. Echt heerlijk.

Na het eten wilde we de taxi of tuk tuk terug nemen maar ze waren ons allemaal aan het afzetten. We begonnen dus met terug lopen, zo ongeveer twee kilometer. Opeens begon het een beetje te regenen en sprongen we toch maar in een tuk tuk, deze gelukkig wel voor een redelijke prijs. Snel boekte we een bus ticket terug naar Bangkok en reserveerde we kano's voor vrijdag. Daarna gingen we naar bed, het was nog geen negen uur.

Ik kon echter niet slapen. Het 'het zit erop' gevoel kwam naar boven en ik bleef maar woelen. Ik besloot een ommetje te gaan lopen, nog even het internet ingedoken en gechat met Obie en vervolgens ook maar weer naar bed gegaan.


16 juli - Een tour, ja

Om acht uur werden we opgepikt door een mini busje. Onze gids, Ann, bracht ons eerst naar de wereld bekende Bridge over de River Kwai. Deze brug is tijdens de 2de wereld oorlog gemaakt door oorlogsgevangenen. Ook Nederlanders. Vele mensen zijn tijdens de bouw van deze brug, die de spoorlijn tussen zuiderlijk Thailand en Myanmar verbind, zijn er vele doden gevallen. Daarom wordt een groot gedeelte van de spoorlijn Death Railway genoemd. Voor alle doden die gevallen zijn tijdens de bouw van de spoorlijn is er een groot massa begraafplaats gemaakt. In de 2de wereldoorlog is de burg zwaar gebombardeerd. We mochten even heen en weer over de brug lopen en met een grote groep Thaise schoolkinderen 'spelen'. Het was verder niet erg bijzonder maar wel mooi om wat meer van de geschiedenis van de brug te weten.

Vervolgens stapte we weer in het busje en moesten we een uur rijden naar een Erwan National Park. hier bezochten we een waterval met zeven waterbekkens. Dus eigenlijk een waterval met zeven individuele watervallen inzich. Doordat het de dag ervoor flink geregend had waren deonderste vier bekkens vgevult met vies bruin water. We hikte langs de eerste zes watervallen helemaal tot aan de top, nummer zeven. Hier was het water gelukkig prachtig blauw van de kalk. We sprongen vol enthausiatme in het zeer verfrissende water. Puur genot. Echter waren er veel visjes in het water die ons een gratis voet masage gaven en heerlijk aan onze teentjes sabbelden. We gingen volop kloten en waren heelijk kinderachter. Sila en ik kregen van Anne nog een fotoshoot cadea, echt belachelijk maar we hadden te veel lol. Lekker omkleden en toen kon de stijle klimtocht naar beneden beginnen. We slingerde aan lianen en genoten ervan, tenminste, ik genoot ervan. Wat heerlijk!

Beneden kregen we een lekkere lunch, rijst uiteraard. Daarna stapte we weer in het busje en reden ongeveer voor een uur naar het treinstation. Hier konden we een grot bezichtingen waarin nu en buddha stond maar die tijdends de bouw van de Death Railway werd gebruikt als ziekenhuis. Niet zeer boeiend. Daarna struinde we wat door de toeristentroep en gingen we klaar staan op het perron om te vechten voor een goede plek. We moesten namelijk voor het beste zicht een raam plek aan de rechter kant hebben. De spoorlijn zou namelijk aan de rand van de berg als een soor brug de passage passeren. Ik drukte me naar voren en scoorde een perfecte plek: rechts aan het raam. Het was gaaf, dat stukje spoor maar de rest was vooral door de omgeving. De omgeving was overigens erg mooi. De heuvels hier hebben een zeer ronde vormen maar steken erg mooi af tegen de blauwen lucht en de regenwolken die opkomst waren.

Bij station nummer vier moesten we uitstappen en reden we een zo'n 40 minuten terug naar Kanchanaburi. Rond vijf uur kwamen we hier aan. We hadden diner in het hotel, heerlijk. Vervolgens gingen we even chillen op onze hotel kamer en deden een drankje in een raggea bar. De live artiesten hier waren verschikkelijk maar het was een relax avondje. Ik viel voldaan in slaap met Annetje in het bed naast mij. Romantisch!

17 juli - Alles mislukt maar is toch goed

Nog voordat de wekker ging werden Sila en Anne wakker, ik dus ook. Een beetje kloten en toen gingen we pakken. Met onze backpacks op de rug liepen we naar de plek waar de de kano's gehuurd hadden. Hier konden we de tassen dumpen en na even wachten stapte wij samen met drie kano's achter in een truck en kon het kano avontuur een beginnen. We vonden het allemaal vol spannend. Na een kleine 40 minuten rijden konden we te water. Het eerste half uur was heerlijk. Mooie natuur, mensen van de kant zwaaide vol enthausiastme naar ons en riepen. Het water kabbelde zachtjes en het was gewoon heerlijk. Maar al snel herinderde ik mij weer waarom kanoen niets voor mij is. De zon was sowieso veel te het. We werden leven verbrand. Hij stond pal op onze hoofden en het was niet uit te houden. Het kanoes opzich, ja het is gewoon niets voor mij. En ik heb besloten dat ik moet ophouden met het elke keer weer proberen omdat het zo leuk klinkt. Ik vind kanoen niets. Klaar. Anne ging als een speer en Sila zag het eigenlijk ook niet meer zitten. Anne had de vaart er echter zo inzitten dat we haar al snel kwijt waren. We probeerden nog te gillen over het water maar we konden niet echt iets duidelijk maken. Toen Sila en ik naar Anne wilde kanoen om even overleg te plegen was zij uit het zicht verdwenen.

Bij een resort, Popsanuluk Resort gingen Sila en ik aan land. Hier werden we geholpen door de medewerkers die waarschijnlijk al zo lang niets te doen hadden dat ze wild enthausiast werden van die vreemdelingen in een bootje. Echter spraken ze niet al te veel Engels maar met handen en voeten kregen we het voor elkaar dat we de organisatie konden bellen. Ze zouden ons komen oppikken. We bestelde een heerlijke luncht, genoten er optimaal van en werden toen opgepikt voor een veel te koude pick up. Ik vroor half door maar ondanks dat Sila en ik ons een beetje zwak vonden was het toch wel erg relax.

Exact tergelijke tijd met Anne die het hele stuk gekanood(?) had kwamen we aan bij de organisatie. Hier mochten we in het zwembad van het hotel even heerlijk zwemmen. Ze hadden een inniminie glijbaan maar bij ons kwam het onschuldige kind weer naar boven. We speelde alsof ons leven er vanaf hing. Heerlijk! Tot een uur of vier konden we heerlijk relaxen bij het zwembad en om vier uur maakte we ons paraat voor de bus naar Bangkok.

We wachten en wachten en wachten maar na een uur wachten, ondertussen was het vijf uur, was de bus er nogsteeds niet. Ondanks dat Sila en ik de tijd doodde met zingen werd ik ligtjes geirriteerd. Toen het busje eindelijk kwam en de man van de bus mijn rugzak banden verstelde (GODVER) om hetm vast te kunnen maken flipte ik. Ik was woest. Eenmaal in het busje werd mijn woede alleen maar erger. Ik was kwaad op alles en iedereen. Zo kwaad, ik was aan het koken. Ook al wist ik diep van binnen dat mijn woede nergens op sloeg. Ik was niet te kalmeren. Ik kookte! Alles en iedereen was slecht. Op het gegeven moment was ik zo boos op mijzelf dat ik boos was op alles en iedereen dat ik besloot even tegen Sila te praten. Al snel beheerste ik mijzelf weer en playbackte ik samen met Sila mee op My Heart Will Go On (Titanic) en was mijn stemming weer O.K.

In Bangkok gingen we weer terug naar ons favorite hotel Bella Bella en ondertussen gingen we allemaal dood van de honger dus renden we snel naar een eettent. Ik bestelde heerlijke rijst. Vervolgens hadden we heerlijke gesprekken, persoonlijke gesprekken en we eindigde allemaal huilend om het verlies en de herrinering aan onze opaas en omaas. Wat een mooie avond. Een avond om nooit te vergeten met twee van mijn liefste vriendinnen.

Om elf uur besloten we eindelijk om weg te gaan. Eigenlijk wilde we nog een tour boeken naar een floating market maar daarvoor was het nu te laat. De markt liep het water in, want zelfstandig daarheen gaan zou ons een vermogen kosten. Moe gingen we naar bed. Ik kon echter weer niet slapen. Het zit er bijna op. Raar!

18 juli - Afscheid nemen bestaat niet

We werden wakker, Sila en Anne gingen een treinticket kopen om verder naar het zuiden te reizen. Ik ontwaakte langzaam. Toen de dames terug kwamen waren we allemaal een beetje vreemd. Het is raar. Ze gaan door zonder mij. Maar goed, de markt ging niet door dus we besloten er een internet dag van te maken. Ik verhuisde naar een goedkope eenpersoonskamer, omdat de dames in de avond zouden vertrekken. Vervolgens kocht ik ook voor mijzelf een ticket naar de luchthaven voor morgen en toen hebben we twee uur lekker gesurft op het internet.

We gingen lunchen in het restaurant waar we ook de eerste avond gedinerd hadden, als symoblische afsluiting. Sila en ik hadden iets besteld wat niet echt lekker was dus het was nogal een domper. Vervoglens struinde we over de markt. Ik moest mijn laatste geld kwijt, kocht dus een namaak zonnebril, een bikini, een sarong (die stond nog op mijn kooplijstje) en een ijstheetje. Heerlijk! Ik ben nu behoorlijk blut, perfect!

Vervolgens terug naar het hotel gegaan. Wat een rare dag. Raaaar! En we hebben een beetje genikst. Toen te tijd eindelijk aanbrak namen we afscheid van elkaar en was ik weer alleen. Het is een hele rare dag geweest.

19 juli - De ultieme stresstest

De wekker ging om tien uur. Al was ik al veel eerder wakker omdat mijn bed harder was dan een steen. Ik had een zeer slechte nachtrust gehad in verband met reisstress. Dus na een aantal rek en strek oefeningen voor mijn rug stapte ik de douche in. Met de 60 Bath (1.50euro) die ik overhad ging ik naar de 7/11 (supermarktje) om voor 20 bath crackers, koekjes en pinda's te kopen. Met de overige laatste 40 bath kocht ik mijn laatste rijst en kip maatlijd. Heerlijk! Tijdens mijn ontbijt raakte ik aan de praat met twee Duitsers waar ik eigenlijk helemaal geen zin in had. Vervolgens zag ik Alun, de tuktuk driver die ons tijdens ons eerste verblijf in Bangkok de stad rondgereden had. Ik kletste wat met hem en ging vervolgens mijn laatste dingen in mijn tas pakken en om vijf voor twaalf stond ik bepakt en bezakt beneden, te wachten op mijn pick up naar het vliegveld. Het zit erop.

Samen met een Oostenrijker en een Nederlander werd ik in een taxi (lekker snel) naar het vliegveld gebracht. Het waren twee aardige jongens en we kletste voluit. Maar het zat erop. Ruim op tijd was ik op het vliegveld. Ik zou om 17.40 vertrekken en om 13.00 uur zat ik op een bankje te wachten. Na zo'n anderhalf uur wachten ging de check-in voor Dubai open. De vlucht werd uitgevoerd door Air Asia. het was erg rustig dus kon meteen naar de balie. Hier werd mij verteld dat ik niet kon inchecken. Wat?! Ik moest naar de Emirats counter om een nummer op te halen en dan moest ik weer terug lopen om opnieuw proberen in te checken. De onaardige dame liet mij weten dat ik voor deze rondtrip maar 40 minuten zou hebben anders zou de counter slapen. Bangkok airport is groot, dus na kilometerst lopen kwam ik aan bij de Emiraten counter. De dames die daar zaten konden mij niet helpen en ik moest naar de Emiraten helpdesk. Deze zou pas om 15.00 uur open gaan. Stress stond mij aan mijn lippen. Godver, wat is er aan de hand? Toen de counter EINDELIJK, open ging printe de uitermate vriendelijke dame mijn ticket uit en kon ik de kilometers terug naar de Air Asia balie rennen. Uiteraard was ik nog op tijd en kon ik inchecken. Gelukkig! De stress vloog uit mij, maar toch maakte ik snel mijn weg naar de paspoortcontrole. Hier stond ik een tijdje (stressloos, want ik had nog tijd genoeg) in de rij. Toen ik aan de beurt was zei de dame in het loket iets tegen mij wat ik niet kon verstaan en ik moest met haar meelopen. Wat nu weer?! Blijkbaar was ik twee dagen te lang in Thailand en was mijn visum twee dagen geleden verlopen. Stom stom stom, als je Thailand over land binnenkomt krijg je maar een twee weken visa. Via de lucht krijg je een maand. Maar ik had er nooit op gelet en was ervanuit gegaan dat het een visa voor een maand was. Niet dus, ik kreeg een boete van 100 bath (20 euro). Uber balen. Maar goed, ik leed weer zoveel tijdverlies en begon weer te stressen. Nog een half uur voordat ik moest boarden en met de grootte van dit vliegveld wist ik het ook niet. Weer stond ik in de rij, bagage controle. De stress liep bij mij ondertussen over. Uiteraard werd ik er uitgepikt en kreeg ik een speciale behandeling. Ik moest mijn tas openen en werd gefouieerd. En er was niet eens een piepje afgegaan! Zie ik er nou echt zo uit als een crimineel?

Toen ik er eindelijk doorheen was liep ik tegen een muur van winkels aan. Nergens een pijl met gate nummers dus ik besloot links te gaan. Ik checkte mijn gate nogmaals op mijn ticket en had gelukkig goed gegokt. Na mijlen lopen kwam ik een tv scherm tegen en besloot een kijkje te nemen. En ja hoor, mijn gate nummer was geweizigd. Ik moest het pokken en plus nog veel meer terug lopen. Eindelijk, eindelijk was ik bij de goede gate.

Er was een gigantisch grote groep met Sri Lanka jongens waarmee ik aan de praat raakte. Eerste met 2 jongens uiteindelijk werd ik omringt door mindstends 12 van die knullen. Grappig! Ze zaten niet in dezelfde vlucht dus toen ik ging stonden ze erop dat ik een foto van hen zou maken. Oke...

De vlucht van Bangkok naar Dubai duurde ongeveer 6.5 uur. Het was een vervelende vlucht. Veel turbulentie, weinig beenruimte en ondanks dat ik op twee stoelen een beetje kon liggen kon ik echt niet slapen. Wat een rot vlucht! Om negen uur kwam ik aan in Dubai international Airport. Kapot. Mijn oorspronkelijke plan was om met een taxi even de stad in te gaan, Dubai. Uiteindelijk besloot ik verstandig te doen want eer dat ik uit het vliegveld zou zijn zal het 11 uur zijn en 's nachts als vrouw alleen in een stad is sowieso al niet de ideale situatie. En daarnaast kon ik niet echt op mijzelf vertrouwen door mijn vermoeidheid. Ik belsoot dus de 11 uur wachttijd op Dubai airport te vertoeven.

Ik kreeg ondertussen ook een beetje honger dus na lang zoeken naar een ATM (bankautomaat) schoof ik aan tafel bij een dikke neger uit Hunduras. Het bleek een grappenmaker van hier tot Tokio te zijn en ons geschater deed iedereen opkijken. Wat een gast. Na een tijdje pakte hij zijn laptop erbij en liet verschillende foto´s zien van het eiland waarop hij woont, zijn kinderen (ja hij was al 48) en na zo een anderhalf uur schuddenbuiken moest hij naar zijn vlucht gaan.

Ik liep nog een rondje en toen overviel de vermoeidheid mij. Ik ging liggen op een heerlijke ligstoel die ze in dit vliegveld overal hebben en sliep met redelijk wat oniderbrekingen zo vier uurtje. Daarna stond ik op.Kocht met mijn laatste geld een boek,dit bleek achteraf een geweldige aankoop te zijn. Goed boek!

Eindelijk kon ik aan boord van de Emiratevlucht terug naar huis. Eindelijk, want als het tijd is om naar huis te gaan wil ik altijd ook gewoon thuis zijn. Nog steeds erg moe van alles viel ik zo goed als direct in slaap en werd ik een kleine twee uur voor Amsterdam weer wakker. Zo ging de vlucht heerlijk snel. Op Schiphol landde ik natuurlijk op de Polderbaan. Geirriteerd moest ik ruim 20 minuten reiden. Stomstomstom. Lekker in de rij staan bij de paspoorten. Heerlijk lang wachten op mijn bagage en dan eindelijk door de deuren. In de armen van Obie, Muddie en Merel.

Lisan is thuis.

Na een korte drie dagen thuis:
heerlijk, even energie oppompen, lekker eten, alles lekker wassen en schoon, aangiften doen van diefstal, een belachelijke Nederlandse film kijken, foto´s van Engeland dooheen schieten, genieten van de familie en nogmeer van Obie. Bedankt Papa en Mama! Voor dit bliksembezoek, voor de was, de boodschappen en de rit in de prachtige nieuwe auto!

Dit bericht plaats ik terwijl ik al in het volgende avontuur beland bent. Een beetje vreemd want Azie lijkt al maanden geleden. Maar nog niet eens een week geleden was ik mij aan het klaar maken voor mijn laate nacht in Bangkok. Nu, met een tijdverschil van 11 uur maken ook Sila en Anne zich op voor hun laatscvhe dag (of is het bij hun nouy al ochtend), ach het doet er niet toe. Ook van Panama zal ik jullie goed op de hoogte houden. Al zal het (hopelijk) minder spectaculair worden dan Azie!!

Liefs,

Lisan

Nederland, O, Nederland.

Lieve vrienden, lieve familie,

Hierbij weer een berichtje vanuit dit keer Thailand. Het berich heeft ietwat vertraging maar dat kwam omdat we (geplant) vastzaten in de jungle. Thailand heeft zich tot zover ontpopt als wederom een prachtig land. Weer heel wat nieuwe ervaringen en dingen meegemaakt:

7 juli - Hup Holland Hup

Om stipt twaalf uur maakte ik Sila en Anne wakker. Ze lagen te slapen in hun Oranje tenue en konden dus meteen opstaan, klaar om te gaan. Als Holland suporters wedern we toegejuigd door alle Thai. Ik voelde alsof we een stel prinsessen waren, iedereen begon te juigen zodra we langs liepen. En dat alles vanwegen een lelijk oranje shirt. Van een Britt (in een oranje shirt) kregen wij de tip om naar een bepaalde bar tegaan. Hier zouden zo een 300 Holland fans bij elkaar komen om de wedstrijd te komen.Hier gingen wij snel heen en vodgde ons in de oranje massa. Op Guus Meeuwis, Wolter Kroes en Marco hoste wij mee met de massa totdat de wedstrijd begon. En vol spanning keken wij de wedstrijd. Bloed, zweet en tranen. Maar Voorla juigen, dansen en zingen. En toen het eerste doelpunt viel barste er een bom. Zoals als overal in Nederland stond ook in Bangkok de tent op z'n kop. Uit pure blijdschap sprong een dronke gast op onze tafel en begon te springen als een idioot. Met als gevolg dat glasscherven in het rond vlogen. Anne haar been zat vol met glas spinters zo ook die van Sila en mij. De man naast mij had een glasscherf boven zijn oog gekregen dus het feest werd al snel iets rustiger in onze omgeving.

Anne was het echter zat en besloot terug naar de hotelkamer te gaan. Sila en ik feeste, zeker na de geweldige overwinning, nog even door. Nederland in de finale! Geweldig. En waar zijn wij? In Thailand. Zoiets maak je maar 1 keer in je leven mee en dan ben je in Thailand. Maar niet getreurd, er zijn hier meer dan genoeg lotgenoten/landgenoten. Na de geweldige winst met AJ, Ties en Obie gebelt om even in de telefoon te juigen. Verstaan wat zij zeiden kon ik toch niet. Via de Subway waar Sila en ik onze tanden broken op een kneiters hard chocolate chip cookie, en waar wij achter de toonbank mochten staan, gingn we ook naar bed. Een powernap van 2 uur hadden we wel nodig want om 06.15 ging de wekker weer.

Even laten stapte we in een mini bus en reden we naar Ayuthaya, zo'n twee uur. Ayuthaya is de oude hoofdstad van Thailand en is bezaaid met ruines van oude tempels en palijzen. Als eerste kochten we bustickets voor de nachtbus naar Sukothai, huurde drie scooters en gingen de stad verkennen. Anne was enigzins onzeker en bang over de scooter maar bereed de wegen al snel was een ervaren scooterer. Het was wel even opletten geblazen en even wennen om links te rijden. Soms leverde het ietwat benauwde posities op maar zonder kleerscheuren reden we tussen de vele ruines door.
We bezochte twee runies, kwamen aan de praat met een Belgisch echtpaar met dat verschikkelijke accent. De zon stond vol op onze hoofden. Ik ben al aaardig gewend aan de hitte na vijf weken maar vandaag was het over de top. Het zweet was niet te stoppen en de zon, de hitte, het was werkelijk niet normaal. De stralen op het gezicht, op je rug, op je schouders. Dwars door alles heen. Ik heb de zon nog nooit zo intens gevoeld. En ondanks dat ik alles zou geven voos zonnenstralen was dit voor mij echt over de top.

Na een bezoek aan een aantal ruines en het oude Royal Palace, namen we een zeer lange en verkoelende lunchpauze en kwamen we bij van het ' gevaarlijke' verkeer. Na de lunch moest ik gaan tanken en wilde Sila terug. Toen we onze scooters startte deed die van Anne het opeens niet meer. Ze sprong dus vol bij mij achterop. Heet! Want ondanks mijn geweldige en kalme rijstijl was anne erg bang en klampte zich goed aan mij vast.

We probeerde aan de hand van een kaart het verhuurbedrijf terug te vinden. Echter was de kaart alles behalve waarheidsgetrouw en ook niet op goede schaal. Dit gaf als gevolg een zwerftocht van ruim een half uur door de straten van Ayhutaya. Irritant, want mijn benzine begon echt op te raken en het was te heet om te zoeken. Hulp vragen was ook niet alles want de ene helft sprak geen Engels en de andere helft stuurde ons van het kastje naar de muur. Toen we de verhuurder eindelijk terug gevonden hadden en het hele verhaal deden over Anne haar scooter, bleek dat je de scooter niet kan starten als de standaart benenden is. Schaamte!

Met Anne achterop raceten wij tweeen terug naar de scooter. Sila ging even chillen in een restaurant. De scooter, met ingeklapte standaart starte zonder enig probleem en reden we de stad uit naar de laatste tempel. Anne had de scooter-smaak ondertussen goed te pakken en racete zonder problemen bij mij vandaan! De laatste tempel was ver maar meer dan de moeite waard! De mooiste van alle omdat hij nog meer in tact was waardoor we een betere voorstelling konden maken over hoe het ooit geweest was.

We voegde ons bij Sila, dronken een drankje, aten een hapje, gebruikte het internet, waste onze zweet-zoute armen en veranderede van shirtje. We moesten wachten tot half tien 's avonds en stapten toen moe een tuk tuk in. Bij het busstation moesten we weer een half uurtje wachten wat door de vertraging van de bus een uur werd. Eindelijk konden we instappen en ik viel in slaap als een dood paard.


8 juli - Nog meer ruines

Om vier uur 's ochtends kwamen we aan in Sukothai, wederom een oude hoofdstad van Thailand, nog voor Ayuthaya. Hier besloten we toch maar een hotel te nemen voor de resterende uren van de nacht en we stapte in een tuk tuk. Toen we rond twaalf uur wakker werden en onze hotelkamers uitkropen kwamen we in een oase terecht. Wat een heerlijke rust in vergelijking met Bangkok.

Sila besloot thuis te blijven en even een me-moment te hebben. Anne en ik namen een lokaal busje naar het oude gedeelte van de stad. Daar kwam meteen een gastje op ons af die ons fietsen wilde verhuren. We liepen even met hem mee om te vragen hoe en wat. Eigenlijk hadden we besloten het te voet te doen maar de mensen klonken zo overtuigend dat wij na een beetje afdingen op de fiesten zaten. We moesten nog een entree kaartje kopen en toen kon onze trip beginnen. De eerste ruine waar we stopte was weer mooi, maar ondertussen was ik al een beetje ruine / tempel moe. En het was ook weer zo gigantisch heet. Wat is er mis met de zon? We liepen langs de verschillende hopen stenen en buddha's en vervolgens wilde we naar de volgende tempel gaan. We besloten eerst echter een ijsje te scoren om de hitte iets te bedaren. We stapte weer op onze fietsjes en raakte compleet de weg kwijt. Met als gevolg dat we weer terug moesten fietsen door het hisorische park. Opzich niet erg want in het park hing zo een heerlijke vibe, dat we er eeuwig hadden kunnen rondrijden. Bij tempel nr. 2 maakte we wat shotjes, het was een best klein tempeltje, en vervolgde we naar tempel nr. 3. Hier overviel ons het park gevoel en legde wij onszelf neer op de wikkelrok van Anne op een mooi grasveldje onder een nog mooiere tempel. Heerlijk! De schaduw, het briesje, het top gezelschap. In 1 woord: genieten! Na een half uur moesten wij ons dwingen verder te gaan omdat we nog meer wilde zien.

We fietste verder, bezochte een stupa-ruine, wilde bijna het o zo verlijdelijke meertje induiken. Reden een rondje om het monument van een oude koning en vervolgens bezochten we een tegenvalllende tempel buiten het park en een mooie stupa met olifanten aan de zijkant. Wat een heerlijke dag, wat een heerlijk park. Wat een heerlijk park! De fietsen terug gebracht, weer op het busje gehopt en bij het interstedelijke busstation weer uitgestapt. Buskaartjes gekocht voor de volgende dag, want we zouden door gaan naar Chiang Mai.

Terug in het hotel kwamen we Sila onderweg tegen en gingen we met z'n drieen op de krot fietsen van het guest house naar een lokaal marktje. Hier slenterde we eerst wat rond tussen de kleren en telefoons. Vervolgens werden we aangehouden voor een soort promotie actie voor een creme. De Thai vonden het geweldig en we mochten ook onze huis laten inscannen op een computersysteem. We snapte er helemaal niets van maar lachte en deden gezellig mee. Vervolgens kwamen we op het eten gedeelte van de markt waar allerlei heerlijke geuren onze neuzen binnenkropen. Dit had direct invloed op onze maag. We kochten een gebakken ei gevult met iets. Het was heerlijk. We liepen nog een rondje en Anne en Sila kochten wat koekjes voor de volgende morgen.

Na een tijdje rondslenteren namen we de fietsen en reden naar de andere kant van de stad waar de avond markt zou moeten zijn. Dit stelde echter helemaal niets voor dus we hadden ver gereden voor niets. Maar goed, dan hadden we tenminste nog wat gezin van het nieuwe deel van de stad. Nog even langs de 7-11 voor nieuw water en toen reden we weer terug naar huis. Hier nam ik een douche, niet al te lekker want het was nogal een pis straaltje maar gelukkig wel een beetje verfrissend. Vervolgens nog de avond vol gemaakt met kletsen met de meiden en vechten met het jongetje van het guest house. Wat een aggresief mannetje! Maar hij was verlieft op Sila, die kreeg de heletijd kusjes. Gemeen! het was een schattig ventje.


9 juli - Wake up call

Om kwart over zes werd er vol geramd op mijn deur. Ons vriendje van het guest house. Erg fijn! En kort daarna begon het gezang van de tempels omdat de Buddha lente begint. Het klinkt een beetje als het gelal van een Imam maar dan anders. Om weer in te slapen koste wat tijd maar om acht uur ging mijn wekker. Alles inpakken en wegwezen. Op naar Chiang Mai. Onze bus kwam met een half uur vertraging aan. Toen we instapte kwam de hitte en de stinkzweet ons tegemoet. Al snel kwam iemand ons halen om over te stappen naar een andere bus, want die eerste had een 'airco-accident'. Met 45 minuten vertraging vertrokken we dan eindelijk. Ik zat naast een Thai mannetje en we hebben een hele tijd gekletst. Ik heb ook nog even geslapen. Toen ik weer wakker werd kon ik de hele tijd Anne met haar harde stem horen praten, als het stil was zei Sila wat. Dan hoorde ik Anne weer, stilte, Anne, stilte! Te grappig!

Na een lange reis van zo'n zes uur kwamen we dan eindelijk aan in Chiang Mai. Een tuk tuk bracht ons naar een goedkoop hotel. Ondertussen gingen we allemaal dood van de honger en rende we snel naar een restaurantje. Toen onze magen na en volle maaltijd nog steeds net geheel gevult waren besloten we te gaan kijken hoe en wat voor onze tour. We wilde namelijk veel: raften, olifantentoer, lang nek dorpen en een (het liefst) tee daagse hike. We kwamen uit bij een toeroperator bij een guest house. Hier hielp een geweldig grappig dametje genaamd F ons. We vonden een drie daagste toer die al onze wensen omvatte. Erg mooi maar wilde wij alles in 1 klap doen? Uiteindleijk belsoten we van ja, het zou ons veel geld en reistijd besparen. Echter zou een drie daagste tocht, beginnend op zaterdag ervoor zorgen dat we zondag nacht, DE NACHT waarin Nederland tegen Spanje de finale zal gaan winnen, ergens in een bergdorpje zitten zonder TV. We hadden eerste gezecht: voetbal moet niet ons reisschema gaan aanpassen, maar die finale? DE finale!! We besloten dat wetwee dagen in Chiang Mai ons wel konden vermaken en boekte de toer voor maandag. We moesten wel naar het desbetreffende guesthouse verhuizen, dan zouden we 100 Bath (2,50 euro) korting krijgen, mooi meegenomen dus!

De mensen van ons nieuwe guest house waren zo super aardig dat ze ons op drie motoren naar de night bazaar brachten, de toeristen markt. Anne op een scootertje bij F achterop. Ik bij een regea-thai achter op een super mooie motor. Sila, het meest hilarisch, achterop een crossmotor met haar knieen zowat in haar nek. Ik lag helemaal dubbel! De night marked was weer eens een echte toeristenmarkt. Allerlei troep kon je kopen. Sila deed nog wat inkopen, een leuk zomer jurkje en een broek.

Terug in het hotel gingen we snel slapen. Slaap lekker!


10 juli - Eindelijk, zwemmen!

Al dagen, weken verlangde ik naar een zwembad, een verkoelende duik.Onhelst worden door koud water. Eigenlijks sinds Siem Reap, dat isal weer meer daneen week geleden, had ik behoefte aan zwemmen. Envandaag was het dan eindelijk zover! Nadat we van hotel gewisseld waren stapte we in een tuk tuk en werden we naar een meertje gebracht. Ongeveerdertig minuten rijden.

Het meertje zag er zalig uit!Groot enmet bamboe hutjes boven het water beloofde dit een dagje genieten te worden! We kozen een prachtig bamboe hutje uit en Anne en ik doken het water in. Telleurstelling, het was gigantisch heet! Debovenste20-30cm waren gewoon niet lekker! Wezwommen naar de overkant en weer terug. Onze armen en benenzo diep mogelijk onder het wateroppervlakte want daar was hetlekker koel. Eenmaal terug in hethutje bestelde we een heerlijke lunch, family-style. Ik zwom heenen weer met Sila enmaakte aande overkant van het meer vrienden met een aantal Thai. Zedroegen allemaal lekker strakke zwembroekjes, genieten! Vervolgens, toen wij terug gingen zwemmen naar Anne, volgde twee van de heren (die twee die nauwelijksEngels spraken) ons.Volg de moedereend! Ze wildeAnne nog even checken.

We hebben een heerlijke middag gehad aan het meer. Een mooie afsluiting in een heerlijk restraurant, voor mij weer Chicken en Rice, as usual. Vervolgenslekker vroeg naar bed gegaan. Heerlijk relax dagje!


11 juni - Dansplaat

In de mooie ochtend van 11 juni ging ik op een missie. Mijn lady shave is namelijk - eindelijk - kapot gegaan met als gevolg dat ik er uitzie als een gorilla. Zo langzamerhand begon dit mij een beetje te rriteren enik wil er weer uitzien als een jonge damen. Met de rode taxi (een laadbak-taxi) ging ik naar deTexco, een mega grote supermarkt.Ik stijnde dor de rijen met eten, kleren, fietsen, danken, shampoos en tot slot vond ik twee epileer apparaten. Nu weet ik dat epileren pjn doet maar ik overwoog, zouden mensen echt massaal zo een ding kopen als het pijn doet? Ikdacht bij mijzelf, vast niet en kochteen epileer-scheer-apparaat.

Terug in het hotel waren Anne en Sila ook nog op hun eigen pad en besloot iik het apparaat uit te gaan proberen. Godver, wat deed dat pijn zeg! Waasrom doen vrouwen hunzelf dat aan? Ik blijf dus veel liever behaard. Wat een mis-aankoop.

Al snbel kwamen ook Sila en Anne weer terug van hun missie ennamen we een heerlijke sandwich lunch. Heerlijk! We besloten vervolgensergens een nacht trein of bus ticket te kopen voor 14 juli terug naar Bangkok. uiteindelijk tikte wij3 bustickets op de kop voor 350 Bath per persoon. Nog geen tien euro. We slenterde wat over een startend toeristenmarktje en langs twee tempels. Ik ben zoooo tempel moe. En sowieso een beetjemoe. Zo ook mijn reisgenoten dus we namn een tuk tuk terug naar het guest house waar we allemaal even gingen uitrusten. Vannacht om half twee zou namelijk de finale gespeelt worden. Nederland - Spanje!

Om vijf uur stonden we op en gingen we naar DE toeristenmarkt van Thialand., De Sunday Walking Stret Chiang Mai. We slenterden langs het ene kraampjhe naar ht volgende stalletje. Je kon er van alles kopen. Zomerse jurkjes, vulgaire asbakken, magneten, waaiers, beelden en schilderijen, speelgoed, lampen, messen, sierraden, noem het maar op...

Na ruim twee uur kraampjes kijken en souveniers shoppen (onderbroken door een avondmaal) gingen we terug naar het guest house. Daar heessen wij onszelf weer in onze bierstinkende oranje outfits en gingen we naar het Holland House. De sfeer was echter een beetje duf en ondanks dat ht nog niet vol stond was het er knijters heet. We belsoten naar een uitgaansstraatje te gaan. Hier kwamen we Eff tegen, het meisje van ons hostel, en zij nam oms mee anaar de Regea bar. Hier werd het feest compleet. Kletsen, drinken (met mate) en feesten. Twee kindjes, getraind om ons te bestelen, kwamen met ons spelen. Gelukkig waren wij hen te slim af en konden onze eigendommen voor onszelf houden. Het drie jarig jongetje werd mijn grote vriend en ik moest hem tot die in de nacht rondzwaaien en met hem dansen. Schattig. Toien de kind-diefjes weg waren en wij uitgepraat waren met onze nieuwe Thai vrienden besloten we de heupen eens flink los te gooien. We danste tot diep in de nacht, totda het Nederlandse volkslied kwam. We zongen mee uit volle borst.

De wedstrijd is geschiedenis.

Na een geweldige avond met een ietwat teleurstellend einde gingen we naar bed.


12 juli - Met bloed, zweet en tranen. (maar vooral zweet)

OIm 7.30 ging one wekker. Na een korte tijd om even te ontwaken pakte we onze spullen: 1 t-shirt, 1-short, deo, boestel, regenjas, pyjama, camera en mijn dagboekboekje. Om stipt9 uur, na een stevig ontbjt, kon onze drie daagstetocht door de jungle van noord Thailand beginnen. Op het programma stond: Raften, bamboevlotvaren, olifant rijden, lang neck dorp bezoeken,hiken, drie watervallen en2 primitieve overnachtingen.Spannend!

Samen met een Engels meisjeJess en twee dames uit Thaiwanzaten weachterin een pick-ip met aan weerszijde een rechte bank. We zaten dus tegenoverelkaar. Toen de weg opeensextreem stijl omhoof fin rolde het bolletje uit Taiwan vol tegen SIlaop die vervoolgens bij uit de rijdendeauto viel. Hilarisch!! Elke keer als ikeraan denk, en het flmje weer vor mij zie,kom ik niet meer bij van hjet lachen. Wat een lol. - Lisan ligt weer dubbel -

Onzeeerste stop, na z'n 45 minuten was in een over toeristisch dorpje, verschrikkelijk. De reden dat het zo toeristisch was is omdat het de thuisbasis isvande long neck tribe. DeLong Neck's hebben maximaal 35metalen ringen om hun nek. Ze dragen deze vanaf vijf jaar oud tit hun dood. De rngen zijn bedoeld om de vrouwen te beschermen tegen kwade geesten en vroeger ook tegen tijgers die hun in de nek bijten. Het geldt ook als een schoonheidsideaal. Door de toeristentroep door kon je de schoonheid van het dorpje wel zien. Het was ook prachtig gelegen tussen de rijstvelden en bergen. Wezage de lang nek vrouwen op een afstandje. Ikkreeg er een beetje een naar gevoelvan. Het voelde een beete raar om mensen zo tegaan bekijken, zo brutaal. Een beetje dierenparkgevoel.Daarbij kwam dat het aanzicht van vrouwen met zulke lange nekken en zoveel ringen die ook nog eens behoorlijk wat wegen mij niet echt vorlijk maakte. Zodra wij het dorp binnen liepen begonnen de vrouwen sjaaltjes te weven en wilde ze allemaal dolgraag op de foto. Rare wereld.

Na het dropje reden we en stuk terug en splitste we de groep op. Jes en wij drieen voegde ons bij vijf Vlaamse dames en een Duitse jonge heer dieSila en mijdeed denken aan Arnoud van Ginkel. Onze gids, Woody, zou onsde komende drie dagenbegeleiden door de jungle!

Eerst moesten we nog een stuk in de taxi-bus en vervolgens maakte we een stop op een marktje om water in te slaan. Na nog zo'n 45 minuten kwamen we aanin het olifantenkamp. Hier kregen we eest een overheerlijke rijstlunch. Kort daarna bestegen we de olifanten. Verschikkelijk vond ik het. En ook nog eens doodeng!Zo hoog, zo log, zomachtig, nee niets voor mij. Maarhet is natuurlijk wel de ultiemeThailand ervaring en daarom een Must-do. Het viel echter een beetje tegen. De olifanten wasren sloomer als ik verwacht had en luisterde nauwelijks naar hun baasje. Het uur rondhobblen was eigenlijk vijftig minuten te lang.

Na de olifanten ervaring konden we beginnen aan een hike. De tocht begon enigzins rustig omhoor. Het tempo van Woody was echter extreem snel. Hij rende zowat de berg op. Met ons als hobbelpaardjeser achteraan. Werendede heuvel op voor ruim een uur in deknal hete zon. Al snel begon het zweet op te komen. Klets nat van zweet stopte wehalverwegen bij een zeer verfrissende waterval. Hier doopte wij onze oververhitte voeten in het(gevoelsmatig) ijzig koude water. Zo lekker!

Na een korte pauze vervolgende we onze route, stijler dan ooit. Jess, het arme schaapje onpopte zicht totzeikwijf Nr. 1 enviel al snelbijnaflauw. Acteren is een vak. Mijn rug, buik, benen, hoofd, natter dan ooit. Zweet was overal. Heerlijk! Het laatstestuk naar ons dorpje was zo stijl datsimpelweg trap op aan het lopen waren. Helaas en zeer onregelmatigetrap dus alle wijze lessen over bergbeklimmenvan Grossmuttie en Grossvati kwamen hier goed van pas.Compleet kapot van de korte nacht en deextreme hike kamen we aanin onze bamboe hut waar matjes voor os klaar lagen. Tijd om gesloopt te zijn was er echter niet. Het uitzicht zo boven op die heuvel was magnefique! Zo mooi en opeenswas al het het zweet en alle trappen meer dan de moeite waard. Heerlijk, wat een beloning!

Toch was de douche een extra beloning op zich. En schone kleren waren echt,wow, heerlijk! Zo hoog op de heuvel moest ik zelfs mijn truitje aan doen.Na het uitrusten en het genieten van de ver gezichten werd diner geserveerd en daarna zaten we met z'n allen rond het kampvuiur. Woody ontpopte zich tot een ware verhalen vertellen en vertelde over het leven in de bergdorpen. De stam die daar woornd kwam oorspronkelijk uit het grensgebiedtussenBirma (myanmar) en Thailand. Op de duur kondenze daar niet meer wonen ivm economische redenen en verhuisden ze naarBirma. Birma is echter een communistishc land en accepteerde de cultuur van die stammen niet. Moorden ze uit en de overlevende vluchtte naar Thailand. Ze konden echter niet wekren zonder paspoort en uiteindelijk gingen ze de bergen in zelfstandig wonen. Totmaar weinig jaren geleden hadden ze geenstroom, geen kaarsen en leefden ze van de jachtin de jungle. Ook rookte ze vroeger mariuhana aan een stuk door. Dit was om de pijn vanwonden door het jachte verzachten. Een ziekenhuis was namelijk veel te duur en daarnaast ook veel te verweg.Het echte jungle leven. Met de komst van het toerisme is hun leven drastisch veranderd.

De avond was een van de meest romantische avondne van mijn leven, zonder romance. We gingen vroeg naar bed. Les bed als een mat meteen twee persoons musquitnet. Ik sliep samen met Anne in ons heerlijk netje. Heerlijk!


13 juli - Weg van de wereld

Rond half tien ontwaakte wevan kippen, varkens, honden,mensen en het zonlicht. Ik was koud, want naz veel nachten alleen onder een laken slapen maaktehet dat een dikke deken over mij heen erg onwenig voelde. Ik had hem dus van mij afgetrapt.Maar ondanks dat ik niet van koudhou was het toch wel eens lekker.Koud. Ik pakte snel mijntas en ging naar buiten, naar ons bamboebalkon om weer te geniete van het uitzicht. Werkelijk fenomenaal!

Na een ontbijt en toen indereen klaar was maakte we ons weer op de weg.De natuur was zo mooi. Zo veel verschillende kleuren groen en zoveel verschillede vormenblaren. Prachtig, prachtig, allemachtig (volgens Sila)! We liepen voor een klein uurtje en namen een pauze. Dit keer veel minder stijl, eerste stijl omlaag. Maar het was zo mooi. Echt puur genieten! Na de pauze liepen we weer voor een klei uurtje en kwamen we aan bij waterval nummer 1. Hier konde we een beetje zwemmen, verfrissend! En kregen we vervolgens lunch. Ik had nog even wat gespeelt met de kinderen van het pitstop huis, schattig. We moesten weer een uurtje lopen door de adembenemende omgeving. Het is zo moeilijk te beschrijven, maar stel je voor: de jungle in de hemel. Zo zag het er ongeveer uit.Uiteinelijk ging het weer enorm stijl omlaag en moest je soms je knieen hoger optrekken dan dat ze kunnen. Heerlijk!

Bij de tweede waterval konden we weer even afkoelen en na een half uur chillen liepen we nog het laatste stuk, zo'n 15 minuten naar ons nieuwe kamp. Een identiek bamboehutje.

Na een heerlijke douche streef ik een brief en mijn dagboek over hoe ongelovelijk mooi het geweest was. 's Avond kregen we weer een heerlijke maatlijd voorgeschoteld. En ik had hier altijd kunnen blijven. Zo puur, zo dich bij de natuur. Zo echt! Na het diner bij kaarslicht speelde we een raar belgisch spelletje, was opzich wel leuk. Woody vertelde ons wat over de situtie in Thailand met betrekking tot de Rood hemden en de anderen. Veel gelachten met de belgen en veel girriteeerd aan beterweter Jess die beweerde dat het regenseizoen in december is in plaats van nu. Hilarsch. Maar goed, niet te veel geirrteerd want dat was ze absoluut niet waard!

Na een gezellige avond mijn muggennet ingekropen naast Sila. Slaap leker Jelmer.

Slaap lekker en goedenmorgen. Nog 1 week te gaan. De tijd vliegt en daarom ga ik nog eens extra zo hard genieten van deze laatste week in Azie. Volgende keer zal je meer kunnen lezen over het einde van onze drie daagse jungle tour, de trip naar Kanchanaburi en mijn laatste daagjes in Bangkok. En natuurlijk mijn terugvlucht en welkomsonthaal in Nederland.

Tot snel.

Liefs,

Lisan.

Een afscheid en een welkom

Lieve vrienden, lieve familie,

Alweer is er een week vergaan. Ik vraag mij af waarom een week studeren zo extreem lang duur in vergelijking met een week vakantie. Ik heb liever dat de vakantie een eeuwigheid duurt en school voorbij vliegt. Helaas is dat niet het geval. Vijf weken zijn voorbij, nog twee te gaan. Nog twee maar! Te gek voor woorden. Jullie kunnen nu genieten (als je wilt) van het verslag van week nr. 5. Een week waarin ik afscheid heb moeten nemen van Cambodia en mijn twee lieve vriendinnetjes welkom geheten heb in Azie!

29 juni - Laten we dansen

Vermoeid en met veelk moeite hees ik mijzelf uit bed om kwart voor zeven. Ik had ontzettende keel pijn en was ondertussen al veel te laat want ik moest nog douche, pakken en dat alles binnen 30 slaperige minuten. Ik managede het echter zodat ik om exact 7.15 klaar was. Op het moment dat ik mijn rugzak op mijn rug wilde hijsen werd er op de deur geklopt. Mr. Pool, dat mijn pick-up gearriveerd was. Geweldige timing zou ik zeggen!

Een half uur later zat ik inde dubbeldekker bus klaar voor een reis van zes uur naar Siem Reap. De fentilator stond vol aan en ik bedekte mijn pijnlijke keel met een trui. Wat een combinatie. Ik viel direct in slap en sliep voor twee geode uren totdat de bus stopte voor de eerste plaspauze. Slaperig als de neten klom ik de bus uit, lie peen rondje om mijn benen te strekken en ging in de schauduw staan, wat een hitte! Een aardig Khmer meisje begon tegen mij te kletsen, echt wakker was ik niet dus het was niet echt een gezellig gesprek. Terug in de bus keek ik een tijdje naar het saaie, vlakke landschap dat gestaag aan mij voorbij trok. Ik was echter nog te moe om bij het toch al niet al te facinerende landschap wakker te blijven. Ik dommelde langzaam weer in slaap. Na weer zo'n twee uur hobbelen stopte we weer voor de tweede plaspauze, ik ontwaakte, strekte mijn benen, praatte eventjes met het meisje, liep een rondje en stapte weer terug de bus in. De laatste twee uur gingen snel. Siem Reap, hier ben ik dan. Al die tijd heb je op mij gewacht. Maar weer niet bang, ik ben er nu en zal je versieren. Ik zal met je flirten, met je dansen en wie weet, zal de tijd die wij samen hebben genoeg zijn voor een heel mensenleven. (oke, slaat nergens op).

Dankzij mijn vriendschap met Mr. Reat en zijn connecties werd ik opgepikt door een vriend van hem: Mr. Ling. Deze uiterst aardige man haalde mij op met een bordje: WELCOME LISANNE. Gaaf, dat heb ik nou altijd al gewilt. Mr. Ling bracht mij naar een guest house, waar ik kort nadat ik ingechecked had, in slaap viel. Drie uur later ontwaakte ik en kon ik dus beginnen met dansen. Ik struinde wat door de straten van Siem Reap terwijl het al een beetje begon te schemeren. De huizen waren statig, groots. Te mooi voor een armoedig land als Cambodja. Het was meteen duidelijk: de tsunamie van toeristen dollars heeft hier zijn sporen achter gelaten.

Toen ik na een flink diner weer mijn bed indoor merkte ik pas wat een plank van een matras ik had. Dat één kussen een baksteen was en het andere een ingezakt hoopje dons. Het duurde langer dan verwacht om mij weer te verzoenen met mijn dromen. Slaap zacht.

30 juni - Een diepe duik in historie

Om 7.15 ging mijn wekker. Ik was snel wakker want vandaag stond Angkor Wat (en omgeving) op het programma. Ondanks dat ik al vele temples gezien heb, kreeg ik toch een beetje kriebels in mijn buik: Angkor wat!

Ik leverde mijn vuile stink was in en om stipt acht uur stapte ik achter op de motorfiest van Mr. Ling. Geen tuk tuk op speciaal verlangen van mij. Alleen achter in zo een tuk tuk de hele dag is te saai en daarnaast is het ook nog eens langzamer. De kriebels in mijn buik groeide naarmate ik het wereldberoemde tempelcomplex naderde. Ik weet niet waarom, maar ik was extreem gespannen (op een positieve manier). Bij een soort van tol poort moest ik mijn entree kaartje kopen van maarliefst 20 dollar, een fortuin hier in Cambodje. De vrouw maakte mij luid en duidlijk bekend met het feit dat als ik het kaartje verlies ik zelf een nieuwe moet kopen. Jaja, geef nou maar mijn entree kaartje, de rest zal wel. Snel hopte ik weer achterop de motor en we vlogen al gauw naar de meest bekende tempel in de omgeving: de Angkor Wat hemzelf.

Een paar scherpe bochten en daar was hi dan. De toegangspoort (iets prachtigs opzich) tot de tempel Angkor Wat.

Ik hopte charmant van de motor af, negeerde alle verkopers en baande mijn weg naar de meest bekende tempel in Cambodia. Ik herhaal: Angkor Wat. De brug over, mijn voeten liepen over stenen waar +/- negenhonderd jaar geleden monniken al overheen liepen. Stenen die daar +/- negenhonderd jaar geleden daar geplaatst zijn en die pas in de 19de eeuw herontdekt werden door de Europeanen. In minder dan tweehonderd jaar is het uitgegroeid tot één van de toeristishce highlights van Cambodja, vanheel Zuid-Oost Azie en misschien wel één van de grootste van Azië. Een tempel die behoort tot de zeven menselijke wereldwonderen (in sommige lijsten).

Misschien iets te snel liep ik door de poorst en veranderde de kriebels in een grote telleurstelling. Een super groot deel van de Angkor Wat was ingepakt in groen bouw folie. Niet te geloven! Ben ik in fucking Cambodia, waar alles om de Angkor Wat draait, is het ingepakt. In realiteit viel het reuzae mee maar de telleurstelling was groot.

Ik liep door de tempel heen, zigzagde tussen de Chinezen en Koreanen door en belande aan de achterkant van de tempel. De vele figuren en printen op de muren waren prachtig. De hisotrie van deze gebouwen is zo groots, dat dwingt mij voor te stellen hoe het toen der tijd was. Ik nam plaats in de schaduw, op een muur van de grote Angkor Wat. Hoe was hejt toen? Vredig, rustig, complete rust. In plaats van die idiote chineze zag ik monniken in die mooie oranje gewaden zweven over de trappen. De rust zelve. Pure harmonie. Ik besteeg zelf één stijle trap en belande boven in de torens. Hier genoot ik van een prachtig uitzicht over het tempel complex en de sturcturen van de muren. Terug naar beneden vermaakte ik mij met het observeren van de toeristen. Ik dwaalde rond tussen de muren en bekeek het gehele complex van een afstand. Machtig, en toch kon ik het gevoel van een telleurstelling niet onderdrukken. Ik had er meer van verwacht.

Ik stapte achterop de motor en we reden onder een tempel poort door, prachtig, op naar de Bayon tempel. Ik verwachtte dat na het zien van de Angkor Wat alle andere tempels in het niet zouden vallen, het tegendeel beweest de Bayon tempel. Adembenemend mengsel tussen het oorspronkelijke hindoeisme en het buddhisme. Een echte ruine waar er over de stenen heen geklommen moest worden, maar nog in tact genoeg om er een goede voostelling bij te krijgen. Overal waren hoofden uit stenen gekerft. De verschillende patronen vwaren te veel om te tellen en de vele gangetjes en ruimtjetjes kon je tot in de eeuwigheid in duizelen. Ik heb zelfde zo iets moois geizen. Ik had daar uren kunnen blijven zitten. Maar er was meer te zien! Na een kort praatje met een Australies echtpaar klom ik terug naar beneden en ontmoete ik Mr. Ling weer.

We reden door de Angkor omgeving en het voelde als een thema park. Na elke bocht, tusen de struiken, overal waren ruines. Brokken stenen, een muur of halve en hele tempels. We vervolgde de tour langs het olifanten plateau (zonder stop) en reden door naar de derde tempel: Ta Prohm. De tempel opzich is erg mooi, maar het meest facinerende aan deze tempel was dat hij langzaam aan opgegeten werd door de natuur. Boomwortels verslonden de stenen. Hier zag je hoe natuur cultuur verslaat. Het was geweldig om te zien, de macht van de natuur. Echter waren er zo veel Chinezen (en het is zelfs laagseizoen), dat ik helemaal gek werd. Overal die stomme spleetoogjes. Ook deze tempel was weer één grote wandelgang waardoor je alle orientatie verliest. Ik was in het oosten naar binnen gekomen en had met Mr. Ling in het westen afgesproken. Toen ik in het westen de parkeerplaats op liep was Mr. Ling niet te vinden. De verkopers van allerlei prullaria wisten mij wel te vinden, om gek van te worden. Vooral die zeikerige tonen van hun aanbiedingen MISS PLEASE BUY, ONE DOLLAR. Flikker op! Uiteindelijk vond ik mijn driver en besloten we even te gaan lunchen.

Tijdends de lunch besloot ik dat ik nog naar een piramide verder weg wil: Banteay Srei. De tempel voor de vrouwen. We suisde door de omgeving en na zo'n dertig kilometer kwamen we aan bij de tempel. Hij was erg klein en viel zwaar in het niet bij die andere grooste machtige gebouwen. Echter, de tentoonstelling bij de tempel was interessant. Er werd onder andere weer gegeven hoe die tempel gemaakt was.

Via de Terrace of Elephant, waar ik toch graag nog even wilde stoppen, reden we het sprookjespark uit. Wat een prachtige dag. Het enige wat ik nu nog wilde was in een fris zwembad duiken. Helaas was daar geen mogelijkheid toe (tenzij ik 5 dollar wilde betalen). In plaats van een zwembad koos ik voor een flinke douche. Heerlijk dat water over mijn gezicht, mijn lichaam, dat had ik even nodig. Om de dag af te sluiten ging ik naar de centrale markt, ik kocht een souvenir voor Ties (spannend hea!) en voor mijzelf. Na het diner ging ik meer dan voldaan naar bed. Morgen weer een spannende dag.

1 juli - De armste van de armste

Ondanks dat ik nog drie dagen in de Angkor omgeving had kunnen ronddwalen liet mijn portemmonnee dat niet toe. Ik wilde namelijk ook nog naar de floating villages en beide koste 20 dollar. Ik besloot naar de floating village te gaan. Weer iets anders. En de keuze pakte geweldig uit. Ook dit was een hoogte punt van mijn reis.

Om negen uur stapte ik weer achterop bij Mr. Ling. Het was ongeveer tien kilometer reiden tot de haven. Daar stapte ik een bootje in en vaarde we zo'n 20 minuten een kanaal door om uiteindelijk uit te monden in het Tonlé Sap meer. Mijn gids vertelde mij dat hij vroeger ook in een zo een drijvend dorp leefde. Zijn vader was omgekomen (als visser) toen hij nog vier jaar was. Toen hij zestien was kwam ook zijn broer om het leven tijdens een visserstrip. Beide gevangen door de heftige regenbuien. En zo waren er zovelen wist hij te vertellen. Toen we eindelijk op het meer waren zag ik het dorp. Een hoop krot bootjes bij elkaar. De armste van de armste wonen op het meer. Ze hebben geen geld om een stuk land te kopen, dus wonen ze op het water. Het dorp heeft ongeveer 500 inwoners, valt niet te zien. Er is een ziekenhuis en twee scholen waarvan één een kostschool is voor kinderen waarvan de vader is overleden en de moeder niet meer voor het kind kan zorgen om geld redenen. We voeren een beetje door het dorp, hart brekend. Bij een winkelboot kocht ik wat schriftjes en pennen voor de kindjes. Vervolgens gingen we naar een boot waar er voor de toeristen een soort van aquarium was, niet interessant. Ze hadden er ook vele krokodillen en een uitzichtsplatform wat wel gaaf was. Maar echt blij werd ik er niet van. We vervolgde de vaart naar de kost school. Op zo'n pak weg 100 m2 leefde 100 kinderen. Onmenselijk. Met als gevolg dat ik over de spelende kindjes heen moest springen. Ik overhandigde de docent de schriften, hij was er blij mee. Elke dag hebben drie groepen kinderen les. Één derde in de ochtend, éénderde in de middag en éénderde in de avond. De rest speelt dan op diezelfde 100m2, goed dat er onderwijs is, maar of ze kinderen zich ooit kunnen concentreren, ik betwijfel het. Een aantal kinderen kwamen naar mij en we speelde een beetje met de camera en gaven elkaar high five. De kinderen vermenigvuldigede zich als een gek om mij heen en ik verliet de boot pas toen mijn gids zei dat we echt moesten gaan. Met een dubbel gevoel zat ik weer in de boot. Terug naar het vaste land.

Toen we nietsvermoedend terug voeren door het kanaal knapte opeens de ijzeren draaden van de besturing. Volgens de kapitein een klein probleem dat vaak voor komt, het zou binnen twee minuten opgelost zijn. Pas na een kwartier konden we weer verder varen!

Mr. Ling bracht mij terug naar het hotel waar ik een douche nam en wat at. Vervolgens ging ik naar het internet café om veel te lang (lees 5 uur) met Obie te bellen / chatten. Ik keek nog een film en ontving een liefdesverklaring in de vorm van een sjaal van één van de medewerkers van het guest house. Daarna ging ik naar bed, alleen!

2 juli - tanken, bezinken en het voordeel van een vrouw alleen

Mijn budget voor Cambodia is op. Betekent dat ik vandaag niets kan doen. Gelukkig wilde iko ok niets doen. Cambodia heeft mij slecht behandeld in het begin maar heeft het vervolgens dubbel op goed gemaakt. Ik moest alles van de afgelopen weken even laten bezinken. Laos lijkt al maanden geleden. Ik mocht van mijzelf uitslapen, rustig wakker worden een boekje lezen. Mijn backpack uitpakken en opnieuw, beter, inpakken. Een busticket gekocht, afscheid genomen van Mr. Ling. Een van de meest rustige, zachtaadige en vriendelijke mens dat ik ooit ontmoet heb. Gelunched, foto's op deze website gezet todat het opeens niet meer kon, vaag. Gebelt met Obie, alsof we gister nog niet genoeg gepraat hadden. Gebelt met het thuis front. Muziek geluisterd. Naar de toeristen markt geweest, ommetje gelopen, gezweet.

Maar het meest belangrijke was energie optanken voor de laatste 2.5 week en het bezinken van de afgelopen 4.5 week. Een moment van rust en alles op een rijtje zetten. Ervaringen verwerken en even stil staan. Is soms ook wel fijn. Ik wil nog niet weg uit Cambodja! Het is hier veel te leuk... Maar op naar een nieuw avontuur. Morgen om 7.00 uur wordt ik opgepikt en op de bus naar Bangkok gezet. Waar ik mij samen met Sila en Anne in het laatste avontuur stort van deze vakantie: noord Thailand.

In de avond besloot ik naar de night market aka toeristen markt te gaan. Mr. Chet, mijn lover in het guest house, bracht mij naar de markt, gratis! Ik struinde wat rond, kocht een zomerjurkje voor Merel en mijzelf en was snel uitgekeken. Wat een troep! Terug naar het Guest house dan maar. Het was echter een stukje lopen en ik was al behoorlijk moe. Toen de tuk tuk drivers ‚ tuk tuk lady' naar mij riepen, zei ik gretig Yes, but for free. De tweede driver die op die manier aansprak vond het best en bracht mij gratis terug. Een groot voordeel als alleen reizende vrouw!

Terug in het guest house betaalde ik de kamer en had ik nog een halve dollar over. Ik had echter honger maar voor een halve dollar kon ik alleen een ei krijgen. Gelukkig accepteerde ze ook euro's en kon ik met mijn vijf euro biljet nog een lekkere avondmaaltijd nuttigen onder het genot van de geweldige en zeer spannende wedstrijd tussen Nederland en Brazilie! Hup holland!

3 juli - Een bussie vol met toeristen

Volgens planning zou ik om zeven uur ‘s ochtends worden opgepikt om naar Bangkok te vertrekken. Om half acht zat ik er nog en begon een beetje bang te worden, waren ze me nou vergeten? Toen het kwart voor acht was en de tuk tuk mijn eindelijk kwam ophalen viel er een last van mijn schouder. De bus was oud, zo oud dat de ruimte voor de bagage niet onder in de vakken paste. Met als gevolg dat de hele bus, waarvan elke plek bezet was, ook nog bezaait was met backpacks en koffers. Hilarisch.

Na een saaie rit van ongeveer vier en een half uur kwamen we aan bij de grens. Ik voldeed aan alle eisen en kon zonder problemen Thailand binnen stappen. Met een klein beetje pijn in mijn hart, ik was nog niet klaar met Cambodja. Alle toeristen warden verzameld en kregen kleuren stickers opgeplakt, ik kreeg een rode sticker (wat zal dat nou betekenen hier in Thailand?). Na een tijdje wachten werden alle rode stickers opgeroepen en moesten we met veel te veel mensen in een mini busje proppen. Erg knus. We werden enkele minuten daarna uitgeladen en daar moesten we weer wachten. Veel mensen bestelden wat te eten en de geur van rijst en kip bracht water in mijn mond, ik bestelde ook wat.

De rit naar Bangkok, ook in een mini bus was lang en saai. De mooie bamboe en houten hutjes hadden plaats gemaakt voor betonnen huizen. De hobbelige wegen veranderede in prachtige asfaltplaten. De koning van Thailand keek van elke hoek op mij neer en tegen vijven was ik weer terug in Bangkok. Ik werd gedropt in een guest house waar ze drie persoons kamers hadden, want morgen komen Sila en Anne! Het huest house was echter niet ideal gelegen en was een behoorlijk krot. Er waren twee bedden waarvan een een anderhalf persoons. Erg gezellig mnaar een beetje heet om samen met mijn vriendinnetje in een bed te slapen. De avond besteede ik met het in en uit lopen van de vele guest houses in de omgeving. En dit waren er veel. Uiteindelijk had ik drie guest houses met triple rooms die betaalbaar waren en ik zou de volgende ochtend terug gaan om te kijken of ze een kamer beschikbaar hadden.

Terug in mijn kort guest house begon ‘e'en van de meest verschikkelijke nachten uit mijn geschiedenis. Het raam naar de gang viel eruit. De hele nacht waren mijn buren aan het praten en seksen. Uit de WC kwam rioollucht. De ramen waren zo verrot dat ik bang was dat er weer ingebroken zou worden. Al met al was ik bang. De eerste keer dat ik angst voel in Azie. Rond drie uur viel ik eindelijk in slaap.

4 juli - Flirten opent deuren

Zondag, vandaag komen Sila en Anne. De redden waarom ik nu 'uberhaupt in Azie ben. Anne had mij nog even de vluchtgegevens doorgemailt, erg handig!

Om acht uut ging mijn wekker. Ik verhuisde van hotel, kocht een kaartje naar het vliegveld en om 11 uur vertrok ik. Een klein uurtje later, dankzij een bestuurder dieals een maniak reed, kwam ik aan op de plek waar mijn voeten voor het eerst contact maakte met de Aziatische grond.

Ik had nog pakweg 40 minuten voordat het vliegtuig van mijn geliefde vriendinnetjes zou landen. Dat was zo ingeplant want nu had ik ruim de tijd om hoestsiroop en postzegels te vinden en te kopen. Maar eerst ging ik toch even kijken op verdieping twee, de aankomsthal. Niets vermoedend liep ik door een menigte mensen achter hekken. Een bewakingsman riep mij waarop ik hem een lieve lach toewierp en doorliep. Er gebeurde niets. Opeens realiseerde ik mij waarom iedereen daar stond te wachten en waarom de bewaker mij riep, je moest achter die hekken blijven om je geliefde op te vangen. Naja, beter dat ik daar niet tussen de massa hoef te staan, ik had mijn persoonlijk VIP plek precies voor de uitgang waar Sila en Anne uit zouden moeten komen. Zonder enig hersen gebruik nam ik de roltrap naar boven, deed ik mijn boodschappen en wilde weer naar mijn VIP plek. Helaas kon ik niet meer naar die kant van verdieping twee. Ik probeerde het vanaf boven en vanaf beneden maar niets was mogelijk. Ik moest weer helemaal terug lopen om vervolgens nogmaals de bewaker te passeren. Een beetje riskant dus ik besloot gebruik te maken van mijn vrouwlijke charmes en flirte mijzelf de alleen personeel roltrap op. Al gauw stond ik weer op mijn perfecte plek. Nog een half uurtje en dan zouden Anne en Sila verschijnen. Het duurde echter lang, en vele Nederlanders kwamen naar buiten, geen spoor van de twee dames. Gelukkig had ik mijn telefoon mee en na veel te lang wachten werd ik gebelt door Anne, ze hadden stiekem een andere uitgang genomen en stonden nu bij de meeting point.

Enkele warme omhelsingen. Ik werd meegetrokken in hun spanning over wat er ging komen, hun enthausiastme en nieuwschiergheid. Samen in de taxi, wat nu goedkoper is dan drie bustickets, reden we naar het guest house. Hier pufften de dames even uit en las ik met meer interesse en plezier dan ooit de Royalty. Nederlands talig onbenullig gebrabbel, heerlijk. Na het kort bijkomen van de lange reis hadden Anne en Sila energie genoeg om even een rondje te lopen in de verschikkelijk toeristische omgeving van het guest house. Al snel troffen we een temple op ons pad. Heerlijk om te zien hoe het Anne en Sila facineert. Iets wat bij mij in de loop der tijd eigenlijk een normal aanzicht geworden is. Zo regeerde ik 4.5 weken geleden ook, maar nu is een tempel gewoon weer een tempel. Jammer, ik wou dat ik net zo fris en enthausiast kon reageren. We liepen wat rond en omdat het vandaag Buddha dag was waren alle tempels gratis. Een zeer irritante Thai wilde ons van allerlei informatie voorzien over tuk tuk's, temples en het toeristen bureau, zeer zeer irritant. We stapte een tuk tuk in die ons twintig bath zou kosten om naar die andere tempel te gaan en naar het toeristen bureau waar we niet heen wilde. Onderweg kwamen we langs een fort en ik dwong de tuk tuk driver te stoppen. Ik legde hem uit dat we in plaats van het toeristen bureau hier even wilde rondkijken. Hij snapte het niet en zei dat hij niet op ons zou wachten. Hij verwachte wel dat wij hem 20 bath zouden betalen, niet dus. Ik gaf hem vijf bath, meer dan genoeg voor het kleine stukje. Hij werd echter woest dat ik hem geen twintig gaf en gooide de munt naar mijn hoofd. Verontwaardigd probeerde ik hem uit te leggen dat ik geen 20 bath betaal voor een klein stukje, maar hij werd agressief en probeerde mij te trappen. Een grappig gezicht maar een bizar verhaal. We liepen wat rond en kwamen een tokkie nederlandse jonge tegen die zich bij ons voegde. Met zn vieren liepen we naar de tempel waar een gigantische gouden Buddha op ons wachten. Ook hier liepen we een rondje, bezochten de tempel en namen we een tuk tuk terug naar het toeristisch centrum. Erg romantisch zo knus met drie westerse billen op zo klein bankje.

Terug in de toeristen area kochten we water en suiker water in de vorm van ice tea, namen even een klein pauzetje, de hitte was natuurlijk erg wennen voor Anne en Sila, en besloten we te gaan dineren. Een feestmaal want de eerste dag moest natuurlijk geviert worden. In totaal ongeveer drie uur in het restaurant zitten kletsen onder het genot van heerlijk eten. Wat een heerlijk avond met heerlijke mensen die ik ken. Goed, goed, goed!

5 juni - Coupon race

Rond 01.30 (ja in de nacht) werd ik wakker. Ook Anne was waker, miste haar thuis. Ik besloot alle wekkers (die op acht uur stonden geprogrammeerd) uit te zetten. We konden beter een dagje uitslapen, toch?

Om tien uur schrok ik weer wakker, maakt Sila en Anne wakker en na een heerlijke verfrissende douche gingen we op pad. Een tuk tuk driver sprak ons aan en voor 10 bath wilde hij ons wel de hele dag meenemen als we ook een coupon voor hem zouden halen. We snapte niets van de coupon, maar dat wilde we graag voor hem doen.

De coupon moesten we ophalen bij een kleding makerij. Als we ongeveer tien minuten daar bleven zou de tuk tuk driver een coupon krijgen voor een gratis tank benzine. Nou, wij de grootste lol in de kleding zaak en typisch Nederlands, kijken kijken niet kopen vertrokken we weer. Op naar het Royal Palace. Na een dure entrée mochten we naar binnen. Het goud en de glimmende glassteentjes deden bijna pijn aan mijn ogen. Overal glansde en glimde het. Schitterend, maar niet in de mooi-zin van het woord. Het was echt over de top. Door de gigantische beelden kreeg ik het efteling, Fata Morgana, gevoel. Alles was weer net een sprookje. Een echt prinsensprookje. We liepen rond, de benauwdheid was voor mij zelfs te heet en volgens Anne hadden we last van loop- zweet. We bezochten vele zaaltje van binnen sommige gevult met Buddha andere met geweren. Mooie combinatie. Het museum was een beetje saai maar erg verfrissen met de airco.

Na de tempel nuttigede we een overheerlijke maaltijd bij een kraampje, rijst met kip. Lekkerder dan het eten van gister avond, en meer dan vier keer zo goedkoop! Puur genot! Al snel vonden we onze lieve tuk tuk driver terug en konden we onze weg naar Wat Arun vervolgen. We maakte een tussenstop bij een juwelier om een coupon voor onze driver te scoren. We kregen meteen te zien hoe ze al die kettingen, oorbellen, ringen en armbanden maken. Niet al te interessant. Maar ik ben er wel achter gekomen dat de steen voor mijn geboorte maand de parel is. Ja, eigenlijk wist ik altijd al dat ik een parel ben! De parel staat voor reinheid, bescheidenheid en engelachtig zijn. Ja, ik ben een engeltje! De parel is ook gelinkt met een succesvol en gelukkig huwelijk. Mijn toekomst ziet er goed uit!

Wat Arun was een erg mooi en zeer bescheiden (ivm goud) tempel. Het rood en de aanwezige glitters waren erg mooi. De Buddha in het midden groots! En goud weer... We kochten wat water en een aantal kaarten en stapte weer in de tuk tuk. Onderweg naar de Golden Mountain maakten we (op ons verzoek) nog een stop bij een coupon winkel. Hilarich. Ondertussen kwamen we niet meer bij van de hilariteit en was het moeilijk om interesse te tonen om echt iets te kopen. Grappig!

De Golden mountain was een stupa op een heuvel in het midden van de stad. Na het beklimmen van ongeveer 400 treden kwamen we boven aan. Een prachtig uitzicht over de stad, prachtig! Ik had er uren kunnen staan en genieten van de vergezichten. Helaas moesten we terug naar beneden. Hopte weer knus de tuk tuk in en reden via twee coupon posten (op ons verzoek) terug naar ons hotel. Na een uurtje even bijpuffen kwamen we weer bijeen met onze lieve tuk tuk driver. Hij bracht ons naar China Town.

In China Town waande wij echt in China. Heb je al een Aziatisch land en dan nu met al die lichtboxen, neon kleuren en Chineese mensen, is dit wel Thailand?

Op straat, op de laatste rijbaan stonden overall tafeltjes en al snel zaten wij op straat lekkere Chinees worst tee ten. Puut genot! We liepen nog een rondje voordat we terug gingen naar het hotel. Voordat we echt naar het hotel gingen nog even ons busticket naar Ayutthaya geboek voor overmorgen, een koopje. Terug in het hotel even geinternet, het verhaal getyped en naar bed gegaan.

6 juni - Rondvaarten zijn saai

Twee dagen eerder zeiden we vol overtuiging tegen elkaar dat rondvaarten stom zijn. Maakt niet uit waar, Amsterdam, Rotterdam, Venetie, Parijs, London of Bangkok, rondvaarten zijn saai. Wij vinden het stom en saai en willen geen rondvaarten doen. Stom! Toch vonden wij onszelf op deze memorabele dag opeens in een longtailboot die ons door de wijken van Bangkok heen voer. Het regende een beetje dus binnen de kortste tijd aten de spetters overal. De rondvaart was allerminst saai en stom. Het tegendeel is bewezen: rondvaarten zijn de bom! De dobberde door een enigzins smal kanaaltje langs huizen op palen en zo nu en dan een tempel. Erg leuk! We zwaaide naar mensen aan wal en zij zwaaide terug. Een gezellig boel. Ik herhaal: rondvaarten zijn de bom. Na een uurtje Bangkok van een andere perspectief gezien te hebben gingen we weer aan wal.

We namen een tuk tuk naar Wat Poo, hier was een gigantische mega grote liggende buddha van maarliefst 46 meter lang. Niet normaal hoe groot. Zijn hoofd was zo groot en zijn voeten inmens. Het hele beeld was goud. Waarom vraag ik mij dan af? Waarom kan een lang zoveel armoede hebben en gouden Buddhas van 46 meter lang maken? Indrukwekkend. De tempel opzich was erg mooi. Maar door alle renovaties en nieuwe verf lagen mis het toch een beetje geschiedenis.

Na een zeer pittige lunch die zo pittig was dat niemand van ons hem kon verwerken kropen we weer knus schouder aan schouder in de tuk tuk. We bezochten weer een kleding makerrij vor een coupon, een juwelier en reden door naar een ' toerstische' plek. Het verkeer was echter te gek voor woorden. Wij alledrie waren ondertussen half stoned van de uitlaatgassen en het gepropt zitten in het tuk tuk wagentje. Toen deze bezichtinging enorm tegenviel omdat het op het palijs Soestdijk leek besloten we niet meer naar het park te gaan maar gewoon lekker terug naar het hotel. Gelukkig maar want het duurde een eeuwigheid om terug te komen. Gesloopt na weer een goede dag (ook al hadden we allemaal het gevoel alsof we de hele dag in een tuk tuk gezeten hadden).

Terug in het hotel even geinternet engegeten. Al een beetje in het enthausiaste wedstrijd stemming kocht ik voor Anne en mijzelf een oranje Nederland t-shirt en een NL vlag voor mijzelf. Sila, zo slim als ze is, had haar HOLLAND shirt al meegenomen. Sila en Anne gingen even slapen. Mij lukte dat niet omdat ik niet lekker kon liggen ivm mijn natte (gewassen) haar. Dus ik ging even chatten met Obie. Om twaalf uur maakte ik de dames wakker en kon denacht beginnen.Nederland - Uruguay!

Zooo zo, dat was hem weer voor deze week. De komende, en laatste twee weken gaan gezellig worden. Ik voel het, uiteraard gaat het gezellig worden! Al is het wel even een andere pakkie an dan alleen reizen.

Hup holland hup voor vanavond en tot de volgene keer!

Liefs,

Lisan.

Schattig!

Goedendag lieve familie, geliefde vrienden,

Zo zo, het is weer tijd om jezelf te entertainen met een (hopelijk) leuk, spannend en interessant verhaal uit Cambodia. Door het kapot gaan van mijn laptop moet ik alles typen op verrote computers in hotels en internetcafés. Dat is nog niet eens zo een groot probleem, maar dat ze hier geen Nederlandse spellings check hebben kan voor sommige lezers een beetje irritatie opwekken. Dus papa, mocht je foute d's en t-s zien, flip niet. Lees rustig door en houDT je hart ritme op normaal level! Nee, grapje. Goed, veel lees prezier weer en tot de volgende keer.

22 juni - Bus gemist...
In de planning stond dat ik vanochtend met de bus naar Siem Reap zou gaan. Helaas had ik met opzet de bus gemist. Ik wilde nog niet weg, het was veel te gezellig! En we hadden gister afgesproken om de vandaag een Cambodian BBQ met z'n allen te gaan eten, en dat wil ik niet missen! Express ontwaakte ik wat later dan geplant. Echter had ik in Phnom Penh niet veel meer te doen. Ik kon nog twee musea bezoeken maar was daarvoor niet echt in de stemming. Hield mijzelf dus bezig met sociale bezigheden: praten. Een praatje hier, een praatje daar. Even een ommetje gelopen, shampoo en deo gekocht, terug gelopen. Gepraat. Een aabod voor een baan in guest house Nr 10 gekregen van de eigenaar, deze beleefd afgewezen. Nog een ommetje gelopen, wat gekletst. Tv gekeken, dutje gedaan. Ja zo kwam ik de dag goed door. Toen het eindelijk tijd was voor de BBQ was ik helemaal uitgepraat. Mr. Reat, Mr. Playboy, Brian, Miss Mom en heerlijk eten zorgde voor een geslaagde avond. Het werd weer laat, maar niet al te laat. Mr. Reat, Miss Mom en Brian gingen nog naar de club. Ik sloeg dat aanbod af en dook na een veel te laat gesprek met Obie mijn bedje in.

23 juni - Het andere gezicht van Phnom Penh
Vandaag zou Mr. Reat mij meenemen naar Phnom Penh Island. Een plek waar de lokale bevolking gaat zwemmen (in het droog seizoen), waar er veel silk boerderijen zijn en waar toeristen nauwelijk komen. Klonk mij als muziek in de oren en rond het middag uur vertrokken we met de scooter door het drukke verkeer van de stad.
Na een half uurtje reiden kwamen we aan bij de veerboot. Een echte boot, dus dat stelde mij al gerust. Binnen no time waren we aan de overkant en stapte we weer op de scooter. Het gedrang om als eerste van de boot af te komen was niet te geloven en tevens niet te filmen. Waar is het gedult mensen!? De eerste stop was een silk farm, een huis waar ze sjaals, tafelkleden en andere zijde en stoffen doeken maakte. Uiteraard moest ik iets kopen, ook al wilde ik het eigenlijk niet. Dus ik gebuikte de geweldige smoes dat ik alleen vijftig dollar op zak had. Dit werkt totdat Mr. Reat wel wilde voorschieten, jaja.. Dus ik heb nu een mooie sjaal die ik niet wil hebben. Maar goed, ik heb ook weer een beetje de lokale economie gesteunt en dat is weer mooi. De dames van het huis vonden mij zo aardig dat ik zelf een stuk van een sjaal mocht maken. Met zo een machine, ik kom even niet op de naam. Ze vonden het hilarisch hoe ik te werk ging maar ik weet nu, in één van die sjaals zit mijn handwerk!

We reden door, het eiland was gigantisch lang en ondanks dat het vanaf het water eruit zag alsof er nauwelijk huizen waren, reden we langs een oneindige strip aan huizen. Op het meest zuidelijke puntje was het strand. Er kon niet gezwommen worden omdat de stoming te sterk was maar alle strandhutjes stonden er nog wel. Leuk om even gezien te hebben. We stapte weer op en reden dezelfde lange rechte weg weer terug. Iedereen zwaaide naar mij en kindjes riepen vol trots: Hello. Ze werden vaak hyper als ik hello terug riep, maar goed. Schattig! De vibe van het eiland was heerlijk. Zo dicht bij de miljoenen stad en ter gelijke tijd zo ver weg. De mensen leefde in redelijke armoe en toch zo veel blije gezichten. Dit was tot zover echt een toppertje van mijn verblijf in Cambodia. Zo veel rust, zo authentiek en zo mooi. Op de terug weg maakte we nog een stop bij een oude tempel. Ook een monnik kwam even naar buiten om mij gedag te zeggen. Ik voelde mij een celeberty, iets minder. Om vijf uur ging de laatste boot dus we moesten als een gek terug naar de haven racen. Ik had de hele dag hier kunnen blijven maar helaas is er (nog) geen guest house hier. Mr. Reat en zijn baas zitten te denken om er ééntje te openen. Ik vraag mij af op toeristen daar helemaal heen gaan als ze het niet gezien hebben van te voren. Want ik zou nooit op dat eiland verblijven, vooraf gezien. Achteraf gezien zou ik daar mijn hele Cambodia-vakanite kunne uitzitten! Wat een heerlijke omgeving.

Voor het diner gingen we met Mr. Reat, Miss Mom, Brian, Mr. Playboy, Mr. Pool en mijzelf naar de foodcourt bij het grote scherm. Omdat de USA won maakte Brian eenvoudig vrienden met een dronke Khmer, deze gaf ons vervolgens drie kannen bier om het te vieren. Het was een super gezellige avond met hele lieve mensen. Ik wist, het was mijn laatste avond. Het deed een beetje pijn. Ik heb het zo fijn gehad in Phnom Penh, maar wie weet, heb ik stiekem nog tijd om even terug te gaan...

24 juni - Afzetterij
's Ochtends een beetje genikst, gewacht op mijn bus. Om 11.45 werd ik opgehaald en was ik weer een reiziger. Een hete volle bus bracht mij in zes uur naar Battambong. De hele rit zat ik naast een dik, verwent en irritant kotertje dat niet stil con zitten. Zes uur uur lang getrap tegen mijn been. Allerminst comfortable.

Eenmaal uitgestapt zaten er al weer zes mensen in mijn nek te hijgen om mij een tuk tuk of motorfiets aan te bieden. Geirriteerd van het trap - voetje stapte ik bij iemand in die tot drie keer toe mij beloofde dat de kamer vijf dollar zou kosten. Eenmaal in het hotel werd mij een zeer fancy kamer laten zien. Airco, twee bedden, tv. Dus toen ik verbaast vroeg is deze kamer 5dollar, was hij opeens 8 dollar. Dus ik zeg ik wil een 5 dollar kamer. Maar opeens waren die allemaal al vol, hoe toeallig. Ik pakte dus mijn spullen weer en dreigte er vandoor te lopen. De man zei snel: 7 dollar dan, maar nee ik betaal niet meer dan 5 dollar per nacht. Dus hij beloofde mij deze nacht die kamer voor 6 dollar en dan de volgede ochtend moest ik komen en dan kon ik naar een 3 dollar kamer verhuizen. Deal. In de veel te relaxte kamer genoot ik vol op. Ik wilde gebuik maken van de wifi maar mijn computer was nu opeens kapot. De pech blijf mij achtervolgen. Ik stond op het punt mijn bad-luck lucky charm af te knippen maar kon het nog niet. Echter, toen ik s nachts geteisterd werdt door muggen was ik het zat. Ik sprayde mijzelf onder de anti muggen spul en knipte in wanhoop mijn armbandje af. Dagdag bad luck! De rest van de naht genoot ik oerigens heerlijk van mijn dure bed en tv. Ik voelde mij eenzaam.

25 juni - Trap op, trap af
Om acht uur, zoals afgesproken, stond ik met gepakte rugzak weer bij de receptie klaar om naar mijn drie dollar kamer te verhuizen. Echter plotseling was er geen drie dollar kamer meer vrij, alleen een vier dollar kamer. Godver, stelletje afzetters. Ik was dus behoorlijk pissig en uiteindelijk kreeg ik de vijf dollar kamer voor vier dollar. Hier stemde ik mee in omdat ik sowieso op tien dollar voor twee nachten gerekend had, maar ondanks dat belachelijk. En de afzetterij was nog niet klaar, ik vroeg om een motorreider die mij door de omgeving kon rijden, was gee probleem en kosten 10 dollar voor de hele dag. Mooi! Ondertussen ging ik even mijn laptop ergens brengen om schoon te laten maken. Toen ik terug kwam kreeg ik geweldig nieuws: er waren geen Engels sprekende motorreiders meer beschikbaar, ik moest met een tuk tuk, +2 dollar. Niet te geloven! Ik reageerde erg boos, hier was ik echt niet van gedient. Als ‘troost' en excusees kreeg ik een gratis sjaal van het guest house. Fijn.

Kort daarop zat ik zwaar geirriteerd achter in de tuk tuk. De hobbelige weg was niet te harden. Ondanks mijn BH moest ik mijn borsten ondersteunen om ze niet te laten afbreken. En ik was al chagerijnig dus mijn stemming werd er niet veel beter op. De eerste stop was bij de bamboe trein. Dit is de enige passagier spoorlijn in Cambodia. Het is echter niet een trein maar meer een kaars rechte spoorlijn. De eigenaren van de baboe treinstellen zetten twee onderstellen, wielen, op het spoor, leggen daarop de bamboe mat en daarop installeren ze een motortje en de reis kan beginnen. Ik besloot er echter niet aan te beginnen want zo bijster interessant leek me dat nou ook weer niet. Al snel zat ik weer in de tuk tuk, terug over de hobbels, nog geirriteerder. De volgende stop was de tempel Banan (<SILA, BANAN!!!). Ik voelde mij ondertussen een beetje schuldig tegenover de chauffeur en bood tegen hem mijn excuses aan voor mij stemming. Geen probleem voor hem. Dus ik klom, in het heetst van de dag, in de brandende zon, de tempel berg op. De trappen lekken niet op te houden. Eenmaal boven stond een schattig jongetje mij lachend op te wachten. Hij zag mij boei-hoofd en begon met zijn waaier mij ietwat te verkoelen. Vervolgens hield hij mij gezelschap (hij wilde uiteraard dollars) bij de bezichtiging van de tempel. De oude tempels waren prachtig. In de Angkor Wat stijl en ik vond het geweldig. De opgewektheid en gezelligheid van het jongetje krikte mijn stemming op en toen hij mij aanbood mij te begeleiden naar de Killing Cave kon ik geen nee meer zeggen. Echter was de heuvel behoorlijk stijl en om bij de grot te komen moest je zo goed als rechte rotsen naar benden springen, glijden en klimmen. Het jochie dook naar beneden met de grootste eenvoud en bood mij veelvuldig aan om in zijn armen te springen, de grappenmaker. Ondertussen was mijn humeur geheel opgefleurd. De hitte speelde echter grote parte en af en toe moest ik even opgefrist worden. Wat een dodelijke hitte! Eenmaal aangekomen bij de grot kregen we twee zaklantaarntjes in de hand gedrukt die nog van een slechtere kwaliteit waren dan Xenos lampjes. De grot was heerlijk, goddelijk, verkoelend. Echter wat zich hier weer heeft afgespeelt geeft kriebels in je buik. Vele onschuldige Khmer zijn hier koelbloedig afgemaakt. Eerst moesten we door een hele smalle spleet, maar we kwamen in een gigantische prachitge holle ruimte. In het midden stond een Buddha. Het was glibeerig als de neten en het schattige jongetje, die contstant dubbel lag om mijn geglibber, pakte lief mijn hand vast en leidde mij door de grot heen. Terug buiten kwamen we even op adem en liepen we in de dodelijk stekende zon terug naar de ingang. Hier gaf ik het schattige jongetje wat geld, niet alleen voor de toer maar ook voor zijn geweldige invloed op mijn stemming. Ik kocht wat te drinken voor hem, mijzelf en de chauffeur en stapte weer in de tuk tuk. Op naar tempel berg nr. 2, Phnom Sampeou.

Ik had geen energie om deze gigantisch stijle berg te beklimmen in deze hitte en huurde dus een motor rijder voor naar boven, naar beneden lopen kon ik wel. In zijn eerste gang kropen we de helling op. Boven kwamen we aan bij een gevangenis uit de Khmer Rouge periode en een stukje verderop was weer een killing cave. Dit keer met een monument voor de slachtoffers, een kast vol skeletten. Bij een monnik ‘kocht' ik nog een nieuw lucky charm armbandje in de hoop dat deze mij meer geluk zou brengen. Een kort kijkje genomen bij een giga Buddha en vervolgens weer op de motor gestapt om mij naar de top te laten brengen. Het uitzicht was geweldig! Prachtig! Overal in het vlakke landschap staken bulkheuvels uit. Stijl als de neten maar het gaf een geweldig gezicht. Op de top was er nog een tempel, deze even kort bezichtigt, was verder niet veel aan. Vervolgens de trappen naar beneden gelopen. Godzeidank was ik niet aan de klim begonnen, de daling hield namelijk nooit op. Bijna beneden kwamen de bedelaars. Een überschattig meisje met het Syndroom van Down haalde mij over een donatie te geven aan haar moeder. Zij vond mij echter zo leuk dat ze mij niet meer wilde laten gaan en de moeder moet er aan te pas komen om mij te bevrijden uit haar omhelzing / vastketening. Beneden dronken ik en Mr. Rich, de chauffeur nog wat. We (ik) besloot dat ik nog naar een tempel in de stad wilde en we spraken af 's avonds een hapje te gaan eten samen. Mooi, dan had ik ook wat gezelschap.

Ik had belooft dat ik even snel een kijkje zou nemen in de tempel. Een mooie, gigantisch grote tempel. Echter werd het kijkje wat langer toen twee uiterst knappe monniken mij riepen voor een goed gesprek in het Engels. Na een half uur kwam Mr. Rich kijken waar ik uithing en besloot ik terug te gaan naar de computer winkel. Ik sprak met Mr. Rich af dat we om acht uur zouden gaan dineren. De computer kon niet gemaakt worden en de man raade mij aan om naar Phnom Penh te gaan om het te laten repareren. Ik ging naar een internet café om even te klesten met Obie en Muddie.

Terug in het hotel besloot ik vanwege persoonlijke redenen en de kapotte laptop de nachtbus te pakken terug naar Phnom Penh. Om acht uur kwam Mr. Rich mij netjes ophalen en we ging een Cambodian BBQ eten, altijd lekker. Mas rundvlees. De avond was erg gezellig en hij bracht mij ook nog naar het busstation.

Met enige vertraging vetrok ik naar Phnon Penh. Ik was de enige vrouw in de bus en met mijn blanke huid trok ik veel aandacht. Er waren nog vier andere toeristen, vier Indiaanse mannen. Één van die mannen sprak goed Engels en zo goed als de hele nacht heb ik met hem gekletst. In de plas pauze kochten de Indiers zelfs een blikje drinken voor mij, lief!

26 juni - Slapen
Om 5 uur in de ochtend exact kwam ik aan in Phnom Penh. Hier stonden de drivers weer vol enthausiastme te schreeuwen om mijn aandacht. Gelukkig wist ik waar ik was en al snel was ik minder populair, ik was namelijk niet-afzetbaar. Een kwartiertje later was ik weer in mijn Cambodiaans thuis: guest house nr. 10. Even met Reat gepraat en vervolgens moest ik gaan slapen. Ik was kapot en sliep tot drie uur toen Reat mij kwam wakker maken. We kletsten nog een beetje en om ier uur waagde ik het naar beneden. Hier werd ik onder groot gejuig opgevangen. Fijn.

Samen met Reat ging ik eveneen hapje eten in een lokale goedkope toko, het werd rundersoep.Vervolgens nog wat gekletst en gespeelt met de jongentjes van het guest house en Obie. Tot slotte weer mijn bedje ingedoken.

27 juni - Buiten mijzelf
Na de voorgaande dag geslapen te hebben werd het vandaag toch weer eens tijd iets te ondernemen. Maar voordat ik zou deelnemen aan toeristische activiteiten wilde ik eerst mijn laptop ergens afleveren om te kijken of ze hem konden repareren. Na een tijdje rondcrossen door de ontwakende stad, want ja het was pas acht uur toen ik achter op de motor zat, arriverde we bij een computer zaak. Reat deed het woord, verstandig want zo kon hij voor mij de beste prijs krijgen. Ze zouden eerst kijken wat het problee was en dan 's avonds bellen over wat er gedaan moest worden en hoeveel dat eentueel zou kosten. Fijn.

Mijn portemonnee was leeg dus we stopte bij de ATM, die aangaf mij geen geld te kunnen geven. Wat nu weer? Ik was echter zeker dat ik geld op mijn rekening heb. Dus bij een andere bank stopte ik weer, weer geen geluk. Ook hier kreeg ik een foutmelding van mijn pas. Half paniekerig ging ik terug naar het guest house waar ik op het internet mijn rekening wilde checken. Ook dit was niet mogelijk, ze waren aan het werken aan de website. Waarschijnlijk kon het daarom niet.

Eenmaal tot rust gekomen leende ik wat geld van het guest house, want ja wij zijn nu vrienden. En vrienden doen dat voor elkaar. Dus met twintig dollar op zak ging ik met mijn peronal driver eerst een nagelschaartje kopen. Mijn zakmes is gestolen en zonder zakmes geen nagelschaar, en zonder nagelschaa lange nagels, en lange nagels verleid mij om ze af te bijten. Dus ik had een nieuwe nodig. Snel op de markt voor een habbekrats gekocht en vervolgens doorgereden naar het Nationaal museum van Cambodia. De buitenkant van het museum zag er veelbelovend uit. Destemeer viel de inhoud van het museum tegen. Vele, vele, vele beelden uit de oudheid. Godsbeelden dus opzich erg interessant, een paar maar om nou honderden beelden te bekijken die veelal ook nog eens op elkaar leken, nee niet mijn ding. Het interresante gedeelte van het museum met gebruiksvoorwerpen was echter zeer kleine. Redelijk snel was ik dus al uitgekeken. Buiten zaten twee grappige mannen op een bankje. De ene erg jolig, begon tegen mij te praten. Hij kwam uit Bangladesh en werkte voor zes maanden in Phnom Penh.

Terug op de motor op naar het Toul Sleng museum. Het was niet alleen een tentoonstelling maar ook e bezichtiging van een historische plek. De vier gebouwen waren vroeger in gebruik als een middelbare shool. Tijdens de Khmer rouge revolutie werd het omgetoverd in een gevangenis. S-21. In het eerste gebouw waren grote cellen met in het midden één bed. Giga grote cel waar de hogere, rijkere gevangenen werden geplaatst en konden bijkomen na een flinke mishandelingen. Op sommige muren zat nog bloed. Op een bepaalde plek zaten de bloedspetters nog tot aan het plafond. Erg fijn. In het tweede gebouw waren allemaal foto's geplaatst van de gevangenen. Om niet goed van te worden. De plakaten met foto's hielden maar niet op. Op sommige foto's zag je de angst van de gezichten afdruipen. Mannen, vrouwen, kinderen en soms zelfs babies. In toaal waren er 20.000 gevangenen in de gevangenis, slechts zeven kunnen over hun verblijf navertellen. De martelingen waren gruwelijk. Aan de balken constructie, waar vroeger in de tijd van de school shommels hingen, werden mensen aan hun vastgebonden handen naar boven getokken. Ze werden 'geshommeld' tot ze iets zeiden of hun bewustzijn verloren. Mocht het tweede gebeuren werden ze snel met hun hoofd in een ton smerig koud water gestopt om zo snel weer bij bewust zijn te komen. Verschrikkelijk.
In het derde gebouw waren de een-persoonscellen behouden. Stenen muurtjes die de gevangenen van elkaar asfscheide. Met een ketting aan hun voet en in het cement werd zekergesteld dat ze niet zouden ontsnappen. Als je geluk had, zat je in een hokje met eens stuk raam. De eeste verdieping waren de een-persoonscellen gemaakt uit hout, en met een deur. Iets menselijker, maar de grote van zo'n 2 bij 1 meter werd er niet groter op. De gevangenen werden mishandeld en compleet onmenselijk behandeld.

Op de derde verdieping waren massa cellen. In een ruimte van zo groot als een klaslokaal weden tussen de 40 en 60 mensen gepropt. Om door die ruimtes te lopen voelt vreemd. Mensen zijn hier doodgegaan. Wat er tijdens de Khmer rouge revolutie gebeurt is, is niet te beschrijven als je het niet geleeft hebt. Het was daar waar mensen opeens toch dieren zijn.
Toen ik het hele rondje gelopen had kwam ik de man uit Bangladesh weer tegen. Hij bood mij op zijn jolige manier meteen wat eten aan en kort daarop zat ik te kletsen als een kletsmajoor. Totdat mijn driver opeens kwam kijken waar ik toch uithing. Het was tijd om te gaan.
Terug in het hotel, om in de Revolutiesfeer te blijven, keek ik de film Killing Fields. Een goede film die door al deze plekken in Cambodia een nog betere betekenis krijgt. Maar ook zonder er geweest te zijn is het echt een aanrader! Na de film viel ik in slaap op de bank tot grote lol van de gehele staff. Ik werd wakker toen de dagelijkse stortbui uitbrak. Zo heftig op het tinnen dak dat ik dacht dat de film Killing Fields nog aanstond. Snel ging ik naar mijn kamer om mijn spullen te pakken en over te brengen naar een andere kamer. Hier viel ik weer in slaap. Rond vijf uur kwam Reat mij wakker maken met nieuws oer de computer. Het zo 55 dollar kosten. Daarna even geinternet, met Obie gebelt, met het thuisfront gebelt en vervolgens met mijn nieuwe nigeria vriend een hapje gaan eten. Daarna Mr. Reat nog verder geholpen met zijn plakaten en naar bed gegaan.

28 juni - Ladiesday & Gswelti
Het werd weer eens tijd om mijzelf als vrouw eens lekker te verwennen. Naja, niet echt verwennen maar meer om er weer eens als een fatsenlijk dame uit te zien. Dat betekend scheren. Bah ik heb zo een hekel aan om mijn benen te scheren maar het was echt hoogste tijd. Het oerwoud was bijna ondoorgrondbaar. Met zachte haarloze benen kan ik nu weer de wereld door. Echter wilde ik ook een stuk van mijn hoofdhaar eraf halen want de onderkant was zo gigantisch pluizig. Gelukkig had ik kennis gemaakt met de Nigeriaan die neger-kapper was en hij zou mij opzich ook wel kunnen knippen. Al had hij niet zoveel ervaring met vrouwen knippen.

In zijn kapperssalon, zijn kamer. Ging opeens de schaar erin. In plaats van mijn aangegeven 2 centimeter lag opeens 4 centimeter op de grond. Binnen no time was ik klaar en betaalde ik de symbolische 1 dollar. Terug in het guest house kwam een van de meisjes het nog een beetje na / recht knippen.

Ondertussen was het alweer tijd voor lunch en mij werd gevraagt waar ik nou echt zin had. Mijn enige antwoord was: Gswelti. Dus ik beselde wat gekookte aardappelen en kaas. Niet zeker of ik een grapje maakte op niet begonnen ze het voor te breiden. Niet veel later kreeg ik (half gare) aarappelen en kaas. Onder het toeziend oog van de hele Cambodiaans staf nam ik mijn eeste hapjes overheelijke Gswelti. Puuuuur genot!
In de vroege middag ging ik de kapotte computer ophalen. Het zou namelijk drie dagen duren om hem te repareren en zoveel tijd heb ik niet. Haalde mijn harde schijf eruit en gaf het kapotte karkas aan Mr. Reat. Hij ging sparen voor de kosten om hem te maken en voor een nieuwe harde schijf zodat hij de computer weer kan gebruiken. Zo een half jaar sparen voor hem, maar goed wat hij wil. Hij was erg blij in bezit te zijn van een laptop, zijn eerste computer ooit.
In de late middag verveelde ik mij een beetje. Samen met Mr. Playboy en Mr. Jacksonville ging ik een ommetje rijden op de scooter. Echt erg lekker om zo geklemt te zitten tussen twee mooie Khmer. We reden naar een stuk rivierkust waar we even rondkeken. Vervolgens mocht ik weer romantisch tussen beide heren ingeklemt op de scooter klimmen en reden we naar het winkel centrum. Hier nodigde ik de heren uit vooe een ijsje maar ze namen liever gefrituurde kippenpootjes. Oke, ik genoot van mijn ijsje!

Voor diner zouden we Miss Mom ontmoeten met haar broer en schoonzus. Door de regen hadden Mr. Reat en ik echter wat vertraging opgelopen. Eenmaal gearriveerd in het juiste restaurant was er ook nog een hele groep vrienden van de broer. Erg gezellig. We aten koe van de spies. Ik had mijzelf voorgenomen dat nooit te eten. De spies gaat namelijk in het kontgat van de koe erin en komt er bij zijn nek weer uit. Je eet hem met huid en al. Maar ja ik kon moeilijk weigeren en verhongeren, uiteindelijk was het heerlijk. Erg taai maar wel erg lekker. Na het diner gingen Mr. Reat, Miss Mom en ik terug naar het guest house waar de jongens een afscheidsfeestje voor mij georganiseerd hadden. Zo schattig! Ik kreeg ook nog wat afscheids cadeau souveniertjes. Een nieuwe pyjama, een model van een Phnom Penh riksja en van Miss Mom een zilvere armbandje. Wat schattig allemaal!

Wat zo een leuke avond had moeten worden eindigde in een klein drama. Mijn Nigeriaanse kapper Joe kwam ook even langs maar de Cambodianen zijn nogal racistisch (sommige). Een dronken Khmer flipte zo uit en (ook al was hij half zo groot als Joe) joeg hem het guest house uit en gooide twee stoelen naar zijn hoofd. Niet cool!

Rond twee uur lag ik in bed...

Zooozo, dat was um weer! De komende week staat Siem Reap - Angkor Wat als laatste stop in Cambodia op het programma. Vervolgens ga ik terug naar Thailand, eigenlijk terug naar daar waar de reis begon: Bangkok airport om Sila en Anne op te halen. De laatste etappe van mijn reis gaat dan beginnen: Thailand.

Tot de volgende keer maar weer.

Liefs, Lisan

Mijn nieuwe liefde Phnom Penh

Goedemorgen mijn geliefden,

Het vorige verhaal was een beetje te laat maar deze zal op tijd komen! Dinsdag 22 juni. Ik ben inmiddels al weer drie weken weg van mijn thuisoord Soest. Drie weken is bijna de helft want in totaal verblijf ik zeven weken in het buitenland. Zoals jullie de afgelopen keer hebben gelezen ben ik nu in Cambodja. Mijn eerste ontmoeting met Cambodja was overweldigend goed maar had een grote schaduw zijde. Maar als iets tegen valt, zeker als je op reis bent, moet je er niet te lang in blijven hangen. Opstaan en doorgaan, want wat gebeurt is kan je niet meer veranderen.

15 juni - Afterparty

Na een zeer goede nachtrust ging om zeven uur mijn wekker. Klaar om naar de hoofdstad te vertrekken: Phnom Phen. Toen ik een douche wilde nemen lag mijn toilettas die eerst aan de ‘kast' hing in de prullenbak voor het raam, hoe bizar. Ook mijn broek die eerst aan de kast hing lag nu op mijn backpack. Wat had ik gedaan 's nachts? Geslaapwandeld? Totdat mijn oog viel op een lege plek. Mijn kleine rugzakje waarin al mijn waardevolle spullen zaten was weg. Alles was weg. En met alles bedoel ik mijn geld (80$), bankpasjes, paspoort, horloge, zaklamp, zakmes, MP-speler, verrekijker, rijbewijs, ID-kaart en nog wat klein onbenullig spul.

In paniek sprong ik in mijn kleren en rende ik naar beneden waar ik aan de dames van het hotel probeerde uit te leggen wat er aan de hand was. Ze begrepen er natuurlijk niets van wat het enige Engels dat ze konden was de menu kaart van het hotel. Hopeloze situatie. Tot mijn grote geluk kwam de zoon van de vrouw die een aantal woorden Engels sprak. Hij bracht mij naar Mr. Lucky, de jongeheer die mij de dag ervoor had rondgereden en erg goed Engels sprak. De weg naar zijn huis leek eeuwig te duren en toen hij niet thuis was, was mijn einde nabij. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit want op het moment dat wij omkeerde om terug naar het guest house te gaan belde Mr. Lucky naar zijn zus. Blijkbaar was hij zojuist in het guest house om mij naar het bus station te brengen.

Terug in het guest house gingen we zo goed als meteen naar het politiebureau om aangifte te doen. Mr. Lucky ging mee voor vertaling. We moesten een eeuwigheid wachten op de juiste agent, en toen hij er eindelijk was kon het feest beginnen. Ik moest een aangifte formulier invullen maar ik had net het laatste exemplaar in het Engels, dus voordat ik kon beginnen moesten er nog kopieën gemaakt worden. Pffff. Na al mijn persoonlijke gegevens en mijn verhaal kwijt te zijn op papier stond er nog één kopje: Decicion and request of the victim. Ik vroeg wat ik daar moest invullen maar Meneer agent snapte mij niet, en ik hem niet dus uiteindelijk vulde ik met zijn toestemming in: I want the police to find my backpack including all my belongings. I will contact the Swiss ambassy. Ik vond het zelf wel hilarisch. Toen Mr. Agent mijn verhaal ging vertalen kwamen nog een aantal nieuwsgierigen erbij. Een dikkertje die geen Engels sprak en een jonge knaap die het allemaal erg grappig vond. Ik begon het ook wel een beetje grappig te vinden behalve dat ik zonder geld, bankpas en paspoort geen kant op kon.

Toen Mr. Agent eindelijk bij het onderste kopje ‘Decicion and request of the victim' kwam schoot iedereen in de lach. Bij gebrek aan beter lachte ik maar mee om mijn domme antwoord. Veel snapte ik er sowieso niet meer van want Mr. Agent had gezegd dat het antwoord goed was. Een aantal vingerafdrukken maakte het geheel compleet en ik kon het de volgende dag komen ophalen met alle stempels en het rapport op de computer (ja alles ging met de hand, heerlijk). Twee uur later zat ik weer achter op de scooter terug naar het guest house. Daar, tot mijn grote geluk, was mijn rugzakje gevonden. Blijkbaar hing die ergens in de boom naast het guest house. Mijn paspoort had ik weer, zo ook mijn bankpasjes en dat was het belangrijkste. Mijn 80$, MP3-speler, verrekijker, horloge en camera batterij en memory card waren gestolen, materiële waarde. Ook mijn zakmes was weg, dat is iets minder leuk, emotionele waarde en mijn beste vriend op reis. De dames van het guest house kwamen mij omhelzen en iedereen was blij

Net toen Mr. Lucky mij weer naar het politiebureau wilde brengen om het te melden kwam de agent naar het guest house. Hij wilde zien hoe mijn kamer eruitzag en kwam op de proppe met de mogelijkheid dat mijn rugzak via het raam met een stok gestolen was. Ik vond het klinkklare onzin. Mijn kamer was op de tweede verdieping en er was een soort van tralies met grote gaten voor mijn raam. Ik kon het niet geloven. Maar goed, ik had mijn deur 100% zeker op slot gedaan en de sleutel stak er de hele nacht in.

De agent ging weer weg en ik deed een dutje. Wat een stressvolle situatie. Toen ik zo'n twee uur later wakker werd ging ik naar beneden, at iets en kwam de eigenaar van het hotel speciaal naar mij toe om een praatje te maken. Hij vertelde dat hij nooit in het guest house kwam maar dat hij graag even met mij wilde praten. Wat een eer! Toen hij hoorde dat mijn volgende bestemming Phnom Phen was vertelde hij dat zijn zoon daar een guest house had. Hij gaf mij een visitekaartje en ik beloofde dat ik naar dat hotel zou gaan. Opeens stond er weer een hele coole agent in vol tenue voor de deur. Deze wilde graag de situatie naspelen en foto's maken. Mijn rugzak weer terug in de boom, mijn toilettas weer terug in de prullenbak. Met de telefoon werden erg professionele foto's gemaakt en ook hij geloofde in de raamtheorie en wist mij te vertellen dat het al eens eerder gebeurt was. Iemand steekt een stok ofzo in het raam en vist dan je spullen eruit. Kort nadat de agent weg was realiseerde ik mij dat mijn horloge ook gestolen was. Deze maak ik soms vast aan mijn rugzak zodat ik hem niet kwijtraak of vergeet. Ik liep dus weer terug naar het politiebureau.

De eerste agent die ik tegen kwam was de coole agent. Deze was niet blij met het nieuws dat ik nog iets wilde toevoegen aan mijn aangifte want het getypte stuk was al klaar en dat zou veel te veel tijd kosten. Ik wilde het echter wel aanpassen die hij ging al snel overstag dankzij mijn vrouwelijke charmes. Toen hij de aangifte zag werd hij er niet blij van. Er was namelijk met twee kleuren pen geschreven. Gelukkig vond hij het uiteindelijk niet zo een probleem en ik voegde mijn horloge toe bij de aangifte. Het Khmer schrift van mijn aangifte moest echter helemaal opnieuw dus daar zat ik dan weer. Ook de eerste, Mr. Agent, kwam er weer bij en ging ondertussen het stuk overtypen. Wat o zo lang en zo veel moeite koste was binnen no time gedaan. De coole agent beloofde dat hij 's avonds het hele pakket inclusief handtekeningen, stempels en vingerafdrukken, naar het guest house zou brengen.

En zo gezegd zo gedaan. Rond zeven uur bracht hij netjes het hele pakket naar mij toe. Alles in Khmer, behalve mijn verhaal dus Mr. Lucky hielp mij het nog even een beetje te vertalen zodat ik wist wat er stond. We aten samen diner en speelde nog een beetje kaart. Vervolgens ging ik naar bed, dit keer met mijn tas aan mijn lichaam geklemd.

Wat een dag.

Als ik er nu over nadenk is de theorie van het raam nog niet eens zo gek. Dat verklaard ook meer waarom mijn toilettas in de prullenbak voor het raam stond. Door de deur was het onmogelijk om naar binnen te komen. Ondanks het ik het nog steeds een beetje een vage theorie vind lijkt het er wel op dat het de enige mogelijkheid was.

16 juni - Surprise surprise

Wederom ging mijn wekker vandaag om zeven uur. Alles lag nog op zijn plek en gerust nam ik een douche. Ik pakte mijn spullen, betaalde de hotel dames. Ze gaven mij nog wat knuffels en de zoon van één van de dames gaf mij een knuffel en zei dat we nu vrienden waren, zo schattig allemaal. Mr. Lucky kwam mij ophalen en bracht mij naar het busstation. Met een gemengd gevoel begon ik aan wat mij verteld was een vijf uur durende trip naar Phnom Phen. Ik nam afscheid van Mr. Lucky, bedankte hem voor alles wat hij gedaan had en beloofde hem dat ik naar guest house Nr. 10 in Phnom Phen zou gaan, wat eigendom is van de eigenaar van het guest house daar.

De bus vertok en de lange zit van vijf uur werd uiteindelijk een billendodende rit van zeven uur. Een vervelende verassing. Het landschap was niet bijster interessant dus ik heb ook nog even een uurtje geslapen. Toen we de miljoenen stad naderde werd het drukker en drukker. Eenmaal in de stad was het een heerlijke chaos. De bus stopte en overal verschenen mannen die hun motor, tuk tuk of taxi aanboden om mij naar een guest house te brengen. Agenten kwamen eraan te pas om ons, zojuist aangekomen reizigers, te beschermen. Opeens kwam er een jongeheer op mij af die aan mij vroeg of ik het Zwitserse meisje was wiens paspoort gestolen was in Sunset guest house in Kratie. Hij was de manager van guest house Nr 10 en had een belletje gekregen van Mr. Lucky om mij te komen oppikken. Wat was dat een goede zet. Ik was zeer blij en opgelucht. Eindelijk een beetje makkelijk. Geen gedoe met afdingen en enge mannen. Iemand kwam mij ophalen. Ik voelde me een VIP gast.

Achterop het scootertje door de chaos bracht hij me naar het hotel. Mr. Reat (uitgesproken Mr. Ret) bracht mij naar mijn kamer en vervolgens moest ik inchecken. Het hotel was overigens fenomenaal. De hoofdruimte was heerlijk krotterig en het ligt aan een meertje. Ze hebben ook een dubbeldekker boot en overal zijn lounge plekken. Wat heerlijk! Mr. Reat nam mij naar de boot om mij het een en ander te vertellen over Phnom Phen en zo kon ik hem ook wat vragen stellen over onder andere een nieuwe camera. Hier ontstond al snel onze vriendschap.

Mr Reat nam mij mee uit eten naar een plek waar ik goedkoop Cambodjaans kon eten. Een niet toeristisch oord wat als resultaat had dat ik een bezichtiging was. Het eten was heerlijk, ik weet niet wat het was, maar dat het lekker was weet ik zeker. En goedkoop! Toen we terug kwamen in het guest house maakte we een weddenschap op de wedstrijd Zwitserland - Spanje die ik tot ieders verrassing won. Hopp Schwiiz! Tot laat in de nacht kletste ik met Mr. Reat.

17 juni - Ziekenhuis bezoek

Rond half negen ontwaakte ik uit een natuurlijke slaap. Mr. Reat had mij beloofd naar de camera winkel te brengen, maar hij moest ook zijn zus en schoonbroer ophalen omdat zijn zus een kankergezwel had in haar hals en ze deze week geopereerd moest worden. Met de auto reden we door de chaos naar het busstation. Mr. Reat moest een hele tijd zoeken in de gigantische drukte van mensen om zijn zus te vinden. We brachten zijn zus en schoonbroer naar hun guest house en toen nam Mr. Reat mij mee naar het winkel centrum. Een enorm geairconditioneerd complex waar ze werkelijk alles verkochten. Er was maar één camera te koop waar ik mijn batterij voor kon gebruiken. Niet echt handig, maar goed. Ik kon in de winkel niet met bankpas betalen dus ik moest eerst naar een bank. Helaas kon de bank in het complex mijn internationale pasje niet aan en de bank net buiten het complex was defect. Fijn. Tegenover het winkelcentrum zat nog een klein foto winkeltje. Daar kon ik mijn camera inleveren om schoon te laten maken. De man wilde echter geen prijs zeggen en beloofde snel naar Mr. Reat te bellen als hij een prijs wist.

Mr. Reat nam mij mee naar de bovenste verdieping van het grote warenhuis. Hier was een speelhal waar je ook kon skeeleren en er was een bioscoop en dus een speelhal. We liepen een rondje en al snel viel mijn oog op kleine kamertjes waarin mensen zaten karaoke te zingen. Ge-wel-dig! Ik liep er langs en keek naar binnen en een aantal kinderen zwaaide zeer enthousiast naar mij en wenkte mij naar binnen. Dus al snel zat ik tussen vijf kindjes die karaoke aan het zingen waren. Vol trots en uit volle borst, want ja, het was toch wel super cool een blank meisje met hen in het hokje. Mr. Reat was onder tussen doorgelopen en mij kwijt geraakt. Na een tijdje kroop ik weer uit het hokje en vond Mr. Reat die het zo grappig vond dat ik het karaoke grappig vond dat hij een kaartje kocht zodat we konden karaoke zingen. Blijkbaar was er een hele gang met hokjes waarin de muziek uitknalde en de Cambodjaanse vol hard meezongen op verschillende platen. Mr. Reat ging ook compleet uit z'n plaat en ik kon mij lol niet op. Wat een hilarisch tijdverdrijf. Na een half uurtje zingen gingen wij terug naar het guest house van zijn zus en broer om hen op te pikken.

Mr. Reat had mij verteld dat ze een goed ziekenhuis hadden waar de operatie en alles in totaal zo een 700 $ zou kosten. De hele familie en zijn goede vrienden uit Duitsland hadden geld ingelegd om de operatie te kunnen betalen. Ik had dus goede hoop op een fatsoenlijk ziekenhuis, maar toen wij aankwamen en ik het gebouw zag begreep ik al snel dat goed twee verschillende betekenissen kan hebben. Een waar krot wat jaren geleden gebouwd is samen met de Russen. Ik begon een beetje nerveus te worden want van ziekenhuizen in Nederland wordt ik al niet vrolijk, laat staan van dit. We gingen opzoek naar de juiste dokter en toen we haar eenmaal gevonden hadden moest er een röntgenfoto gemaakt worden en nog wat andere onderzoeken gedaan worden op de zus. We moesten vanuit de wachtkamer naar de 2^de verdieping. De kanker verdieping. Overal kon je in de kamers naar binnen kijken en lagen mensen ziek te zijn. Een verschrikkelijk beeld. Ik bleef op de gang wachten waar er nog meer zieken mensen zaten. Ook de Intensive Care afdeling kon ik zien, gewoon een aantal klapdeurtjes, niets Intensive Care... Kort daarop zag ik een ‘ambulance' bij de spoedeisende hulp aankomen. Een oud vrouwtje werd binnen gebracht. De brancard is niet de moeite waard om over te spreken. Na een tijdje kwam er een ziek jongetje langs lopen die vrolijk naar mij zwaaide. Het huilen stond mij nader dan het lachen.

Mr. Reat kwam na een tijdje terug en tijdens de onderzoeken gingen wij aan de overkant van het ziekenhuis een hapje eten. Heerlijk en goedkoper dan goedkoop al had ik niet een grote trek. Daarna moesten we weer terug naar het ziekenhuis. Hier kwamen we al snel zijn zus en dokter tegen en konden we gaan omdat we twee uur moesten wachten op de resultaten. We gingen naar een ander winkelcentrum waar de zus van Mr. Reat bijna van de roltrap viel. Die hebben ze namelijk niet in het landelijk gebied waar zij vandaan komen. In een fastfood restaurant bestelde ze wat gefrituurde kippenpootjes die de schoonbroer en de zus opsmulde. Zij spraken overigens geen Engels maar met veel lachen en handen en voeten werden wij langzaam vrienden.

Na twee uur wachten moesten we weer terug om de resultaten op te halen. Dapper ging ik het ziekenhuis weer in. De resultaten waren OK en de volgende dag zou zijn zus geopereerd worden.

We brachten de zus en schoonbroer terug naar hun guest house en vervolgens gingen wij ook terug. Na een douche en een chatsessie met Obie gingen we samen uit eten in een restaurant waar ik wederom een bezichtiging was. We aten de bekende Cambodjaanse BBQ een waar genot. Echt heerlijk. Later voegde ook een vriendin en een vriend van Mr. Reat zich bij ons. Het was een super gezellig avond die tot vroeg in de ochtend duurde. Extreem veel gelachen. Wat zijn Cambodjaanse toch anders dan Laotiaanen.

De dag was behoorlijk heftig. Desalniettemin een dag die ik nooit had willen missen. Dit is het echte leven.

18 juni - Kippenvel

Pas rond 11 uur ontwaakte ik. Heerlijk had ik geslapen maar vond het nu tijd eens wat van de stad te bezichtigen. Toen ik beneden kwam liep ik meteen Mr. Reat tegen het lijf. Zijn zus zou om 15.30 worden geopereerd dus hij zou een vriend van hem bellen zodat ik ergens heen kon tegen een niet-toerisen prijs. Erg handig als je iemand kent! Ook gaf hij mij m'n camera terug want die man had nog steeds geen prijs dus hij raadde mij aan hem ergens anders af te leveren.

Even later was arriveerde de vriend van Mr Reat. Zijn naam was iets van Mr. Oeh, ik weet het ook niet. In een bloedje bloedje heet weer reden we eerst ergens heen om mijn camera af te geven zodat ze die konden schoonmaken. Het zou tussen de 20 - 30 dollar kosten. Altijd beter dan een nieuwe camera! Daarna scheurden we door de chaos van Phnom Phen. Iedereen vond mij geweldig en er werd veel gezwaaid. Het was de verjaardag van de koningin, maar ik voelde mij zelf een hoogheid. Wat een aandacht, belachelijk.

Onze eerste stop was bij een soort van verzameling van oorlogsattributen. Tanks, geweren, granaten, leger outfits, noem maar op. Ook kon je daar schieten. Het was veel te duur maar ik besloot eens zo een geweer in de hand te nemen en het ‘kind sodaat gevoel' op te nemen. Mijn geweer (iets van een AK40 ofzo) leek namelijk erg op dat wat altijd op foto's staat met kindsoldaten. Na geen instructie moest ik de schietbaan op en werd mijn target, een prachtige soldaat op een papier opgehangen en kon ik gaan schieten. Ik was toch een beetje bang om eerlijk te zijn. Zo een geweer geeft zo een gevoel van macht, erg beangstigend. Maar goed, ik was al snel over mijn diepere gedachten heen en vuurde mijn eerste schot wat als gevolg ook mijn eerste klap op mijn schouder gaf. Wat een ontzettende kracht kwam er van af. En ik had nog wel een ‘vrouwen' geweer volgens de zogenaamde instructeur. Na een aantal schoten mocht ik het geweer omzetten op automatisch en met één keer de trekker overhalen schoot hij dan een paar keer. Hier kwam de instructeur zelfs tegendruk geven op mijn schouder. Het was een bizarre ervaring. Ik weet niet of ik het leuk of niet leuk vond. Maar met alle geschiedenis die zich hier in Cambodja heeft afgespeeld geeft het schieten met zo een AK40 een extra dimensie. En dat is wel erg goed.

Toen ik en Mr. Oehm weer wilde gaan begon het te hozen en namen wij weer plaats. Na een kleine twintig minuten zaten we weer op de scooter op naar de Killing Fields. Want als je in Phnom Phen of eigenlijk überhaupt in Cambodja bent kan je niet om de geschiedenis van de Killing Fields heen. Het was nog best wel een stukje rijden, en eenmaal aangekomen kocht ik mijn kaartje en betrad ik één van de meest gruwelijke plekken op de wereld. De Khmer Rouge nam in 1975 de macht over en wilde Cambodja omtoveren in een landbouw republiek. Onder de leider Pol Pot (het Pol Pot regime) werd in enkele dagen de hele populatie van Phnom Phen en omgeving naar landelijke gebieden om daar 12 - 18 uur per dag te werken op het land. Als men zich niet gedroeg werd je terplekken neergeschoten. De revolutie van de Khmer Rouge was één van de bloedigste ter wereld. Maar om even terug te komen bij de Killing Fields, kort en bondig een plek waar verraders, niet-rouge en alle ‘foute' mensen werden heen gebracht om simpelweg neergeschoten te worden. De lijken werden met hopen in kuilen gegooid die vervolgens gevuld werden met water. Het water was bedoeld om de stank van de lijken te verhullen voor de slaven die in de omgeving werkte en om nog levende mensen vooralsnog te doden. In een kuil van misschien 3 bij 4 meter lagen meer dan 100 lijken. Sommige kuilen waren gevuld met lijken zonder hoofden. Kinderen en babies werden ook meedogenloos afgemaakt om wraak te voorkomen. Soms werden babies en kinderen doodgeslagen tegen een boom. Die boom staat er nog. Misselijkmakend. Concentratiekampen in Nederland (en omgeving) heb ik wel een aantal van gezien. Altijd erg indrukwekkend. Maar dit... Dit is niet te beschrijven. Een stuk grond kon je niet betreden omdat daar nog steeds botten de grond uitstaken. Voordat de mensen koelbloedig vermoord werden, werden ze eerst flink in elkaar getrapt. Ondanks de hitte had ik het zo koud. Duizende mensen hadden hier de dood gevonden, duizenden. Om de doden te eren was er in het midden van de Killing Fields een grote stupa gemaakt met daarin zo'n 8000 schedels en kledingresten van slachtoffers. Ik heb gewoon weer kippenvel nu ik het beschrijf. Ik heb zelden zo iets indrukwekkends gezien. Kwam ook door de opzet van het gebied. Erg simpel, soms zeggen weinig woorden meer. Bij een willekeurige kuil stond een bordje met: ‘Mass Grave. 145 bodies found without head also women and children'.

Mr. Oehm pikte mij weer netjes op en de terugweg naar de stad kon beginnen. Mr. Oehm begreep niet waarom ik opeens zo stil was.

In de drukte van de spits zoefde wij om auto's en tussen brommers, fietsers ,tuk tuks, karren, noem het maar op. Opeens begon het te hozen. En niet zomaar een hoosbui. Al mijn voorgaande buien werden compleet overtroffen. Dit was geen regen, dit was een echte douche. Binnen no time waren we ook doorweekt en de straat begon vol te lopen. Zodra een auto ons inhaalde splashte het water op tot aan mijn heup. Geweldig! Toen het onmogelijke gebeurde en het nog harde ging regenen gingen we schuilen. Na 10 minuten was ik het echter zat, we waren toch al doorweekt dus wat bomt het? En daarnaast zag ik de lol er wel van in. Tot in m'n bilspleet zat het water toen we terug kwamen in het Guest House. En wederom, ondanks de warme was ik koud. Dit keer niet van gruweldaden maar van echte kou. Heerlijk!

In het Guest House nam ik een koude douche die heerlijk warm aanvoelde en ging ik naar beneden voetbal kijken. Met de staff van het hotel (muv Mr. Reat die bij zijn zojuist geopereerde zus in het ziekenhuis was) dronken we een aantal biertjes en ze hadden de grootste lol om mij. Om te proosten zeggen ze hier iets als chul moei maar ze leerde mij choi moei... wat iets anders betekend... (verhaal wordt vervolgt 20 juni). Toen Mr. Reat thuis kwam zag hij er kapot uit dus ik ging even met hem praten. Het was zo zielig, hij was zo bang en verdrietig om zijn zus. Logisch. Ze had de twee uur durende operatie goed doorstaan maar had allemaal buisjes en infusen aan zich.

19 juni - Cashen

De avond ervoor was het nogal laat geworden door het bier en het gepraat dus ik mocht van mijzelf een beetje uitslapen. Vandaag wilde ik naar het koninklijk palijs, maar eerst wilde ik mijn camera gaan ophalen en eventueel een nieuwe kopen. Het werd een nieuwe kopen dus na het bezoeken van een aantal winkels hakte ik de knoop door en gooide een smak cash op de toonbank van de winkel. Foto's kunnen weer gemaakt worden!

Voor lunch ging ik weer terug naar het guest house en even laten brak God weer in een huilbui uit. De stort regen hield aan tot de avond, geen koninklijk paleis dus maar een goede film. Ook leuk voor de uitzondering, maar wel een beetje een verregende dag.

's Avonds nam Mr. Reat mij weer mee naar een nieuwe goedkope lokale eet tent waar er op een groot scherm voetbal werd uitgezonden. Ik gaf Mr. Reat de opdracht maar wat lekkerst te bestellen omdat ik toch niet wist wat het was. Uiteindelijk kreeg ik heerlijke mosselen met pinda's en een mangosalade met waterslang of zo, iets minder lekker. Ik sloot de avond af met een biertje met mijn nieuwe vrienden van guest house nr. 10.

20 juni - Wedden?!

In de ochtend waagde ik mijn tweede poging om bij het koninklijk palijs te komen. Echter was er niemand in het hotel die mijn persoonlijke chauffeur kon bereiken dus ik moest een andere (duurdere) nemen. Deze vriendelijke man wist mij wel naar het palijs te brengen. Echter dankzij de verjaardag van de koningin was deze nog steeds gesloten. Hier wordt ik dus niet goed van!

Ik gaf de chauffeur de opdracht mij naar Wat Phnom te brengen. Hier raakte ik aan de praat met een mannetje en deze vroeg of ik Khmer sprak. Vol trots vertelde ik ja ik kan cheers zeggen: choi moei. Verontwaardigd keek de man mij aan. Ik dacht, misschien spreek ik het verkeerd uit dus ik herhaalde het en gebaarde ‘cheers'. Waarop de man erg verontrust mij uitlegde dat choi moei niet cheers maar fuck me one time betekent. Chol moei, dat moest ik zeggen. Fijn... stond ik even mooi voor schut. Deze heuveltempel viel erg tegen. Sloeg eigenlijk nergens op en was volledig over de top getoeristiseerd. De beloofde apen in de bomen waren ver te vinden en de olifant die er stond was over de top. Ik was dus ook snel uitgekeken en vertrok weer, terug naar het guest house.

Na een gratis lunch, want ja, nu de gehele staff mijn vriend is krijg ik hun eten aangeboden want ze willen graag dat ik alles proef. En vaak is het nog lekker ook! Vervolgens wat gekaart met twee non stop stonde reizigers uit de USA en Engeland. Om twee uur ging ik met Mr. Reat naar het ziekenhuis op ziekenbezoek bij zijn zus. Ze lag ondertussen op een kamer en had nog een dik gaas over haar keel. Ze kon een beetje fluisteren en drinken, een grote vooruitgang. Echter was het in de kamer zitten zo heftig voor mij. Het is ook gewoon niet te geloven. Alles moet je zelf meenemen. Eten, drinken, kussen, deken, alles. Het enige dat je krijgt van het ziekenhuis is een matras op een onderstel. Er lag nog een jonge man op de zaal en een oude half dode vrouw. Overal was familie die de zorg voor hun geliefde deed, want aan zusters doen ze hier niet. Dat kost namelijk 5 dollar per dag. Het oude vrouwtje ging plassen in een potje naast haar bed en toen de dokter langs kwam om iedereen een spuitje te geven werd het mij even te veel. Spuitjes is sowieso niet mijn ding, ziekenhuizen zijn niet echt mijn ding en nee, het was niet leuk. Ik zonderde mij even af op de galerij waar al snel mensen op af kwamen. Een blanke meid in zo een ziekenhuis trekt wel de aandacht. Irritant. Nadat ik het even had bezonken ging ik bij de vele familieleden hangen op de galerij. Deze mensen hebben het overigens erg gezellig op de galerij. Even later kwam er een chirurg langs die zijn oog op mij liet vallen. Ook hij kon het niet laten om met dat bijzondere blanke meisje een praatje te maken in het Frans. Ik vond het super irritant. Waarom ben ik nou weer zo belangrijk om een praatje mee te maken? Ga mensen redden man! Ik voelde mij zo bezwaard tegenover al die zieken mensen. Als ik in een ziekenhuis zou liggen waar normaal alleen blanken komen en er komt een chinees binnen en de chirurg gaat met hem een sociaal praatje maken alleen omdat hij chinees is, zou ik niet echt blij worden. Maar goed, op een plek als deze is het niet moeilijk om te erkennen dat het leven niet eerlijk is.

Na een tijdje ging ik weer even bij Mr. Reat z'n zus op bed zitten, geen stoelen nee. De knoop in mijn maag bleef echter groeien en ik moest even alleen, echt alleen zijn. Ik liep dus even een ommetje naar de bovenste 5^de verdieping van het ziekenhuis. Ik had een best mooi uitzicht over de stad, dat was leuk! Vervolgens liep ik een rondje en stonden een verdieping lager een aantal kinderen naar mij te zwaaien. Ik liep naar beneden en ging met hen ‘praten'. Blijkbaar was ik op de zieke kinderen afdeling en al snel stroomde de kamers leeg met kindjes en ouders die de nieuwsgierige maar verlegen kinderen naar mij toe brachten. De kindjes hadden de grootste lol om mijn uitspraak van het Khmer. Ze bleven maar woorden naar mij roepen die ik na zei. Ze hadden de grootste lol om alles en kwamen om mijn huid te voelen. Ik leerde ze high five. Het voelde goed, om die kinderen op zo een simpele wijze een betere dag te brengen. Al was dit voor één keer wel genoeg want al die ziekte is niets voor mij. Op het gegeven moment riepen de kinderen mij dat ik over de reling moest kijken. En ze bleven maar een woord herhalen. Er werden twee lijken een ambulance ingeschoven. Godver.

Terug in het huest house kon de party met de staff weer beginnen. Al mijn dagen zijn zo contrasterend. Maar goed, we speelde wat pool op een scheve pooltafel met acht ballen. Er werd op ongeveer alles gewed wat mogelijk was, voetbal, pool, bier. Om alles! Vervolgens had ik een wed met één van de jongens. Wie de meeste ballen in het poolspel scoorde won en de ander moest de rest van de staff een dessert (traditionele Cambodjaanse rijst dessert) betalen. Uiteraard verloor ik en kort daarop zat ik tussen zes man in gepropt in de auto van Mr. Reat. We hadden de grootste lol en al snel zaten we aan het toetje. Niet vies niet lekker maar iedereen was blij. Het was zo gezellig!

21 juni - I love this place...

Omdat het de avond ervoor weer laat geworden was ontwaakte ik rond tienen en belde meteen mijn driver Mr. Oehm. Hij bracht mij naar de Russian Market wat erg tegen viel omdat het veel te veel ingericht was op toeristen. De markt was echter behoorlijk groot en al snel was ik verdwaald en vond ik de uitgang waar Mr. Oehm mij afgezet had en op mij zou wachten niet meer terug. Ik dwaalde voor zeker 15 minuten rond om Mr. Oehm te vinden. Toen ik hem eindelijk gevonden had bracht hij mij naar een winkel waar ik mijn souvenir gekocht heb. Een verrassing, maar misschien, als je alert bent is het te zien in de foto's. Dus een stuk van mijn verhaal vertel ik hier niet anders is het geen verrassing meer!

Vervolgens gingen we EINDELIJK naar het koninklijk palijs. De entree was veel en veel te duur. Maarliefst $6,25 en dan waren ze ook nog eens de helft aan het verbouwen. Maar goed, het is wel een must see in Phnom Phen en het was ook geen slecht bezoek. Het palijs is zonder twijfel een van de meest Koninklijke die ik ooit gezien heb. Ook was de bekende zilvere pagode hier, die sloeg eigenlijk elke plank mis. Maar ik was godse blij dat ik eindelijk het palijs gezien had!

Vervolgens reden we door weer eens een zeikregen terug naar het guest house. Daar keek ik wat voetbal, al redelijk in spanning voor de wedstrijd van vanavond: Chile - Zwitserland. Helaas helaas verloren maar niet getreurd want de avond was één groot feest. Het nichtje van Siem Ream (een staff member) werd 8 jaar en dat moest gevierd worden. Ik was uitgenodigd en vooral het meisje met een naam dat op Lisan lijkt was heel trots op mijn aanwezigheid. Er was een klein verjaardagstaartje en de jarige jet moest iedereen een hapje geven. Er was veel eten en wederom stroomde het bier vrolijk. Wat een gedoe toch elke keer met dat bier. Siem Riep bedacht dat ik een camera had met gevolg dat het hele feestje werd vastgelegd. Erg leuk voor het kindje wat overigens te schattig was. Ze wilde dolgraag met mij op de foto dus dat ging ook mooi.

Naar het verjaardagsfeestje raakte ik aan de praat met een aantal zwarte mannen die hier wonen. Ze kwamen uit Nigeria en waren van de zelfde stam als Obie! Te grappig. Een tijdje met hen gepraat en vervolgens naar een bar gegaan met Mr. Reat, Mr. Playboy, Brian (Amerikaanse toerist) en de twee vrienden van Mr. Reat. Was erg gezellig!

Dit was het weer voor deze keer. Ik heb pakweg een uur geprobeert foto's de uploaden maar het werkt niet echt door de wisselvallige internetconnectie. Ik hoop dat jullie er weer van genoten hebben. En dan zeg ik: ajuus en tot de volgende keer!

Liefs, Lisan

De waterweek.

Lieve familie, lieve vrienden,

Het is weer tijd voor een leesuurtje. Mijn trip door Zuid-oost Azië is in volle gang. Al twee weken weer, ze zijn voorbij gevlogen. Ik ben totaal de dagen kwijt, heerlijk zo een vakantie gevoel! Nu weet ik wel de data dankzij mijn geweldige dagboek, maar de dagen, nee ik ben de weg kwijt. Vandaag ben ik jarig, dat weet ik wel! 20 jaar alweer. Ik begin een beetje oud te worden, gevoelsmatig dan. Maar ik ben blij dat ik teenie-af ben. Want als solo reizigster elke keer moeten vertellen dat je 19 bent is niet echt de bom. Reacties als 'ow, you're just a baby' hoorde ik te vaak, vervelend. Dat zal nu wel veranderen want ik ben 20. Ik hoor nu tot de twintigers. Toch moest ik nog één week als 19 jarige door het leven. Nog één laatste week waar zeker niet elke 19 jarige van droomt. Voor mij was het gelukkig een top week met veel nieuwe ervaringen, mensen, dorpen, tempels, bossen, steden, bedden, bussen en waters. Ja water was wel een beetje de rode draad deze week. Daarom doop ik deze week om in de Nationale Lisan. Waterweek. Tevens was er nog een andere rode draad in deze week genaamd PECH. Pech wist mij wel te vinden deze week, het een en ander is kwijtgeraakt en kapotgegaan. Maar niet getreurd, het was toppie.

Veel lees plezier en persoonlijk hoop ik dat de foto's snel volgen...

8 Juni - Wat een grap!

Mijn plan om ‘s ochtends naar een processie van monniken te gaan kon ik niet voltrekken. Mijn wekker ging om 5 uur af, maar ik kon het niet aan. Draaide mij om en sliep verder tot half acht. Ik raakte aan de praat met een Australische broer en zus (Clive en Sarah) die een boottocht over de Mekong zouden maken om zo de tempels aan de andere zijde, de beroemde watervallen en een potterij dorpje te bezoeken. Ze vroegen of ik mee ging. Na even wikken en wegen besloot ik maar voor de verandering mij eens sociaal op te stellen tegenover andere reizigers en nam ik het aanbod aan. Bij ons voegde zich nog twee giga dikke Nederlanders en een zeer knappe oude man uit de UK. Ja, ook oude mannen kunnen zeer knap zijn. Onze gids, Mr. Thongi (enig) sprak zeer goed Engels en in tegenstelling tot de meeste Laotianen sprak hij open over de oorlog. Want dat de USA flink tekeer gegaan is in Vietnam, dat weet iedereen. Maar dat ook Laos en Cambodja flink onder vuur lagen is iets minder bekend. Laos is zelfs werelds meest gebombardeerde land te wereld. In de behoorlijk is er maarliefst één derde van de bevolking omgekomen en zakte de populatie van 3 miljoen inwoners naar 2 miljoen inwoners. Te gek voor woorden. Één derde.

De longtail boot van Mr. Thongi kapseisde bijna toen de dikke Nederlanders instapte. Dood eng! De Mekong staat niet echt bekend om zijn schone water. En de stroming zag er ook behoorlijk hard uit. En de Mekong houd van mensen en verslind er zo nu en dan een paar. Al snel zaten we midden op de immense rivier. We voeren naar de overkant waar Mr. Thongi ons aan land liet over zijn plankje. Hier konden we twee tempels bezichtigen. Een tempel krijg je echter niet zomaar te zien, nee je moet er wel wat voor overhebben. De trappen keken ons lachend te gemoed, en het was al zo heet zo vroeg op de ochtend! De ene tempel was zeer mooi en had prachtige oude muurschilderingen. Heel mooi! De andere tempel was gewoon een zo goed als niet onderhouden krotje, maar lag op zo een goede plek dat het uizicht over de Mighty Mekong magnifiek was.

Onze volgende stop zouden de watervallen zijn. Na een klein uurtje varen, heerlijk briesje in m'n gezicht, kwamen we in een heftige regenbui terecht. Iedereen ging schuilen in het kleine hutje bij kapitein Mr. Thongi, met uitzondering van de dikkies natuurlijk, want de ruimte was beperkt. De dikkies verplaatste zich wel, dus dat was behoorlijk adem inhouden... Wat een geschommel. Eenmaal aangemeerd was de regen weer opgehouden. Inde laadbak van een pick-up werden wij naar de waterval gebracht. Ik wist niet wat mij overkwam. Drie touring bussen, ontelbare tuk tuks en een gigantisch toeristen troep verkoopdropje bij de entree van de waterval. O God, waar ben ik in beland.. In de stroom van mensen werden we lang een beren opvangcentrum voort geduwd. Geen tijd om stil te staan want je voelde de volgende zwetende toerist al in je nek hijgen. Meteen door naar de waterval dus. Het water, blauwer dan blauw, was echt blauw! Zo blauw dat het bijna pijn deed aan je ogen. Echt blauw! Het was behoorlijk druk, maar het viel eigenlijk nog wel te overzien. De natuur was fenomenaal. Overal waren plateaus die zich vulde met water. In de ‘hoofdplateau' waren mensen aan het zwemmen, kon je van een waterval afspringen (+/- 4 meter) en hadden ze een slinger aan een boom gemaakt zodat je jezelf het water in kon slingeren. Na even de kat uit de boom gekeken te hebben hees ik mijzelf ook in mijn bikini en ging ik ten strijde. Helaas was ik mijn bikini onderkantje vergeten, maar dat weerhield mij niet het enigszins koude water in te duiken. Om maar meteen erin te duiken nam ik mijn eerste duik samen met Mr. Thongi en de Australiërs van de waterval. Heerlijke verfrissing. Vervolgens moest ik ook nog even slingeren. Dus ik hees mijzelf het water weer uit (het moeilijkste van het hele verhaal) klom de boom in en reikte uit naar het touw. Adembenemend. Iedereen was in volle spanning. Weer iemand die gaat slingeren. Het hele Chinese publiek zat op het puntje van hun stoel. Vol spanning. En daar ging ik. Met een prachtige sprong hing ik aan het touw. Het touw was glibberig, langzaam voelde ik dat mijn handen weg gleden. Het touw gleed tussen mijn handen uit en voordat ik het wist was ik aan mijn val begonnen. Tot groot vermaak van de Chinezen en al het andere publiek belande ik vol plat op mijn buik. Toen ik weer boven water kwam lag serieus iedereen dubbel, wat een grap... Mijn buikje voelde ik wel een beetje maar al snel was ik weer in top vorm. Samen met de groep (m.u.v. dikke vrouw) klommen we met z'n allen de waterval op en besloten we op 1-2-3 gezamenlijk naar beneden te springen. Ik besloot een typische AJ (mijn vader) grap uit te halen en op 3 bleef ik netjes staan. Wederom tot groot vermaak van de Chinezen en overig publiek (en mijzelf). Wat een domme grap.

Na het spring en zwemfestijn gingen we naar de echte waterval, want er was nog meer. De plateaus gevulde waterbekken waren echt wonderschoon. Zelden zo iets moois gezien, je wilde het gewoon vastpakken maar dat kon niet. Foto's schieten tekort. Je zou er dagen kunnen zitten zonder je ook maar één minuut te vervelen. Het is in ieder geval duidelijk waar de tropische zwembaden hun inspiratie vandaan halen. De waterval waar het eigenlijk allemaal om draaide was na al het natuurschoon een zware tegenvaller. Ja het was een waterval, het water viel zo'n 10 meter naar beneden, mooi. Hier mocht je eigenlijk niet zwemmen maar Mr. Thongi wilde graag met mij op de foto op een rots ergens in het waterbekken ervoor. We liepen (waggelde) daarheen en de Australiërs volgeden snel. Daar stonden we dan, we vroegen aan Mr. Thongi of we daar konden zwemmen en voordat we het wisten lagen we allemaal weer in het water. Het was echt gaaf. De stroming van de waterval was enorm maar met het vasthouden aan stenen konden we tot achter de waterval zwemmen. We namen weer een aantal sprongen en zaten onder de waterval. De kracht van het water was zo sterk dat als je zonder handen zwom het water je kopje onder drukte. Meesterlijk! Maar tevens ook zwaar vermoeiend. Het grappigste was dat iedereen de waterval op de foto zette. Normaal heb je een mooie foto, zonder mensen. Maar in die periode dat wij daar waren stonden we op elke foto! Wij werden in één klap beroemd. Vermoeid door de stroming hezen wij ons weer uit het water. We aten wat in het toeristisch troep dorpje en klommen weer in de pick up.

In de boot was iedereen stil, moe. Na een uurtje varen gingen we nog naar het pottenbakker dorpje. Viel erg tegen. Sloeg eigenlijk nergens op. Behalve de oven en de vele kindjes die ons klei stukjes wilde verkopen was er niets te zien. We zaten dus snel weer in de boot naar Luang Prabang. Hier moest ik in top snelheide naar het hostel, mijn spullen pakken en een tuk tuk in. Op naar de nachtbus naar Vientiane.

Om 18.00 uur vertok mijn nachtbus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. Het werd een helse rit met weinig slaap. De man naast mij had zijn tas tussen hem en het raam op zijn stoel gezet met als gevolg dat hij half op mijn stoel zat. Erg fijn. Ik was zo moe na deze dag, maar slapen zat er helaas niet in.

9 juni - Internet

Rond de klok van zes kwam ik aan in de hoofdstad van Laos, een twaalf uur durende rit achter de rug. Het regende pijpenstelen en het leek ook niet enigszins snel op te houden. Ik was kapot. Checkte mij in, maar er was pas om 11.00 uur ruimte voor mij. Ik ging naar een bar waar er Wifi internet was, deed wat werk en zat mijn tijd tot elven uit. Ik overlegde met mijzelf mijn plan van aanpak: Of even een uurtje powernap en dan de stad in, morgen naar Pakse. Of slapen tot ik wakker worde lekker relax en morgen de stad in en dan met de nachtbus (risicovol) naar Pakse. Ik besloot voor optie twee, even lekker uitrusten. In het hotel viel ik bijna direct in slaap. Rond 15.00 uur werd ik wakker en was het opgehouden met regenen. Liep een klein rondje in het niet al te interessante centrum. Ik weet eigenlijk niet helemaal wat ik gedaan heb maar rond 19.00 uur ging ik even dineren in een veel te duur (3,40 euro) restaurant. Daarna zo'n drie uur in een internet café geweest voor maar 1 euro (dat is het betere werk). Geskyped met Obie, het thuisfront en gechat met Louisannnn.

's Nachts, op weg naar het hotel benaderd door een prostituee en een drugsdealer. Beide afgewezen.

10 juni - Hollands Next Topmodel

Na een goede nacht checkte ik uit, liet mijn bagage echter achter in het hotel en ging een scooter huren. Hiermee zou ik het goedkoopst de stad kunnen bezichtigen en een beetje scooteren vind ik altijd wel leuk. Echter was het hier in de stad wel even een andere koek. Super chaotisch verkeer, drukte, slechte bewegwijzering en een redelijk slecht wegdek zorgde ervoor dat ik op en top alert moest zijn wilde ik mijn reis nog een vervolg geven. Eerst heb ik een beetje doelloos rondgereden om de smaak van de stad een beetje te pakken te krijgen en aan de rijstijl te wennen. Vervolgens reed ik vol zelfvertrouwen naar de Arc de Triomphe van Vientiaine, de Patuxia. Ja, was wel guitig om even gezien te hebben. Niets bijzonders eigenlijk. Je kon er ook nog opklimmen, dat deed ik dus mooi even. Het uitzicht over de stad was GE-WEL-DIG, het was echter jammer dat de stad zo saai was. Deze bezichtiging moest één van de highlights van de stad zijn, een tegenvaller. Wat ik persoonlijk wel erg leuk vond was het verhaal achter de Patuxia. Deze is namelijk gebouwd met cement dat de Amerikanen aan Laos geschonken hebben na de oorlog om hun vliegveld weer op te bouwen. Vette terror op de Amerikanen, daar hou ik van!

Toen ik terug liep naar mijn scooter kwam er een enigszins hysterische Aziatische vrouw naar mij toe. Of ik met haar en de Patuxai op de foto wilde. Na, voor mij natuurlijk geen probleem is ik poseerde vrolijk met het vrouwtje voor het gebouw. Het Thaise echtpaar vond het helemaal geweldig, naja, het zal allemaal wel dacht ik erbij.

Ik vervolgde mijn tour-de-Vientiane in de richting van het nationale monument van Laos dat zowel symbool staat voor de soevereiniteit van Laos als het buddhisme, de Pha That Luang. Een gigantische gouden Stupa en een prachtige perfect onderhouden tempel complex. Het zag er allemaal erg mooi uit. Maar in tegenstelling tot de oude, half vergane tempels vertelde dit nauwelijks een verhaal. Moderne beschilderingen en prachtig bladgoud overal waar je keek, mooi maar het had niet echt een charme.

Ik was snel uitgekeken en dacht bij mijzelf ‘wat nu?' Een derde highlight van Vientiane is een fonteinen park maar ik wist bij god niet waar dat was. Ik besloot dus een beetje rond te rijden, doelloos en wie weet wat ik tegen kom. En wat kwam ik tegen? Veel armoede in de buitenwijken van de stad, een super grote markt en een mooie tempel (ook nieuw). Uiteraard kwam ik weer terecht bij een militair terrein en werd ik bozig weg gestuurd. Ik besloot om er maar mee te kappen. Veel moois was er niet te zien en al dat lelijk, daar had ik genoeg van. Ik keerde om en reed terug naar de hoofdweg, langs de markt en de armoede. Om de plaatselijke economie wat te stimuleren ging ik ergens lukraak eten. Het was, thank god, lekker. Ik trok echter veel bekijks, want toeristen in de buitenwijk is denk ik een klein wondertje.

Terug on the road stopte ik bij een willekeurige tempel. Ik keek even rond en al snel werd ik geroepen door een zeer macho type monnik. Ik wist niet eens dat die bestonden, maar goed. Ik ging even met hem praten maar vond hem meer vervelend. Echt een MMA (Monnik Met Attitude). Twee andere, niet Engelssprekende monniken kwamen erbij zitten. Één vroeg via de MMA of hij met mij op de foto mocht. Raar, normaal nemen de toeristen miljoenen foto's van de monniken en nu wil er één met mij op de foto! Wat een eer, zeker dus. Vervolgens kwam nog een niet monnik die wel in het tempel complex woonde erbij zitten. Sprak zeer goed Engels en heb een hele tijd met hem gepraat over zijn en mijn cultuur, over koetjes en kalfjes, over reizen en geld. Noem maar op. Was zeer gezellig.

Toen was het weer tijd om te gaan. Even snel mijn e-mail checken, mijn rugzak pakken en wachten. Wachten op een tuk tuk die mij naar mijn ergste nachtmerrie zou brengen: een nachtbus. Vol tegenzin in een slechte nachtrust ontving ik gelaten mijn kaartje. Ik wierp er een snelle blik op en tot volle verbazing zag ik ‘Bed Nr.' staan. Bed nummer? BED? Niet stoel maar BED? Krijg ik nou een bed in de bus? Of zitten ze mij blij te maken met een dode mus? Ik beloofde mijzelf om me niet al te veel op te jutten in de hoop op een bed. Maar eenmaal aangekomen in het busstation kon ik mijn geluk niet op. Ik had een BEDBUS! Woooooohoooo! Ik kon het bijna niet geloven. Ook was het zo rustig in de bus dat ik een voor twee personen bedoeld bed voor mij alleen had.

Langzaam hobbelde de bus mij in slaap. Twee vreselijk bizarre dromen konden mijn heerlijke nacht niet verstoren. Wat een heerlijke nacht!

11 juni - Steentjes kijken

Opeens stopte de bus, ik ontwaakte abrupt en zonder een waarschuwing waren we aangekomen in Pakse. Hier kon ik nog anderhalf uur wakker worden totdat mijn vervolgbus naar Champasak zou vertrekken. Na vertrek was ik binnen een uur in Champasak, tenminste de busmannen dwongen mij half om uit te stappen. Dat deed ik dus ook braaf en daar stond ik dan midden in een dorpje dat topografisch niet Champasak kon zijn want het moest aan de andere kant van de Mekong liggen. Gelukkig kwam er al snel een oud vrouwtje naar mij toe gewaggeld die gebaarde dat ik haar moest volgend. Deed ik dus ook maar netjes en zij bracht mij naar de haven. Hier moest ik op een pondje die mij naar de overkant bracht, daar waar inderdaad Champasak lag.

De veerboot is overigens erg leuk. Tussen twee longtailboten zijn planken bevestigd met links en rechts van de boten twee ophaalbruggen die niet worden opgehaald. De boot vaart met de punten vooruit en de ophaalbruggen naar de zijkant, alle auto's staan dus ook met de neus naar de zijkant. Echt raar, soms raakte ik een beetje mijn oriëntatie kwijt. De natuur was hier overigens prachtig. Zo nu en dan een hoge platberg. Erg gaaf. Op de pont stond een tuk tuk met vier (Franse) toeristen. Ik kreeg van hen een gratis lift naar het centrum van Champasak (4-5 km).

Mijn hotelkamer was geweldig. Ik had een balkon met uitzicht op de Mekong. Beter kon gewoon echt niet. Eerst even genoten van de prachtige vergezichten en vervolgens door het heerlijk kalme en toeristenloze dorpje gelopen. Het zweet liep mij al snel met straaltjes over mijn rug. Wat een gigantische hitte en wat een verschil met het noorden. Het is hier veel vochtiger en heter, pfffffff... Mijn plan om een fiets te huren om naar de ruïne tempel Wat Phu Champasak te gaan ging wegens de hitte ook niet door. Ik besloot de 11 kilometer per tuk tuk te overbruggen. De ruïne tempel Wat Phu Champasak staat op de UNESCO werelderfgoed lijst en hebben als blauwdruk gediend voor het wereldbekende Angkor Wat.

Nog voordat ik bij de entree van het complex was aangekomen begon het te hozen. In tegenstelling tot mijn normale tempo bleef ik extreem lang in het museum hangen. Hier hadden ze allerlei stukken tempel uit de regio verzameld uit oudere tijden. Het bleef echter maar gieten dus ik besloot maar nar het tempel complex te gaan. Even een paraplu gehuurd en nog voordat ik überhaupt bij de stenen aankwam was het weer droog. Heerlijk onvoorspelbaar.

De ruines waren mooi. Ja, een stel mooie stenen, schots en scheef. Overal lagen stenen eigenlijk. Het was wel een mooie ruïne. Drie delen waren nog tamelijk goed in tact en dat was zeer mooi. Het complex bestond uit zes plateaus, om van de een naar de andere te komen moest je uiteraard weer wat trappen bestijgen (of afdalen). Door de jaren heen zijn de treden echter compleet verzakt en is het een ware uitdaging om naar boven te klimmen. Op het bovenste plateau stond nog een tempel. Het was de super dure entree van pakweg 3 euro zeker waard. En 3 euro is zeker duur, dit is geen sarcasme.

Terug in het dorp ging ik dineren op een geweldig hangbalkon boven de Mekong. Ik belde even met het thuisfront. Het uitzicht was fenomenaal. Aan de overkant van de Mekong ontstond een gigantische paddenstoel onweer wolk. Zeer groot en nog meer indrukwekkend.

Toen het begon te schemeren en ik gek werd van de mieren op mijn balkonnetje ging ik naar binnen. Hier was echter een zeer brutale mug aanwezig die mij binnen 10 minuten zo een twaalf muggenbeten gedoneerd heeft. Fijn. Ik haalde mijn hele rugzak overhoop, echt mijn hele rugzak uitgepakt op zoek naar de muggenwerende spray. Kom ik tot de conclusie dat ik mijn pyjama in Vientiane heb laten liggen en dat die spray er ook niet meer is. DRAMA dus. Ik het hele dorpje doorgestruind, elk winkeltje in om te vragen naar muggenspray. De helft van de verkopertjes begreep mij volgens mij niet en de andere helft had het niet. Ik werd van het kastje naar de muur gestuurd maar muggenspray was ver te vinden. Uiteindelijk kon ik een half leeg flesje bij een guest house kopen. Voor veel te veel geld, maar wat moet je?

12 juni - Ondergedompeld

Volgens de hotel eigenaar moest ik om 08.00 uur klaar zitten voor de lokale bus die mij naar de pont en vervolgens naar de kruising zou brengen waar ik op de bus richting 4000 Islands moest overstappen. Toen de bus (lokale bus = vergrote tuk tuk) om 08.30 eindelijk langs kwam was hij stampens vol. Ik kon helaas niet communiceren met de bestuurder en besloot dus maar weer te gaan zitten en wachten, wat ook anders? Hopend op een andere bus kwam er plotseling een tuk tuk aan met de man die mij de avond ervoor muggenspray verkocht had. Ik snapte niet helemaal wat hij zei maar blijkbaar zou de bus op mij wachten op de pont en zou er dan wel plaats zijn. Ik geloofde het niet helemaal en snapte er ook een beetje de ballen van maar ik stapte maar in. Beter kom je ergens dan zitten wachten in de STINKEND hete zon. Op de pont stond inderdaad de bus te wachten en was er nog 1 van de jonge jongens uitgestapt om voor mij plaats te maken. Vier knapen hingen nu achter op de mega tuk tuk. Wat een gentleman. Maar deze gentleman konden hun ogen niet van mij afhouden en bleven maar schaapachtig naar mij lachen. Ik lachte leuk terug.

Op de kruising werd ik gedropt en raakte ‘aan de praat' met een monnik die geen Engels sprak. Even later kwam er nog een maatje grotere tuk tuk aangesjeest en dat was mijn bus. Ik propte mij met enige moeite tussen de lokale bevolking en hun bagage. De bagage was overigens het meest interessant en zeer uiteenlopend. Van een zonnepaneel tot aan een biggetje. Van weer ik hoeveel kilo rijstzakken tot aan dode vissen in een stinkbak. Van bezems en MS5 (emmers) tot aan verkoopspullen voor op de markt. Te goed!

Toen ik instapte keek iedereen mij met grote ogen aan. Ik dacht ‘laat ik ze maar netjes groeten' dus ik riep vol: 'sabai-dee'. Niemand reageerde. Erg knus zaten we schouder aan schouder. We reden best hard en tot grote irritatie zat de dikke vrouw tegenover mij, mij ongeveer contant aan te staren. Elke keer als ik haar onbeschofte staarblik kruiste met mijn blik, gaf ze weer een domme lach. Om gek van te worden. Dus ik dacht: laat ik even kijken op ze Engels spreekt. Niet dus maar toen wij ‘spraken; keek iedereen verschrikt op.

De weg was grotendeels geasfalteerd maar een aantal delen waren natuurstraat. Ook wel rode zand weg genoemd (door mij). Het zand stoof op als de neten en hierdoor kreeg ik een prachtige roodbruine huidskleur die helaas met een aantal vegen enigszins af te wassen was. Helaas moest ik wel een douche nemen omdat ik toch mijn eigen kleurtje mooier vind.

Met een bootje moest ik naar het eiland Don Det. Hier checkte ik in, in mijn privé bungalowtje (hok met bed) hangend boven de Mekong. De Mekong is hier overigens een stuk minder spectaculair omdat hij contant onderbroken wordt door eilandjes. Ik nam direct een douche en spoelde de rode gloed van mijn lichaam (ja ook op mijn buik zat het door mijn T-shirt heen).

Kort daarna zag ik de twee Australiërs, Clive en Sarah, lopen die ik eerder in Luang Prabang ontmoet had. Ze wilde net gaan Tuben. Dat is in een rubberen ringband (tube) zitten den de Mekong afdobberen. Of ik ook mee wilde? Naja, ik had verder toch geen plannen, dus ja.

De Mekong is erg vies. Het is misschien de levensader voor veel inwoners van de Mekong landen, maar westerse afweersystemen zijn niet tegen zijn smerigheid opgewassen. Al mijn waardevolle spullen (paspoort, fototoestel en portemonnee) deed ik in de waterdichte zak van Clive en binnen no time zaten we in een bootje dat ons de stroom opwaarts de Mekong op bracht.

Het vieze maar desalniettemin heerlijk verfrissende water vormde zich als een deken van koeltje om mij heen. Heerlijk! Langzaam bracht het ons terug naar de eilanden Don Det. Al moesten we op het eind wel erg hard zwemmen om niet door de stroming meegenomen worden verder de 4000 Islands in. Vanaf de kust en vanaf de vele vissersbootjes zwaaide Jan en alleman naar ons. Schattig! Eenmaal terug bleek dat de waterdichte zak toch niet zo waterdicht was als geplant. De schade bleef ook alles behalve beperkt. Camera kapot, paspoort zeiknat en zo ook mijn geld. Godverdegodverdegodver.

Met z'n 4en (Sarah, Clive en Clive z'n tijdelijke vriend) gingen we een hapje eten en een drankje nuttigen. Daarna gaan slapen.

13 juni - stilte voor de storm

Op Don Det en in Champasak zijn er geen pin automaten. Iets waar ik zeker rekening mee had moeten houden want mijn voorraad aan Kip dreigde op te raken. Hierdoor was ik gedwongen om vandaag helaas niets te ondernemen Clive en Sarah gingen op een boottour en ik besloot mijn dag te vullen met lezen, schrijven en lekke in de hangmat liggen. Erg relax. Wel goed ook want uti verhalen van andere reizigers wordt Cambodja tien keer zo druk en hectisch (que verkopers die je willen uitbuiten als toerist) dan Laos.

's Avonds ging ik eten met Clive en Sarah en Clive zijn tijdelijke vriend. Vervolgens gingen we met nog wat meer reizigers een biertje drinken (Beer Lao, erg lekker vind zelfs ik) Ik kreeg van Clive en Sarah een ijsje als vroegtijdig verjaardagscadeau en ze heb ben nog even voor mij gezongen. Erg tof!

Om twee minuten voor twaalf werd ik gebeld door AJ en vervolgens kreeg ik een mysterieuze vrouw aan de lijn. Het was NICOLET! Wat geweldig. Vervolgens werd ik ook nog gefeliciteerd door Marcel, Muddie en Merel (3M). Ondertussen vloeide het bier vrolijk door en ik vond mijn 20^ste verjaardag een goede reden mijn alcoholstop even kort op te heffen. De vieze joints sloeg ik echter netjes af. Later in de nacht werd ik nog gebeld door Grossmuttie en Ties. We hebben de eerste helft van de wedstrijd Australië - Duitsland nog gezien en toen moe maar voldaan m'n bed in geploft. Wat een nacht.

Mijn 21^ste levensjaar is van start gegaan.

14 juni - Changing plans

Om 07.00 uur ging mijn wekker, enigszins brak pakte ik al mijn spullen en stond ik om 08.00 klaar voor vertrek in de haven. Het duurde een eeuwigheid voordat het bootje ging varen omdat acht reizigers inclusief 8+ backpack's toch iets te veel van het goede was. Na ongeveer 30 minuten overleg tussen de hoge pieten van het bootvervoer werden een aantal backpacks en passagiers overgeladen op een ander bootje. Dat had ook in tien minuten gekund.

Eenmaal aan de overkant was het even wachten totdat de bus vertrok. Ik had een kaartje voor tot aan Phnom Phen, de hoofdstad van Cambodia. Ja vandaag ga ik naar Cambodiaaaaa! Eenmaal aan de grens moesten we 2 dollar exit geld betalen. Vervolgens kwam ik langs een post waar je een gezondheidsformulier moest invullen. Opeens kreeg ik een pistoolachtig ding tegen mijn hoofd, dus ik schrok op. En de officiers lachen als idioten, want blijkbaar was het alleen om mijn temperatuur op te meten. Uiteraard was ik erg HOT want in deze temperaturen is het moeilijk om je hoofd koel te houden. Ook dat was een dollar smeergeld. Vervolgens naar het visum cabinetje en mijn visum gehaald, cool! Mijn eerste visum ooit.

De bus stond al klaar om te gaan toen ik door alle rompslomp en afkoperij heen was. Op de bus was er een bus jongen die enorm grappig was en goed Engels sprak. Hij hielp toeristen met vragen maar omdat ik vandaag jarig was had hij een speciale (dood normale) plek voor mij gereserveerd. Hij kwam vervolgens naast mij zitten en we hebben de hele rit gepraat. Hij kwam uit Kratie en bood mij aan daar een scooter tour te maken met hem. Kratie was sowieso een stop in mijn planning maar die was veranderd omdat ik graag een nieuwe camera wilde kopen. Mr. Lucky (zijn naam) wist mij echter over te halen dus ik stapte uit in Kratie. Checkte in in het hotel, deed een dutje en een douchje en werd vervolgens opgehaald door Mr. Lucky en zijn scooter.

De omgeving was fenomenaal. Eerst reed hij mij langs boerderijen en akkerland, prachtig. Prachtig! De lucht was ook zo blauw en het gras zo groen. Het was werkelijk adembenemend. Vervolgens reden we een stuk langs de Mekong, bijna nog mooier. De weg lag op een dijk and aan weerszijde liepen loopplanken naar huizen. Ook geweldige huizen. Het is een beetje moeilijk te beschrijven maar het was meer dan de juiste beslissing dat ik uitgestapt was. Ja, ik zeg het nog één keer: wat een prachtige omgeving! Tot nu toe echt een hoogtepunt van mijn reis. 's Avonds at is samen met Mr. Lucky een heerlijk Cambodjaans avondmaal en speelde we een kaartspel.

Daarna ging ik naar bed. Het beloofde een goede nacht te worden, het werd een horror nacht.

Een kleine twee weken Laos, wat vind ik er nou van?

Het land Laos zit erop. Prachtig land, de mensen uitermate vriendelijk (en schijnheilig met dat domme gelach), de natuur wonderschoon en zeer afwisselend. Bergen, heuvels, rijstvelden, plattenland. De Mekong, de machtigste rivier van allen. De bouwstijl van de huizen is magnifieke en het toeristisch gehalte is goed te overzien. De vele watten (tempels) en stupa's blijven fascinerend en de Monniken vind ik geweldig.

Het prijspijl was om melig van te worden. Levensonderhoud kost hier niets en het was fijn om miljonair te zijn. De accommodatie viel mij mee al werd het, naarmate is zuidelijker kwam, toch iets minder. Het zelfde geldt voor het insectengehalte. In het noorden nauwelijks last van ongedierte, in het zuiden toch veel meer.

Het openbaar vervoer was erg wisselvallig. De ene keer was het een nieuwe bus met goede airco en been ruimte, maar de volgende keer had je een krot bus waar je benen (ja, zelfs de mijne) het gangpad moesten vullen. De slechte wegen vielen mij wel tegen, maar ik heb vernomen dat ze op de weg tussen Luang Prabang en Luang Namtha (de ergste hobbelweg aller tijde) aan het bouwen zijn. Mooi, want dat is wel erg nodig.

Het niveau van Engels van de Laotianen is eveneens zeer wisselvallig. Het viel mij eigenlijk een beetje tegen, want ik had wel verwacht dat meer mensen Engels spraken. Of in ieder geval meer dan ‘wer ju from?' Maakt het reizen wel uitdagender! De laotianen zelf, ik ben er geen groot fan van maar ze vielen me ook niet tegen. Ze waren een beetje saai, ook diegene die Engels spraken waren niet echt open en gezellig. Toerisme is uiteraard nog erg jong daar.

Of Laos aan mijn verwachtingen voldeed? Meer dan dat. Laos heeft mij zeer goed bevallen. Het rustige leven hier en (ter herhaling) de geweldige landschappen en fotogenieke bamboe huisjes hebben mijn positief verrast. Met de Mekong als levensader stomend door het land, heeft Laos zeker een plekje verdiend in mijn TOP-bestemmingen lijstje.

Dit was het dan voor deze week. Foto's zijn er nog niet zoals jullie begrijpen. Ik ben druk bezig met een nieuw camera kopen en zal asap de fotos erop zetten.

Veel liefs vanuit Cambodia,

Lisan